Kate's Universe

all the small :P things

2012-01-22T03:20:00.002+04:00

ამდენი დაძაბული კვირის შემდეგ უკვე ოფიციალურად მომახსენეს, რომ მაქვეითებენ. აქამდე უბრალოდ ჭორები იყო რა თქმა უნდა ჩემ ზურგს უკან. დაქვეითებაზე მეტად ამაზე მომეშალა ნერვები. ერთმანეთში რომ ჭორაობენ და შენამდე მხოლოდ ქირქილი მოდის. მინდოდა მეღრიალა, ისე საშინლად ვგრძნობდი თავს. შენ რომ უკანასკნელი ადამიანი ხარ, ვინც იგებს ახალ ინფორმაციას, რომელიც შენ გეხება. ამასთანავე რამდენიმე ადამიანი ან ჩეთში მოგწერს, ან ტელეფონზე დაგირეკავს, კითხვით "რა ხდება, როგორ ხარ???" მაშინ, როდესაც შენ უკანასკნელი ადამიანი ხარ, ვისაც თავიანთ ამბებს უყვებიან. Guys, that 2 cases don't rule at all :) მერე იყო არჩევანის გაკეთების რამდენიმე საათი. რამდენიმე რა, დაახლოებით 2-2,5. ამის შემდეგ იყო არჩევანი წასვლასა და დაქვეითებას შორის, მე დაქვეითების ორი შესაძლო ვარიანტიდან შედარებით მოსახერხებელი ავირჩიე და პასუხს დაველოდე. არ მესმის, რატომ აძლევ ადამიანს არჩევანის საშუალებას, როდესაც საბოლოო ჯამში მაინც ისე აკეთებ, როგორც შენ გინდა?! მოვიფიქრებთ და გადავწყვიტავთ, ეგრე თუ გამოვაო. ანუ ეს ერთგვარი ილუზიის მიცემის უნიჭო მცდელობაა ხო??? ნუ მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, გადაწყდა, რომ სხვა განყოფილებაში გადავდივარ. ორშაბათიდან მეწყება ტრეინინგები და ჯერჯერობით ვიქნები ჩვეულებრივ რეჟიმში.

- ები

დილის 10 საათიდან მეორე დღის 10 საათამდე ვიქნები. ანუ 24 საათი ძილის გარეშე. ვთვლი, რომ ეს საკმაოდ უსიამოვნო ამბავია ჩემი ა) ნერვული სისტემისთვის, ბ) თვალებისთვის, გ) ორგანიზმისთვის ( რაღაცნაირი უსიამოვნო შეგრძნება მაქვს ხოლმე, როდესაც უძინარი ვარ, კისრიდან მუცლამდე სიცარიელის შეგრძნება დამივლის ხოლმე)
წარმოიდგინეთ ამხელა შენობაში მარტო მე და სადღაც, რომელიღაც ოთახში რამდენიმე მამაკაცი, სახელად "დაცვა". ნამდვილად არ არის სასიამოვნო შეგრძნება.

თუმცა აქ გავიხსენებ ციტატას ჩემი დიშვილისა და ახლა უკვე ჩემი საყვარელი მულტფილმიდან "Маша и Медведь": Главное красиво поклониться! (ვინც ვერ მიხვდით, რაზეა საუბარი, ინებეთ ლინკი, სამწუხაროდ არა youtube-ის ) ანუ მაშამ არ იცის დაკვრა, მაგრამ ერთი პოზიტიური ფრაზით ამხნევებს საკუთარ თავს. ხოდა აი მაშასი არ იყოს...

+ ები

მერე რა, სამაგიეროდ მომდევნო 3 დღე თავისუფალი ვარ და ძილის საშუალება მექნება.
3 თავისუფალი დღე ნიშნავს, რომ სხვა წინადადებზე შემიძლია თანხმობა განვაცხადო და ეს ისე მიხარია, რომ ჯერ ამაზე არ ვფიქრობ. მინდა ჯერ ჩავჯდე კალაპოტში და მერე მოვიძიო რაღაც-რაღაცეები. პლუს, ყველაფერ დანარჩენ საქმეებსაც მოვასწრებ.
არ ვნახავ ხოლმე იმ ადამიანებს, რომლებიც ხშირად ნერვებს მიშლიან და მაღიზიანებენ. ვიქნები ერთ პატარა, მყუდრო ოთახში სიმშვიდესა და სიწყნარეში ( ნუ დღისით სულ რაღაც 3-4 ადამიანი მაქსიმუმ და არა 20 და + უცხო ხალხის შემოსევები.
ულიმიტო ინტერნეტი ( ნუ ეს ისედაც მქონდა, მაგრამ ახლა უკვე ფბ-ის ექსტრაქტით) + ტელევიზორი ( ამ ყუთს სახლში აღარ ვეკარები, არათუ სამსახურში, მაგრამ ალბათ მაინც ჩავრთავ ხოლმე მრავალფეროვნებისთვის) + დივანი ( აბა მთელი 24 საათი ჩემი მტერი იჯდეს სკამზე!)
დავიდგამ მაგიდაზე საჭმელს/სასმელს. როცა მინდა, მაშინ შევჭამ/დავლევ, ვერავინ დამინახავს. წავიღებ წიგნს, წავიკითხავ. დაბალ ხმაზე მუსიკასაც ჩავრთავ.
ჩავიცვამ, რასაც მინდა. არანაირი დრეს-კოდი!!!!!! (ეს ჯერ კიდევ არ იცით რამხელა პლუსია!!!!)
და ალბათ ყველაზე დიდი პლუსი: ხელფასის მატება!!!

ამ ყველაფრის შემდეგ ცოტა არ იყოს და სკეპტიკურად ვუყურებ სიტყვას "დამაქვეითეს". ჩემს ფიქრებსა და აზრებს მოვათავსებდი ქვაბში, რომელსაც დავარქვამდი "ინკოჰერენტულად ვარ".

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz გადავახვიეთ.
ამ ამბის პარალელური ფაქტები....

ფაქტი N 1

ამ ამბით შეწუხებულმა და ერთ ადამიანთან არც თუ ისე სასიამოვნო საუბრის შედეგად დავწერე მეილი და გავუგზავნე. მეილის შინაარსს არ დავდებ, მაგრამ საკმაოდ ემოციურ განწყობაზე მყოფი რომ სასიამოვნოს არაფერს დავწერდი, ფაქტია. საღამოს, სახლში მისვლისას კი მომივიდა:

ადამიანი N 2

:love: :love:

ადამიანი N 3
ჩემი და. (გადიდებისთვის დააწკაპუნეთ)

და მე მართლა ძალიან მიხარია, რომ ამ ეტაპზე სამი ყველაზე ახლობელი ადამიანი ჩემ გვერდითაა.

მაშა მაგარია!

Sleep

2012-01-08T02:36:00.000+04:00

Via: Psychology Degree

მე მაგალითად იმ 41%-ში შევდივარ. ალბათ იმიტომ, რომ ყოველთვის მცივა.
სიზმრებს რაც შეეხება, ხან რა მესიზმრება, ხან რა. თუმცა სიზმრებში შეინიშნება ვარიაციები სქესის მიხედვით. და სიუჟეტები არის მუდმივად მრავალფეროვანი. ზოგჯერ ისეთი რამ მესიზმრება, გამოფხიზლებისას რამდენიმე წუთი მჭირდება, რომ აზრზე მოვიდე.
ვთვლი, რომ ძილისთვის 8 საათი საკმარისია, თუმცა 11 საათზე რომ დავიძინო, 7-ზე ან 8-ზე მაინც ვერ გავიღვიძებ. 11-ზე ვერაფრით დავიძინებ, ბევრს ვიტრიალებ ლოგინში და ვერ მოვისვენებ. სამაგიეროდ დილით გამიჭირდება გამოფხიზლება.
მაქვს ძალიან ფხიზელი ძილი. მახსოვს, საკმარისი იყო რამე გაფაჩუნებულიყო, მე ეგრევე მეღვიძებოდა. ამის გამო დედაჩემი სულ "დაიძინე გოგო"-ს მეუბნებოდა.
მიუხედავად 1-ლი პუნქტისა, ლოგინში ბევრს ვწრიალებ. ბებიაჩემი ბავშვობაში ამაზე დამცინოდა. მალე მბეზრდებოდა ერთი და იგივე პოზები და მუდმივად ვეძებდი ლოგინში ცივ და ჯერ კიდევ არა-ათვისებულ ადგილებს. დღეს ამას ცოტა ნაკლებჯერ ვაკეთებ, რადგან ლოგინში უფრო დაბალი ტემპერატურაა, ვიდრე ადრე იყო და ვცდილობ ცივ ადგილებს არ ვეძიებდე.
ვერ ვიტან, როდესაც ჩემს ტერიტორიაზე ვინმე იჭრება. იმას არ ვგულისხმობ, რომ სხვასთან ძილი არ მიყვარს. არამედ იმას, რომ აი მაგალითად მიძინია ისეთ ადამიანებთან, რომელსაც ძილში შემთხვევით ან იდაყვი მოუხვედრებია თვალში ან ცხვირში.
სხვასთან ძილი მიყვარს, მაგრამ ტერიტიული წრე არ უნდა დამერღვეს. არ მიყვარს, როდესაც ვინმე მავიწროებს.
ვეთანხმები იმას, რომ გამოღვიძებიდან 5 წუთის ინტერვალში სიზმარი დავიწყებასაა მიცემული, რაც მე არ მომწონს. მინდა, რომ კარგად მახსოვდეს ეს სიზმარი. თუმცა ყოველთვის არ მავიწყდება და ხან ვის, ხან ვის ვუყვები მათ შესახებ.
ვერ ვიტან დილით, ახალგაღვიძებულზე ხელ-პირის დაბანამდე ვინმე რომ მესაუბრება (თან მნიშვნელოვან ამბავს თუ მეუბნება, ხომ საერთოდ). ამ ინტერვალში ჯერ კიდევ ძილ-ბურანში ვარ და საკუთარი სახელიც რომ მკითხონ, არაადეკვატური ვარ, ვიბღვირები და ვჩხუბობ.
როდესაც მეძინება, გარდა იმისა, რომ ვამთქნარებ (ამას ვინ არ აკეთებს რო?) მაქვს თავბრუსხვევები და პლუს, ვერ დავდივარ სწორ ხაზზე. ანუ ვეჯახები კარს, დავდივარ ე/წ "ვასმიორკებით", ვამბობ სისულელეებს, ვიბღვირები, უმიზეზოდ ვკამათობ ნებისმიერ საკამათო თუ არასაკამათო თემაზე.
მიყვარს გაზმორება.
გაზმორების პარალელურად მახასიათებს კრუტუნი.
საბოლოო ჯამში ვთვლი, რომ ძილისთვის საკმარისი დრო არასოდეს გვაქვს. ძილს რომ დაუმატო, სხვა რაღაცას უნდა მოაკლო. :(

The very old post of 2012

2012-01-01T04:52:00.003+04:00

ვიღაცამ ამასწინათ მითხრა, რა სულ ინგლისური სათაურები გაქვსო. არადა არ არის ეგრე, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ეგრეა. :))
ამ პოსტის წერა 31 დეკემბერს დავიწყე და ერქვა: The very first post of 2012. დავიწყე წერა და რაღაც მიზეზების გამო შევწყვიტე. ცოტა ხნის შემდეგ სხვა ბლოგებს რომ გადავავლე თვალი, ყველას ეგ სათაური ჰქონდა, ჯანდაბა ნუ. დაკვირვებული ვარ: თუ რამე მომაფიქრდა და ის ეგრევე არ დავწერე, ვიღაც აუცილებლად იჭრება ჩემს გონებაში და იდეას მპარავს. ხოდა ახლა ეს პოსტი იქნენა 2012 წლის ყველაზე ძველი პოსტი. იდეაში ეგრეც იქნება 11 თვის შემდეგ, დეკემბერში რომ შემოვა ვინმე და გაიფიქრებს, ნეტავ რომელია ამ წლის ყველაზე ძველი ჩანაწერიო.
არ ვიცი, რაზე ვწერო მაშინ, როდესაც გაურკვევლად ვარ. ახალი წლის დადგომასთან დაკავშირებულ ზეიმზე წერა მეზარება, ყველა მაგაზე წერს და ეს შაბლონები მე მხოლოდ ბოლოს მიღებს.

უბრალოდ იმაზე დავწერ, რაც ვფიქრობ, რომ 2012 წელსაც ისე იქნება, როგორც 2011-ში იყო. საყვარელი

ბლოგი ისევ დღიურია. გიგა, keep writing.
ქვეყანა ისევ იტალია და ქალაქი რომია. წავალ, მართლა წავალ, უბრალოდ არ ვიცი როდის. ამას წინათ ერთმა ადამიანმა მითხრა, შენ არ გინდა ბევრი ფული, უბრალოდ გინდა, რომ შენს ჭიას ახარებდეო. კი როგორ არ მინდა ფული, იტალიაში მინდა მოგზაურობამეთქი. და ეგ ჭიის გახარებაში შედისო. ანუ იტალია უკვე default და აუცილებელ ოცნებაში გადამივიდა.
ენები ისევ იტალიური, პორტუგალიური, ესპანური, ინგლისური, გერმანული და რუსულია. მადლობა ღმერთს და ჩემს ოჯახს, რომ ბოლო სამი ვიცი.
ნივთი ისევ კომპიუტერია და ვერ წარმომიდგენია დღე მის გარეშე გინდ სახლში, გინდ სამსახურში.
ანტიდეპრესანტი ისევ მუსიკაა. ტექსტებითაც და მათ გარეშეც. უბრალოდ საჭიროა მათი შერჩევა და ჩართვა. თითოეული მელოდია თუ ტექსტი უნდა მოვირგო და ეგაა.
პროფესია ისევ საინფორმაციო ტექნოლოგიის სპეციალისტია ანუ ჟარგონით რომ დავწერო, "IT-შნიკი" და ყველა "IT-შნიკი"-ს მიმართ განსაკუთრებული დამოკიდებულება მაქვს.
ხილი ისევ მარწყვი, ნესვი და ბუშმალაა, ბოსტნეული - სტაფილო და ნიორი და საჭმელი ისევ ყველი და ხორცი.
ადამიანები ისევ ის 10-15-იოდე გოგოა, რომელთან მუდმივად მაქვს ურთიერთობა და ძალიან ძვირფასები არიან ჩემთვის. ვთვლი, რომ 2012-ის დადგომა უფრო გაამყარებს და გააძლიერებს ჩვენს ურთიერთბას. ჩამოთვლა მეზარება, მაგრამ მათი უმეტესობა ბლოგერ/ფორუმელია.
ფერი ისევ ლურჯი, სტაფილოსფერი, ნაცრისფერი და უკვე წითელია. წითლის შეყვარებას არ ვაპირებდი, მაგრამ იმდენად ღრმად შემოიჭრა ჩემს ცხოვრებაში, რომ ვერ გავუწიე ცდუნებას წინააღმდეგობა.
სიტყვები სიმღერიდან ( მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრი სიმღერის ტექსტი მაქვს შეყვარებული) ისევ ესაა. წინასიტყვაობა Madonna-ს "what it feels like for a girl"-დან:
Girls can wear jeans
And cut their hair short
Wear shirts and boots
'Cause it's OK to be a boy
But for a boy to look like a girl is degrading
'Cause you think that being a girl is degrading
But secretly you'd love to know what it's like
Wouldn't you
What it feels like for a girlპარალელს ვავლებ.

მგონი სულ ეს იყო ძირითადი.
გილოცავთ და მრავალს დაესწარით.

არაფერსაც არ დავწერ

2011-12-25T22:24:00.005+04:00

ყველაფერი მაშინ იწყება მაშინ, როდესაც ლურჯ ფონზე ეს ორი სიტყვა წერია. ყოველთვის მიჩნდება სურვილი, რომ დავაჭირო. არადა, თითქმის არასოდეს ვიცი, რა უნდა მოხდეს დაჭერის შემდეგ. დაიჯერებს კი ვინმე, თუ ვიტყვი, რომ ახლაც ანალოგიური სიტუაციაა. უბრალოდ მივხვდი, რომ წერის სურვილი იმდენად დიდია, რომ who cares რას დავწერ.

დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ მაბამს ერთი ცნობილი ადამიანის ამერიკელი ქორეოგრაფი ფბ-ის ჩეთში. ნუ მართალია აქ შებმა არ არის, მაგრამ ამის შემდეგ იყო, უბრალოდ დასკრინვა დამეზარა.

მერე მე მიჩნდება მის მიმართ შეკითხვა და მე თვითონვე მეღიმება დებილურად. (ჩემი დებილური ღიმილი - როდესაც მამაკაცს ვუსვამ რაიმე შეკითხვას, რომლის პასუხი 100-ით თუ არა, 80%-ით მაინც ვიცი. თუმცა-ღა მაინც ვსვამ, რადგან თანამოსაუბრის პასუხი მაინტერესებს). რაღა როგორ მიცნო, ეს არ იყო Ketevan-ის ამოკითხვას რომ ეპოტინებოდა??? Well yes, but in english I am Kate. ან ეს არ იყო, ჩემი ქართული სავიზიტო ბარათი ხელში რომ აიღო და "hmm, probably I will need to have this translated" რომ შემომძახა?! მე კი ჩემი კორპორატიული ღიმილის თანხლებით უჯრიდან ინგლისური სავიზიტო ბარათი ამოვაძვრინე და 28-32 კბილის (ჯერ არ ვიცი რამდენი კბილი მაქვს, სიბრძნის კბილები ამომდის მგონი მემილიონედ და სათვალავიც ამერია) გამოჩენით მივუგე: Oh, I can give you an English version of that. კარგია, რომ სავიზიტო ბარათზე Ketevan კი არა, Kate დავაწერინე, თორემ რა ეშველებოდა უიზის. ხოდა ახლა უიზი ბედნიერია, რადგან არ დაიღლება ისეთი სიტყვის წარმოთქმით, რაც მისთვის რთული და უცხოა.

დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ მწარედ მომწონს ეს ფეხსაცმელი. ოღონდ ვერ გავიგე უფრო "შუზი"-ა თუ სპორტული კეტი. რაც არ უნდა იყოს საზიზღრად მომწონს და საზიზღრად მენანება 95 დოლარი +საკომისიო+შიფინგი. თან რათქმაუნდა არაკორპორატიული ფეხსაცმელია და რაღათქმაუნდა ნერვები ამეთხრება, რადგან 24/5-ზე ვერ მივიკარებ. ხოდა სანამ ეს 95$ ჩემი დემოტივატორია, მე საყვარლად და ღიმილით აღსავსე ველოდები ფასდაკლებას. მგონი ამაოდ.

დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ მიხარია ხვალ ჩემი გოგოების ნახვა. თითოეული მათგანი რაღაცნაირად ახლობელია ჩემთვის და ვეცდები, რომ ხვალინდელი დღე სასიამოვნო იყოს მათთვის. ისიც მინდოდა მეთქვა, რომ ალკა ჩამოვიდა და იმედია, ისიც მოვა ხვალ.

დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ უნამუსოდ ვკითხულობ ორჰან ფამუქს ნახევარ წელიწადზე მეტი ხანი და რა უნამუსოდ ვალოდინებ ნატალიას. არადა მიამ რომ იცოდეს, როგორ არ მიყვარს წაუკითხავი წიგნის გათხოვება, მაპატიებდა. :D

დაწერას იმაზე ვაპირებდი, რომ ისეთ ადამიანთან დავმეგობრდი, რომელთან მეგობრობას ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, რადგან ვფიქრობდი, რომ ჩემგან სასწაულად შორსმდგომია. სასწაულად მიკვირს ეს ამბავი და ალბათ ეს გაკვირვებაც ნორმალური მომენტია. დღესაც კი ვერ ვგებულობ მეგობრები ვართ თუ არა.

მაგრამ არაფერსაც არ დავწერ. არაა საჭირო და იმიტომ.

post without a name

2011-12-18T23:16:00.001+04:00

დღეს კვირაა. მართალია გუშინ ღამის 3 საათზე დავიწყე ამ პოსტის წერა, მაგრამ ისე საზიზღრად მეძინებოდა, რომ draft შევინახე და აი დღეს უკვე, 18 დეკემბერს ვაგრძელებ და იმედია, დავასრულებ კიდევაც.
გუშინ შაბათი იყო და თან ბარბარობა. გილოცავთ ყველას, ღმერთი გფარავდეთ. თბილისში რაღაცნაირად ვხვდებით ხოლმე ცივი სეზონის დღესასწაულებს. სასწაულად ნისლიანი ამინდის ფონზე ხალხი ვალდებულების გამო რომ არის გამოსული სახლიდან. ამას ამინდიც გრძნობს და მზის მაგივრად ნისლს იმეტებს ჩვენთვის.
გუშინ იქიდან გამომდინარე, რომ ოჯახში საკმაოდ ბევრნი ვართ და საკმაოდ ხალისია, ნაწილმა გადაწყვიტა მცხეთაში წასვლა. მე არ ვიცი წავიდოდი თუ არა, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება. ანუ იმას ვგულისხმობ, რომ ნაცვლად იმისა, რომ სახლში დავრჩენილიყავი, სამსახურისკენ გავსწიე. გავსწიე და დანარჩენ სამ გოგოსთან (რომელთა შორის ერთ-ერთი ზიკე იყო) 1/4 წვლილი შევიტანე უზარმაზარი ნაძვის ხის მორთვაში.
სულ ეს სიმღერა მაქვს აკვიატებული და სად ვიყავდი აქამდე?!

ისე რამხელა მნიშვნელობა აქვს თურმე, ვისთან ერთად აკეთებ რაიმე საქმეს. არ აქვს მნიშვნელობა საქმე სასიამოვნოა თუ არა. მთავარია განწყობა. ნაძვის ხე ჩემს დეპარტამენტში, ზუსტად ჩემი სამუშაო მაგიდის გვერდით დგას. წინასწარ ვიცი, რომ ჩემს დეპარტამენტში ეს ნაძვის ხე და მისი მომრთველები დიდ არმოწონებას დავიმსახურებთ და მთავარი მიზეზი ალბათ ისაა, რომ ზიკეს დეპარტამენტი ჩემს დეპარტამენტს არ უყვარს და პლუს, ჩემი უშუალო უფროსი იშვიათად რომ რამე მოეწონოს. თუმცა მე და მარიკას უკვე გვაქვს პასუხი გამზადებული, რომლის შინაარსიც ასეთი იქნება: После боя кулаками не машут ( ანუ ბრძოლის შემდეგ არ იქნევენ მუშტებს). თუ ვინმეს რამის გაკეთება უნდოდა, მოსულიყო გაკეთების პროცესში და გაკეთებულზე უკვე ნუ იქნევენ მუშტებს და თუ მაინც ვერ შეეგუებიან ჩვენს მიერ მორთულ ნაძვის ხეს, მაშინ კი ბატონო, აგერ კიბე, აგერ სათამაშო, აგერ მაკრატელი და აგერ კრეატივი.

ნაძვის ხე კი ასე გამოიყურება:

ჩვენც (ანუ 4 გოგო, ვინც მოვრთეთ) აღფრთოვანებულები ვართ-მეთქი, ვერ ვიტყვით, მაგრამ რისი საშუალებაც მოგვეცა ( იმის გათვალისწინებით, რომ მხოლოდ კორპორატიულ ფერებშია ნაძვის ხე გადაწყვეტილი), მგონი ნორმალურია. ნუ ერთი რაც გადავწყვიტეთ ისაა, რომ ეს ლენტები, რომლებისგანაც ბანტები გავაკეთეთ იქვე, მოვაშოროთ. ამის გამო ორშაბათს უნდა მივიდეთ ადრე, თორემ მთელი მომდევნო წელი რისხვა არ აგვცდება

ახლა იმაზე ვფიქრობ, რომ ყველაფერი არც ისე ცუდად არის. მთავარია მართო საკუთარი თავი და მხრებზე გედოს თავი იმისათვის, რომ მართვა შეგეძლოს. და თუ იპოვნე შენიანი, არ გაუშვა მარტივად და ერთი ხელის მოსმით. სხვა ყველაფერს ეშველება ალბათ.

in Vain

2011-12-16T04:39:00.002+04:00

ახლა, როდესაც ღამის 3 საათის დადგომას აკლია სულ რაღაც 8 წუთი, ვცდილობ სწრაფად დავწერო სათქმელი. მაგრამ მერე ვფიქრობ: ამის დედაც, ჯეკ! მეწერინება და რა დროს დროის შეზღუდვაა. არადა ხვალინდელი დღე სამუშაოა და მე უკვე მინიმუმ მე-5 სიზმარს უნდა ველოლიავებოდე.

არც კი ვიცი, როგორ დავიწყო და საერთოდ რა ჯანდაბა დავიწყო. უბრალოდ ეს არის მემილიონე სიტუაცია ერთი და იგივე სიუჟეტით. არაფერი შოკისმომგვრელი და გულდასაწყვეტი არ მომხდარა. მე ხომ ეს სიუჟეტი ისედაც ვიცოდი. სცენარი კარგა ხნით ადრე დაიწერა და მე უბრალოდ მრავალჯერადი მსახიობი ვარ.

И я тебе друг, а ты мне не то что бы.(c) Земфира

ხოდა სისულელეა! ამაოა!

რა ცინიზმია?! გუშინ ვაპირებდი ბლოგში დამეწერა, რომ ძალიან ბედნიერი ვარ. კიარადა რაღა გუშინ?! დღესაც. ჩემ გვერდით მჯდომ ადამიანს საერთოდ არ ვეკონტაქტები, გარდა იმ მცირე აუცილებელი (საქმესთან დაკავშირებული) შემთხვევებისა, როდესაც საჭიროა წინადადებების შეკოწიწება და ამოღერღვა. და აი ერთადერთი ისაა, რომ ბოლო 2-3 დღეა აქტიურად ვაწვდი ინფორმაციას იმის შესახებ, რომ მე ბედნიერი და კარგ ხასიათზე ვარ. და რატომ ვაკეთებ ამას, ვერ ამიხსნია. აი ესაა ცინიზმი საკუთარ თავზე. პარალელურად საკუთარ თავსაც ვატყობინებ, რომ უბედნიერესი ვარ და ვერავინ და ვერაფერი გამიფუჭებს განწყობას. კარგი რა.

სისულელეა ყველა მცდელობა. ყველანაირი სახით გამოხატული. მთავარი ისაა, რომ თუ ოდნავ მაინც გაქვს უნარი მომავლის განჭვრეტისა, უნდა შეჩერდე და საკუთარ თავს შესძახო: "არ ღირს, აზრი არ აქვს!" - და ცხოვრება გააგრძელო ისევ ისე, როგორც მანამდე ცხოვრობდი. წაიკითხავ ვიღაცის ნაწერებს და მიხვდები, რომ შენ იქ არ უნდა იყო. არ უნდა დატოვო ვერბალური კვალი. შეცდომით ხარ მოხვედრილი. უბრალოდ ყოველთვის უნდა შეგეძლოს ადგომა და წასვლა.

И я тебе друг, а ты мне не то что бы.(c) Земфира

რამდენიმე წუთის წინ ვფიქრობდი ჩემს ბლოგზე. არის ერთი, რიგითი, პირადი ბლოგი და ამით იმის ხაზგასმა მინდა, რომ ყველანაირი ვიზიტორები და რანგები მემილიონე ხარისხოვანია. არ ვწერ სენსაციებს და არ მაქვს ფბ-ზე მისთვის შექმნილი გვერდი. არ ვაშეარებ ყველგან, სადაც კი მაქვს ამის შესაძლებლობა. არ ვცდილობ, რომ დავსპამო ნაცნობ-მეგობრებ-ბლოგერების თვალები. მხოლოდ ერთი ჯგუფი - Blog Readers და ეგაა. ხოდა ის მომენტია, რომ ეს სიტუაცია უფრო მშვიდად მამყოფებს. ანუ ის ხალხი, ვინც კითხულობს მუდმივად და იციან რას როგორ ვგულისხმობ. და კარგია, რომ არ ვაკითხებ იმ ხალხს, ვისაც ყოველდღე თუ არა, ყოველთვე მაინც ვხედავ. თორემ ასეთი ადამიანი, რამდენჯერაც შესაძლებლობა მიეცემოდა, იმდენჯერ მეტყოდა: შენ ის არ ხარ, ჩემზე გაბრაზებული რომ ხარ და ამაზე ბლოგში დაწერეო???? დიახ, მე ვარ ეგ ადამიანი და დიახ, მე შენზე გაბრაზებული ვარ. ხოდა ჩათვალე, რომ პირში გეუბნები. ბლოგია ჩემი ენა. თუარადა უნდა შევიზღუდო და ვწერო ის, რის შესახებაც დაწერა დიდად არ მინდა. სამაგიეროდ ის ვიღაც იქნება კმაყოფილი.
უბრალოდ ხალხს, ვინც თვლის, რომ შენ ზედმეტი ხარ, იმათ შეგიძლია მისწერო:

ამასწინათ კიდევ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ხალხი იყოფა სამ ნაწილად:

ვინც მეძახის "Kate"-ს, "ქეთ"-ს, "კატია/კაწია"-ს, "კატა"-ს და ასე შემდეგ. ("ქეთო"-ს გარდა. "ქეთო" ორგანულად მეზიზღება. )
ვინც მეძახის "ქეთუნა"-ს (და ვინმე იფიქრებს, რომ ეს კნინობით-ალერსობითი ფორმაა??? ჰმ, აბა დედაჩემს და ოჯახის სხვა წევრებს კითხეთ, თუ ეგრეა), "ქუთა"-ს, "ქუთი"-ს, "ქუქი"-ს (რას არ გაიგებ 1,5 წლის ბავშვისგან), "ქუთ-ქუთა"-ს.
და
ვინც მეძახის "ქეთი"-ს.

ხოდა თუ თქვენ პირველ კატეგორიაში არ შედიხართ, უბრალოდ ტაბი დახურეთ. ეს ბლოგი სათქვენო არ არის. თქვენთან მირჩევნია, რომ მქონდეს მშვიდი, ფორმალური, მოზომილი ურთიერთობა. დღეს იმდენჯერ დამიძახეს"ქეთი", რომ ყველაფერს ადვილად მივხვდი. არ უნდა ეცადო ადამიანს დაუმეგობრდე მხოლოდ იმიტომ, რომ კარგი ადამიანია. და საქმე ჩემს სახელში საერთოდაც არ არის, საქმე განწყობასა და ურთოერთობაშია.

И я тебе друг, а ты мне ну кто мне ты... (с) Земфира

ამ სიტყვებს კი საკუთარ თავს ვეტყვი. ისევე როგორც ზემა ეუბნება საკუთარ თავს...

Не бери себе в голову, Земфира не бери,
Прогоняй ностальгию мимо, дымом в потолок
И не трогай телефон и заусенца,
Ты же можешь, я то знаю.

Кроме счастья,
Есть зима, простуды, просто невезенье.
В воскресенье ты же будешь улыбаться
И казаться, между прочим, лучше всех.

Объясни себе важное, пусть долго - объясни,
Разозлись, если хочешь, можешь ввысь и разозлись.
Выбирай себе же сны и настроенья,
Впечатленья, я-то знаю:

Кроме счастья,
Есть зима, простуды, просто невезенье.
В воскресенье ты же будешь улыбаться
И казаться, между прочим, лучше всех.

so I'll just walk away. :)

In Time

2011-12-13T01:07:00.000+04:00

არვიცი ნახეთ თუ არა ფილმი "In Time", რომელზეც მიწერია ამ პოსტში. მაგრამ თუ ჯერ არ გინახავთ, აუცილებლად ნახეთ. მე პირადად მომეწონა. ამ სურათებს რაც შეეხება, ისინი ფილმიდან არ არის. უბრალოდ W Magazine-მა გადაიღო ჯასტინ ტიმბერლეიკი და ამანდა სეიფრიდი პოლიტიკურ პროექტში.

ამანდა "In Time"-ის შესახებ: "ეს ფილმი არის მომავალზე, სადაც ფული იცვლება დროზე. ჩემს გმირს უყვარდება ჯასტინის გმირი. ჩემს გმირს სურს, რომ მას მისცეს მთელი დრო იმისათვის, რომ მან გადაარჩინოს სამყარო. ეს ძალიან რომანტიულია. რაც არ უნდა ხდებოდეს ჩემს ცხოვრებაში, მე ყოველთვის ძალიან მიყვარს ჩემი რომანტიული პენსონაჟები"

მე მეტ არაფერს დავწერ, ესეც საკმარისია იმისათვის, რომ ფილმს უყუროთ.

A Piece of something to call mine...

2011-12-11T23:52:00.003+04:00

დგება ხოლმე დღეები, როდესაც ვხვდები, რომ ბედნიერი ვარ. და ეს დღე რომ მოდის, უაზროდ მეღიმება და ძალიან ბევრი ადამიანი მიყვარს. ასეთ დღეებში მინდება ყველა ამ ადამიანს სათითაოდ ჩამოვუარო, სათითაოდ გულში ჩავიკრა და ვუთხრა: მე შენ ძალიან, ძალიან მიყვარხარ!

მერე ვფიქრდები იმაზე, თუ რამდენად ბანალურ და პრიმიტიულ სიტყვად იქცა "მიყვარხარ" და არაფერსაც არ ვაკეთებ. ყველაფერს ისე ვტოვებ, როგორც არის. არადა ადამიანი მართლა ბევრი მიყვარს.

ჭამაზე უფრო და უფრო მეტად ვამბობ უარს. და საერთოდაც, ჭამა არის სისულელე. ტყუილად დახარჯული ფული, დრო, ენერგია, ელ.ენერგია და რავიცი, რა აღარ. მაგრამ გვინდა თუ არა, ვერ ვამბობთ მასზე უარს.

ხალხი სახის ისევ ერთი და იგივე გამომეტყველებით დადის ქუჩაში. ისევ უკვირთ ადამიანი, რომელიც ყურთსასმენებით უსმენს მუსიკას ან ადამიანი, რომელიც ფოტოაპარატით ცდილობს კადრების დაფიქსირებას. არადა ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი ვიყავი გუშინ აიპოდითა და ფოტოაპარატით.

მინდოდა თბილისი გადამეღო. აი ისეთი თბილისი, როგორიც მელამაზება ხოლმე პერიოდულად. მაგრამ არც არაფერი გამომივიდა. ჯერ ის იყო, რომ ხალხმა დამაკომპლექსა. მერე ის, რომ თუ გაქვს ფოტოაპარატი, სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ სურათების გადაღება გეხერხება. ხოდა ფოტოაპარატი უკანვე შევინახე. :(

მინდა უკეთესი გავხდე. და პლუს, უკეთესად გავხდე. მინდა ხშირად ვიყო ასეთ განწყობაზე, როდესაც ძალიან ბევრი ადამიანი მიყვარს და მეც სულ მეცინება.
აი მაგალითად, გიორგიმ ჩემი კოცნა ისწავლა და რამდენიმეჯერ მაკოცა. მიხვდა ალბათ, რომ სათამაშოების კოცნას ჩემი სჯობს.

მაგრამ მანამდე მინდა ჩემ მიერ დაშვებული შეცდომები აღარ გავიმეორო. დაშვებული დაშვებულია და დროს უკან ვეღარ დავაბრუნებ, მაგრამ აწი მინდა წინ ვიარო და არ ვფიქრობდე მათზე. მე ისინი ისედაც მახსოვს.

ისიც მინდა, რომ უფრო კეთილი გავხდე, უფრო მოსიყვარულე. ბევრი რამ მინდა ვისწავლო და მიხარია, რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებთანაც ურთიერთობისას რაღაც-რაღაცეებს ვიძენ. და მსიამოვნებს, როდესაც ადამიანებისგან კარგ რამეებს ვსწავლობ. ალბათ ეს რომ არა, უბრალოდ მივაღწევდით 18 თუ 30 წელს და მორჩა. ამოვწურავდით ჩვენი განვითარების ლიმიტს.

ისევ ძველებურად ვფიქრობ, რომ "პოხუიზმი" არის გამოსავალი. ზიკესთან მაგიტომ ვმეგობრობ, რომ ზუსტად აქვს ეს ფრაზა გააზრებული. იმ დღეს მითხრა სამსახურში: სულ ფეხებზე მკიდია, ესა და ეს ადამიანი ჩემზე რას ფიქრობს და რას იძახის"-ო და გამეცინა. მეგონა ჩემი აზრები წაიკითხა. და მართლაც, რა დროს მაგაზე ფიქრია, როდესაც სხვა ადამიანები გველოდებიან იმისათვის, რომ გვიყვარდეს და ვუყვარდეთ.

და ყველაზე მაგარი კი ისაა, რომ ახლა ვწერ ამ პოსტს. ანუ მაშინ, როდესაც არ მყავს შეყვარებული და ანუ ის ერთადერთი და განუმეორებელი ადამიანი გვერდით, რომელიც ჩემთვის ძალიან ძვირფასი უნდა იყოს. ეგ რომ მოხდება, ალბათ დებილურ პოსტებს დავწერ და სანამ ეგ მომხდარა, ეს დავწერე. ასეთი მინდა ვუყვარდე ხალხს. რადგან მე სულაც არ ვთვლი, რომ იმისათვის რომ ადამიანები გიყვარდეს და მათაც აქეთ უყვარდე, აუცილებელია ვიღაცას "ჩემი შეყვარებული" ერქვას. სიყვარული ხომ ბევრად მეტია, ვიდრე სტატუსი "შეყვარებული" და "მეუღლე".

ასეთი დამიმახსოვრეთ, როგორიც ამ სურათებში ვარ. ღიმილიანი და ხალისიანი. და მიუხედავად იმისა, რომ ამ სურათთაგან ერთ-ერთი ჩემთვის რთულ პერიოდშია გადაღებული, მე მაინც ვიცინოდი.

One day before New Year

2011-12-10T06:44:00.000+04:00

ოხ, ისევ ეს მერკანტილური სისულელეები.
რეკორდებს ვამყარებ წვრილმანების დამახსოვრებასა და წვრილმანებზე დაკვირვებაში. მერე დებილივით ან ვტირი რაღაცაზე დარდისგან ან ვტირი ბედნიერებისგან.

საქმე არც თითის მემილიონე გაჭრაშია ქაღალდისმიერი საშუალებით. გინდა, რომ ერთი ხელით, ერთ მუშტში დაკუჭო და ჩააგდო ნაგვის ყუთში, მაგრამ ახლა უკვე იცი, რომ ამის გაკეთების გეშინია და ამიტომაც აკეთებ ორით. აგდებ ნაგვის ყუთში, რომლის დაცლაზეც დამლაგებელი უარს სახის ღრუბლიანი გამომეტყველებით გეუბნება და გპირდება, რომ ორშაბათს დაგიცლის.

სამაგიეროდ ჩემი მეზობელი თანამშრომელი უდარდელია და მე მისი უნამუსოდ მშურს. ფურცელზე იწერს ყველა უცნაურ სახელსა და გვარს და მპირდება, რომ წლების შემდეგ უკვე კოლექცია ექნება. და ალბათ, სავარაუდოდ 40 წლის შემდეგ შვილიშვილებს ეტყვის, რომ არსებობს ქალის სახელი - სირმა, კაცის სახელი - ჯუგლი და გვარი - ჭოტრიკიშვილი. მე კი ისევ ვცდილობ გავიღიმო და ცხოვრებისეულ ოპტიმიზმზე ვიფიქრო.
დღეს ITდეპ-მა მეილი გამოგზავნა ყველასთან, სადაც ჩემს დეპ-ში მესამე ადგილზე ვიყავი გასული მოწესრიგებულ თანამშრომელთა სიაში და მესიამოვნა. რა კარგია, როდესაც ვიღაც რაღაცას ხედავს.

მერე ვინმე შემოვა და გკითხავს, საბურთალოზე როგორ მოხვდეს და მე სახლში მინდება იმწამსვე. ოცნებებში განავარდებად ჩავთვლიდი იმას, რომ სადმე ქალაქგარეთ მინდა ბუხრიან სახლში. ეგ ხომ ყოველ ზამთარს მინდა და კიდევ მინდა ლიქიორის წრუპვა, ლეპტოპი, რომელიც არა და არ მაქვს და ცხელი "ადიალა", ფეხებთან შემოკეცილი, ჩემი დაუვარცხნელი თმები, აგრეთვე რამდენიმე ახლობელი მეგობარი და და ბევრი სიცილი.
დღეს სამსახურიდან გამოსვლისას, პირველად ვიგრძენი, რომ მოდის ახალი წელი და არც კი ვიცი, რა განწყობა უნდა მქონდეს. რაც არ უნდა იყოს, კატის, კურდღლის და ანუ ჩემი წელი იყო. გული მწყდება, რომ მიდის, მაგრამ ის მახარებს, რომ 31 დეკემბერიც კატისაა და დღეები ჯერ კიდევ დარჩენილია საიმისოდ, რომ ვისიამოვნო ჩემი წლით.
როგორია თბილისის ერთ-ერთი გამზირი წინასაახალწლოდ? ხომ ისედაც იცით. და მაინც, ჩემი ნიკონის ნახევრადპროფესიონალი და ჩემი არაპროფესიონალი თვალით ასეთია.

მომდევნო რამდენიმე წუთის განმავლობაში Freya 5-8-ჯერ დამირეკავს და მე 10-16-ჯერ მოვატყუებ, რომ "2 წუთში მანდ ვიქნები". უკვე მუქარის მესიჯებიც მოდის: Gareeet. populshi viyavi da viyinebi. im gonna kiil u. მე ისევ მეცინება და ავტობუსში ხალხის სახეებს ვაკვირდები. გახარებულ სახეებს, რადგან სალარომ "პრინტერის ზოგადი შეცდომა"-ო და კონტროლიორი ამაოდ უჩხიკინებს.
ჩავდივარ თავისუფლების მეტროსთან და ვხვდები, რომ pepsi ჩემი ერთადერთი ულიმიტო სიყვარულია. თან აი ქილის pepsi სულ სხვაა. ავდივარ ტაბიძეზე. თურმე ტაბიძე ის ქუჩაა, რომელიც მრავალი წელია მიყვარს, ოღონდ მე არ ვიცი მისი სახელი. Freya ეგრევე კისერზე ხელს მაჭერს და მე ისევ უცოდველ სახეს ვღებულობ as a default. :D უახლოესი 5 წუთის განმავლობაში ტაბიძეზე არცერთ კაფეში არ გვიშვებენ და ვეშვებით შარდენზე. შევდივართ რომელიღაცაში და უი, ჩემი ყოფილი სამსახურის უფროსი. რათქმაუნდა, არ ვესალმები. მას ჩემი სახელი არ ახსოვს და მე მე მისი გახსენება მეზარება. არადა 2011 წელს ვიყავი მაგასთან. უბრალოდ იდიოტი ტირანი იყო და არის კიდევაც.
ესეც განწყობები.

უცბად წინა ახალი წელი გამახსენდა და ეს სურათიც იდოს.

ალკა-პალკა მალე ჩამოვა და მერე რა, რომ მე მაინც ტირილი მინდა, როდესაც ყურადღებას ვაქცევ პატარა მერკანტილურ სისულელეებს.

p.s. ნეტავ მე ოდესმე html-ს ვისწავლიდე და პმს არ მიტრიალებდეს ორგანიზმში :/

Life In A Day

2011-12-06T00:10:00.000+04:00

არვიცი, იქნებ საკმაოდ დამაგვიანდა ამ ვიდეოს დადება, მაგრამ დღეს ვნახე პირველად და ჩავრთე.
ვიდეო საკმაოდ ემოციურია. მთელი 1,5 საათი (უფრო ზუსტად კი 1:34:56) შეუჩერებლად ვუყურე, როგორც ფილმს. არადა დოკუმენტური ფილმი არასოდეს მაინტერესებს ხოლმე. ან თითქმის არასოდეს.
ამ ვიდეომ კი ყოველგვარ ზღვარს გადააჭარბა. იყო არაერთი მომენტი, როდესაც ცრემლები ვერ შევიკავე. მე აქ რაზე მეშლება ნერვები და თურმე რაები ხდება დედამიწაზე. თუ არ გენანებათ საათნახევარი, ჩართეთ ვიდეო და თბილად მოკალათდით. არამგონია ასეთ რამეს ყოველდღე უყურებდეთ.

On July 24th, 2010 thousands of people around the world uploaded videos of their day to YouTube to take part in Life in a Day, a historic cinematic experiment to create a documentary film about a single day on earth.

Oscar-winning director Kevin Macdonald whittled down over 4500 hours of footage into a 90-minute film that wowed audiences at the Sundance Berlin and SXSW Film Festivals earlier this year.

Now after releasing in theaters across the globe, the film has returned to where it all began. Watch it for free, and be sure to explore the channel to learn more about this amazing piece of history.

ეს კი მისი ლამაზი ოფიციალური გვერდი youtube-ზე.
http://www.youtube.com/lifeinaday?feature=inp-gh-lif

23/10/2011-ის მაგიერ

2011-11-20T23:28:00.001+04:00

იდეაში ეს პოსტი 23 ოქტომბერს უნდა დამეწერა, მაგრამ გადამავიწყდა. who cares. და მაინც. happy 4-th b-day to my delicious blog. მიყვარხარ და მუდამ ჩემი ხარ.

ეს სიმღერა შენ იმის ნიშნად, რომ რაც არ უნდა მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში, ყოველთვის შემიძლია კომპიუტერი გავხსნა და გულისნადები გაგანდო.
:*

შარშან ეს ყველაფერი ასე იყო, წელს კი მეზარება მთელი ეს რეიტინგები და ამბები. Who cares of them?

kid a

2011-10-25T01:45:00.000+04:00

წარმოიდგინეთ პატარა ბავშვი, რომელიც რაღაცას აშავებს. „რაღაცა“–ში ბევრი რამის წარმოდგენაა შესაძლებელი. მაგალითად, რამეს ამტვრევს, ტეხავს ან კიდევ მილიონი სხვა რამ. და რატომ??? იმიტომ, რომ ეს მას სიამოვნებას ანიჭებს. არსებობს მეორე ადამიანი, მასზე უფროსი, რომელიც ცდილობს ამ პატარა ბავშვს აუხსნას, რომ ეს საქციელი არ არის კარგი საქციელი. უხნის არა ერთნაირად, არამედ მრავალნაირად, მრავალი განსხვავებული გზით. უნდა, რომ ეს პატარა ბავშვი უკეთესი გახდეს მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვი უკვე თავნებაა და როგორც თვითონ უნდა, ისე იქცევა. და ეს უფროსი ადამიანი ბედნიერია. კიარადა ორივე ბედნიერია. ბავშვიც სწავლობს უფროსისგან და უფროსიც ხედავს შედეგებს. ბავშვი არაფერს ტეხავს და უფროსი ძალიან უყვარს. ცხოვრობენ ისინი მეგობრულად და კარგად.

გადის დრო, მათ ჩვეულებრივი ურთიერთობა აქვთ ერთმანეთთან, რომელიც ცივდება. უფროსი ცდილობს მკაცრი იყოს და ამიტომაც ცდილობს დისტანციის შეგრძნებას მიაჩვიოს ბავშვი. ბავშვი ამას ძალიან განიცდის, რადგან მის გარდა არავინ ჰყავს გულშემატკივარი. და ამ დროს ის ისევ დაჯდება და დაიწყებს რაღაცის მტვრევას. თუმცა ეს ხდება მხოლოდ ერთხელ და ამის შესახებ უფროსს არაფერს ეუბნება. თვლის, რომ უფროსისგან ერთი ამბის დამალვა არ არის დიდი დანაშაული.

გადის დრო. ბავშვი ხვდება, რომ არ უნდა დაემტვრია, არ უნდა გაეტეხა, რადგან ამით უპირველეს ყოვლისა საკუთარ თავს ავნო. ტირის ბევრს, განიცდის, უნდა, რომ ვიღაცას მოუყვეს, რაც ჩაიდინა, მაგრამ შვებას ვერავისთან პოულობს. ყველასი ერიდება და ვერავისთან ახერხებს გულის გახსნას.

გადის დრო და მას უფროსთან ურთიერთობაც ნელნელა უწესრიგდება. ის ისევ თბილია ბავშვის მიმართ, ისევ მზრუნველი, ძალიან მზრუნველი და ორივენი ისევ მეგობრულად და კარგად ცხოვრობენ. თუმცა ამ კარგად ცხოვრების ფონზე ბავშვი ხვდება, რომ იმ დანაშაულის შესახებ უფროსს უნდა უამბოს. უნდა უამბოს მიუხედავად იმისა, რომ იმ ადამიანმა, ვინც ამ დანაშაულის ჩადენას შეესწრო, უთხრა, არავის არაფერი მოუყვე და განსაკუთრებით კი უფროსსო. და ბავშვი ითმენს, მაგრამ არა იმიტომ, რომ ამ ადამიანმა ეს თხოვა, არამედ იმიტომ, რომ ეშინია უფროსთან ურთიერთობის გაფუჭების.

გადის დრო და ბავშვი უკვე ხვდება, რომ ყველაფერს ფარდა უნდა ახადოს. უფროსს ყველაფერს გახსნილად უყვება. რა იყო და როგორ. უფროსი კი ბრაზდება. ბრაზდება იმდენად, რომ საერთოდ აღარ უნდა მასთან ურთიერთობა. მიიჩნევს, რომ მთელი ის შრომა თუ მზრუნველობა, რაც გასწია ბავშვზე, წყალში ჩაეყარა. ბავშვი უმტკიცებს, რომ ეს ასე არ არის, მაგრამ უფროსი მაინც თავისას ამტკიცებს და ძალიან გულნატკენია. ბავშვს უნდა, რომ უფროსმა მას აპატიოს, პირობას აძლევს, რომ გამოსწორდება და ისევ ისე იმეგობრონ, როგორც ადრე მეგობრობდნენ. ძალიან უყვარს იგი და მასზე ახლობლად არავის მიიჩნევს. თუმცა იმ ნაბიჯისთვის, რასაც უფროსი მისგან ითხოვს, ბავშვი ჯერ მზად არ არის.

იგავ–არაკი არ სრულდება და აქ წყდება. და ვისაც შეუძლია, სურვილი აქვს და არ ეზარება – დაასრულოს იგი თავისი შეხედულებისამებრ. ოღონდ ბავშვისა და უფროსის მაგივრად ჩვეულებრივი ზრდასრული ადამიანები წარმოიდგინოს.

The Skin I Live In

2011-10-09T02:56:00.000+04:00

off: ვისაც არ გინახავთ პოსტის სახელწოდების მქონე ფილმი და აპირებთ ნახვას, არ წაიკითხოთ ეს პოსტი, ვინაიდან განხილვას ვწერ მისი შინაარსიდან გამომდინარე.

ოხ, პედრო, პედრო, რას გვერჩოდი ამ სუსტი გულის ხალხს?! არადა ეს ხომ ზუსტად ის ფილმი იყო, რომელსაც ასნაირად ავარიდე თავი ინტერნეტში, მაგრამ მოხდა ისე, რომ ოჯახური კინო-სეანსი მოვაწყვეთ და კინოში წავედით.

სცენა N 1: რობერტი (ბანდერასი) შედის თავის ოთახში, სადაც უზარმაზარი მონიტორის საშუალებით თვალს ადევნებს შიშველ ვერას (ანაია). არადა გვერდი-გვერდ ოთახებში არიან. შიშველი ვერა წალოწოლილია და თითქოს სძინავს, მაგრამ აღმოჩნდება, რომ მას სხეული აქვს დასერილი და სისხლი სდის.

დაიძაბეთ არა???

გჯერათ წინა ცხოვრების??? მართლა მაინტერესებს ეს ამბავი თუ არა, არ ვიცი. შეიძლება არც კი. ჩემთვის არაერთხელ უთქვამთ, ბიჭი ხარო. და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ბიჭივით:

ჩაცმა მიყვარს. სპორტული და მოსახერხებელი ტანსაცმელი.
სპორტი მიყვარს. ადრე უფრო მეტად მიყვარდა, ახლა დრო აღარ მაქვს.
ვიქცევი ხშირ შემთხვევებში. ან შეიძლება ვერ ვიქცევი იმის გამო, რომ გოგო ვარ.
ზარმაცი ვარ.
მინდა მქონდეს მოკლე თმები და უმაკიაჟო სახე.
ბოხი ხმა მქონდა ბავშვობაში და დღესაც კი ახალგაღვიძებულს ბოხი ხმა მაქვს.
მინდა არაფერი მენაღვლებოდეს და არ ვიყო მგრძნობიარე.
ბიჭებთან მეგობრობა უფრო მიადვილდება, ვიდრე გოგოებთან.
ვერ ვიტან დიასახლისურ საქმეებს.

არამედ ამ ყველაფრის და კიდევ რაც არ გამახსენდა, იმათ გამოც.

სცენა N 2: ვისენტე კარგი ბიჭია. ან შეიძლება ითქვას, ერთი ჩვეულებრივი ბიჭია და არის სიმპატიური. დედამისს აქვს ტანსაცმლის მაღაზია და თვითონ კი მოტოციკლეტით დაქრის გასართობად. აი ამ კონკრეტულ შემთხვევაშიც მან ქორწილში ნორმა გაიცნო და მასთან გართობა გადაწყვიტა. ოღონდ ვერ გაურკვევია იგი ნორმას აუპატიურებს თუ არა, რადგან ნორმა ფსიქიკურად დაავადებული პატარა გოგონაა, რომელმაც საკუთარი თვალით ნახა დედამისის ფანჯრიდან გადმოხტომა და სიკვდილი.

და მაინც, რას გვერჩის პედრო?
პედრო იმას გვერჩის, რომ გამუდმებით პროტესტს გამოხატავს სამყაროს წინაშე. ის ებრძვის ყველას თავისი ფილმებით. უპირველესად კი ჰოლივუდს და კანს. ან უბრალოდ ხალხს ჰგონი ასე. ჰყავს რამდენიმე გამორჩეულად საყვარელი მსახიობი: ანტონიო ბანდერასი, პენელოპა კრუსი, მეტი არავინ მახსენდება, რადგან მხოლოდ Los Abrazos Rotos მაქვს ნანახი და მეტი არაფერი.

ამ ფილმის ნახვის შემდეგ ორივე სქესის ადამიანი შემებრალა. ვისენტე შემებრალა, რადგან მასზე იძალადეს და გახადეს ქალი. ქალი, რომელსაც უნდა ჰქონდეს აქტიური სექსუალური ცხოვრება მამაკაცთან. იგულისხმება ძალადობაც და უბრალო რიგითი სქესობრივი კავშირიც. და თუმცა ყოველი ასეთი კავშირი ტკივილთან ასოცირდება, იგი მაინც აკეთებს ამას. ნორმა კი იმიტომ მებრალება, რომ ის ძალადობის მსხვერპლია. განა იმსახურება ის დამწვარი დედის სიკვდილის ხილვას ან ვისენტეს მიერ მის გაუპატიურებას თუ მის მცდელობას?!

წარმოიდგინეთ როგორ გადაიქცა სიმპატიური ვისენტე ლამაზ ვერად??? როგორ და აი ასე:

ბოლოს ქალი იმარჯვებს. და საერთოდაც, ეს ქალების ფილმია. ქალის სიძლიერეზეა და მამაკაცის დამცირებაზე. პედროსაც ხომ ზუსტად ეს უნდოდა ეჩვენებინა. ყველგან ქალებს ამცირებენ, მან კი გადაწყვიტა გაენადგურებინა მამაკაცთა მოდგმა და მოახერხა კიდევაც.

საერთოდ ალმადოვარი ქალების რეჟისორია. და მაშინ, როდესაც მსახიობ მამაკაცებს უფრო მეტი როლი ხვდებათ წილად, პედრო ცდილობს ეს დისბალანსი გამოასწოროს. ხოდა აი ამიტომაც იგი ქალების რეჟისორია. ის თავის ფილმებს ქაალებით ამდიდრებს. და თუ ადრე მისი მუზები კარმენ მაურადან მოყოლებული პენეთი დამთავრებული, ახლა უმშვენიერესი ელენა ანაიას დრო დადგა. ოღონდ ისეთი მცირედი როლით არა, როგორიც მას "ესაუბრე მას"-ში ჰქონდა. პედრომ იგი ანტონიოს გვერდით დააყენა და არც ინანა.

ზოგი ამბობს, პედრო დაბერდაო, რა ცუდი ფილმი გადაიღოო. მე არ ვიცი ამაზე პასუხი, რადგან კიდევ ვიმეორებ, მისი ფილმები არ ვიცი. მაგრამ ვინც იცის, იმის პასუხს დავდებ:"ალმოდოვარი დაბერდა!" - ამას რომ მეუბნებიან, სულ მინდა ხოლმე ვუპასუხო, "თქვენც დაბერდებით". (c) გოგი გვახარია და მისი არაჩვეულებრივი სტატია ფილმის შესახებ.

ესეც თქვენ :)

2 რამ, რაც მოხდა ფილმის ნახვის შედეგ:
1)რამდენიმე დღე თავი ბიჭი მეგონა და ზოგჯერ ახლაც წამომივლის-მეთქი.
2) ჩემი ძმაკაცის შეტყობინება: "ალმადოვარი გინდა ახლა ზუსტად! თანაც ის კანი, რომელშიც შენ ცხოვრობ საერთოდაც არ მოგწონს."

Truth about cat and rat

2011-09-26T22:00:00.000+04:00

გილოცავთ ქეთევანობას.
და თუ კიდევ არსებობს ვინმე, ვისაც ჩემსავით უხარია 26 სექტემბერი, მაშინ მე მას დამატებით ვჩუქნი ერთ ღიმილს. არა, ორ ღიმილს. და ორივეს დახუჭული თვალებით.

დღეს კარგად ვარ. მართლა კარგად.
დაწყნარებული, დამშვიდებული, მშვიდი ჰაერის ამომსუნთქველი და ჩამსუნთქველი. მშვიდი ჰაერი როგორიაო, არ მკითხოთ, მეც არ ვიცი. მთავარი ისაა, რომ მჯერა, რომ იგი არსებობს და მთავარია მას გრძნობდეთ. აი ეს ისაა, რომ ჩაისუნთქავ ხარბად და თან თვალებსაც ხუჭავ.

ჯერ კიდევ გუშინ საღამოს ვფიქრობდი, რომ აზრი არ ჰქონდა რაღაც-რაღაცეებზე ნერვიულობას და ვიღაცაზე ფიქრს. მაგრამ დღეს რომ დავფიქრდი, ღმერთს უყვარს ადამიანებთან ხუმრობა. ღმერთს ადამიანების გამოცდაც უყვარს. და მაშინ, როდესაც იგი კარს გვიხურავს, ფანჯარას ღიას ტოვებს. ან თუ ფანჯარაც დაკეტილია, მაშინ ესე იგი ან კარი და ან ფანჯარა ჩვენ თვითონ უნდა გავაღოთ. ოღონდ ეს იმ შემთხვევაში, როდესაც რაღაც კარგი უნდა ხდებოდეს და არ ხდება. თორემ რაც მოსახდენი არ არის, ის საბოლოოდ არც ხდება.

გუშინ ისევ კამათი, ისევ ნერვების შლა და არც არაფერი. დახურული მეილი. გავიფიქრე, ერთი ამ ჩხუბების დედაც-მეთქი და კომპიუტერი გამოვრთე. არც მიფიქრია, თუ ვინმეს კიდევ გაახსენდებოდა, რომ ქეთევანობა თენდებოდა. არადა თითქოს რიგითი მერკანტილური სისულელეა. არადა მაინც. მე ხომ მერკანტილური სისულელეებზე ყურადღების მიმქცევი ვარ.

დღეს სულ 4-5 ადამიანმა (ფბ-ზე მოლოცვებს არ ვთვლი ამ შემთხვევაში) მომილოცა თავისი ინიციატივით და არა სადმე ამოკითხვით თუ ვინმეს ყურის მოკვრით. და წარმოიდგინეთ რა მაგარი შეგრძნებაა, როდესაც ძალიან კარგი და საყვარელი "მეგამარჯობე" ადამიანი მოდის შენთან საგანგებოდ, რომ შენი დღესასწაული მოგილოცოს. ნახევარი დილა იმაზე ვფიქრობდი, რა საოცარია "მეგამარჯობე" მილოცავს პირველი და არა ის, ვინც "გამარჯობა"-ზე ბევრად მეტია. ის ხმას არ იღებს ამ თემაზე. არადა ვსაუბრობთ მთელი დილაა. მერე მე მომდის თავში უამრავი აზრი იმის შესახებ, რომ დაავიწყდა. არადა რელიგიური დღესასწაულები მგონი ზედმიწევნით იცის, მაგრამ ქეთევანობა დაავიწყდა. ან მოლოცვა დაავიწყდა. ან უბრალოდ არ მოისურვა ლმოცვა. მერე უცებ:
- gmail ნახე?
- არა, საქმეს მოვრჩები და ვნახავ.
რამდენიმე წუთში address bar-ში ვწერ mail.k84u.com, user, password და მოლოცვის მეილი!!! და თან ღამის 2 საათზე მოწერილი. არადა ვიკამათეთ მანამდე რამდენიმე წუთით ადრე. არადა როგორ არ ველოდებოდი. სასწაულად ვიყავი დარწმუნებული, რომ არ დამხვდებოდა. მაგრამ მაგაზე მთავარი იყო ტექსტი. დამამშვიდებელი, მზრუნველი ტექსტი. ალბათ მე რომ კარგად გამიცნო, მაშინ მიხვდა, რომ შაბლონური მისალოცი ტექსტებით დიდად არ ვიხიბლებოდი.

ისე ჩემ თავზე ვბრაზდები, ოღონდ ჩუმად. ვამჩნევ, რომ ღამით უფრო გაღიზიანებული ვარ ხოლმე. დილით უფრო რაციონალურად ვაზროვნებ და ვხვდები, რომ წინა ღამით პატარა ბავშვივით ვიქცეოდი. აი დღესაც ასე დამემართა. ღამით რომ მეუბნება რაღაცას, მესმის, მაგრამ არ ვუსმენ. მგონია, რომ ვეზიზღები (ეს ყოველ მესამე ახლობელ ადამიანზე მგონია ხოლმე). მგონია, რომ მისგან აგრესია და უხეშობა მოდის და ამის გამო მე უფრო ნერვები მეშლება, აგრესიით ვპასუხობ. ის მპასუხობს "კარგი". და ამ "კარგი"-ში იგულისხმება, "კარგი, მერე დაფიქრდები და მიხვდები, რომ სულელურად მოიქეცი". მეორე დილით კი მგონია, რომ იგივე ტექსტს სხვანაირად მეუბნება. ალბათ ეგრეცაა. რბილად, თბილად, ახლობლურად, მეგობრულად და მე ისევ ვიცი, რომ ის ჩემი საუკეთესო მეგობარია. მე ეს მამშვიდებს და მანუგეშებს. აი დღესაც დავმშვიდდი.

საჩუქრის ჩუქება უყვარს ჩემ გარდა ვინმეს??? აი მე იმის ყურება მიყვარს, ადამიანი სახის რა გამომეტყველებით იღებს ხელში ამ საჩუქარს. ატრიალებს, ატრიალებს, ატრიალებს. ათვალიერებს, ცდილობს თითოეული დეტალი შეისწავლოს, მერე დადებს. შენც ღიმიალიანი სახით უყვები ეს რა ნივთია, საიდან მოვიდა და ა. შ. მერე ისევ იღებს, ისევ ატრიალებს. მერე ფიქრობს - სად დადოს, როგორ დადოს, რაში ჩადოს. და შენ უბრალოდ ჩუმად, ხმის ამოუღებლად უყურებ, აკვირდები და გსიამოვნებს მისი სახის სასაცილო გამომეტყველება, ღიმილი. და მე მიუხედავად იმისა, რომ ესეც მერკანტილური სისულელეა, მე ეს მომენტი მაინც უზომოდ მიყვარს.

არადა რამდენიმეჯერ შევეკითხე თქვენი ოთახი რომელ საათზე ცარიელდება-მეთქი და ისეთი დრო მითხრა, ვიფიქრე, ჯანდაბას სახლში გვიან მივალ-მეთქი. ვიფიქრე, ცარიელ ოთახში შევიპარები, უჯრაში ჩავუდებ და მეორე დღეს დახვდება-მეთქი. მაგრამ მერე ვიფიქრე, ზევით აღწერილი მომენტის არ-ნახვა არ შეიძლება და მოდი პირდაპირ მივცემ-მეთქი. არც მინანია.

სასწაულები ხდება ხოლმე წმინდა ქეთევანობაზე.
და იდეაში ალბათ ჩვენ სულ ასე ვიჩხუბებთ. მე ისევ აგრესიული ვიქნები და ის ისევ იტყვის: "კარგი". მეორე დღეს კი ისევ მეგობრები ვიქნებით. და ალბათ არაფერია ამაში დიდად საგანგაშო, 'cause we are best friends. :)

პ.ს. სათაურს რაც შეეხება, ჩვენი ზოდიაქოებია გარითმული. კატა ვირთხას დაუმეგობრდა. რა არ ხდება ცხოვრებაში?!

This creature of pain has found me again

2011-09-22T23:22:00.000+04:00

Junior Boys - This Is Goodbye იცით ხო??? ამას წინათ დავდე აქ, მაგრამ მაშინ სხვა დრო იყო.

მაშინ

არ ვიცოდი, რა ხდებოდა;
იმედი მქონდა რაღაცეების;
იმედი მქონდა, რომ ძალიან მარტივად და რათქმაუნდა უმტკივნეულოდ მოგვარდებოდა ის ურთიერთობა, რომელსაც ასე დავკანკალებდი 12 ივლისიდან დღემდე.

არა, თქვენ არ იცით ეს სიმღერა.

ეს დასასრულის სიმღერაა. ძალიან კარგი ურთიერთობის დასასრულის სიმღერა. და სამაგიეროდ ჭკვიანური ცხოვრების დასაწყისი. და რამდენჯერაც მე ურთიერთობებზე ცხვირი წავიტეხე, ნეტავ იმის მემილიონედი ჭკუა მესწავლა. მაგრამ რათქმაუნდა შეცდომები ყოველთვის დუბლირებული მაქვს. განმეორებადი და დეჟავუს ტიპის, შინაარსით "მე ხომ ეს უკვე დამემართა?! ნუთუ კიდევ ვერ ვისწავლე ჭკუა?!". ვერა, მეგობრებო, ვერა. მე ჭკუას არ ვსწავლობ, რადგან რესურსი არ მაქვს. თუმცა ყველა იმ ურთიერთობებს შორის, რაც მქონია, ეს ყველაზე წრფელი, ყველაზე გულუბრყვილო, სუფთა და მნიშვნელოვანი იყო.

პ.ს. და იმედია არცერთი ჭკუათმყოფელი არ იფიქრებს, რომ პოსტი ჩემს სასიყვარულო ურთიერთობას ეხება.

პ.პ.ს. წინ ცივი და უარაფრო, უგრძნობი და ზედაპირული დამოკიდებულებებისკენ!! ამბობენ, გრძნობების ფეხებზე დაკიდება ადვილიაო. ამბობენ რა, მე ვამბობ ამწამს. ხოდა წინ!!!

ესაა პასუხი გულისტკენაზე, რაც დღეს ვიწვნიე :)

და ახლა იცით თქვენ ეს სიმღერა???

14/09 4 ever

2011-09-14T20:13:00.000+04:00

They tried to make me go to rehab but I said "no, no, no"
Yes I've been black but when I come back you'll know, know, know
I ain't got the time and if my daddy thinks I'm fine
He tried to make me go to rehab, but I won't go, go, go.

Happy Birthday, Amy :(

Movies to be seen (ep. 5)

2011-09-11T20:10:00.002+04:00

ვიცი, რომ ძალიან გამეწელა ეს პოსტი. არაერთხელ დავიწყე, მაგრამ იმდენად ვერ ვიპოვე კარგი ან ნორმალური ფილმები, რომ ამ პოსტის წერას მალევე შევეშვი. ახლა კი, ასეა თუ ისე გამოჩნდნენ ფილმები, რომლებიც ასეა თუ ისე საინტერესონი არიან. გასათვალისწინებელია ის ფაქტი, რომ გთავაზობთ არა მხოლოდ უახლეს, არამედ გასული წლების ფილმებსაც, რომლებიც მე პირადად არ მინახავს. მაშ ასე:

1) The Other Woman
ფილმი, რომელშიც მონაწილეობენ ნატალი პორტმანი, ლიზა კუდროუ და სკოტ კოენი. ფილმში არის მოთხრობილი იმის შესახებ, თუ როგორ შორდებიან ცოლ-ქმარი და როგორ ქორწინდება ეს მამაკაცი სხვა ქალზე.

2) Sympathy For Delicious
მოთხრობილია ინვალიდი მამაკაცის შესახებ, რომელსაც აქვს უნიკალური ძალა, რომ მოარჩინოს და განკურნოს ადამიანები. ყველა, საკუთარი თავის გარდა. მთავარი როლის შემსულებლები არიან: მარკ რუფალო, ორლანდო ბლუმი, ჯულიეტ ლიუისი

3) Blindness
რა ხდება მაშინ, როდესაც დილით გაიღვიძებ და უეცრად აღმოაჩენ, რომ ვერ ხედავ, ბრმავდები. მერე იგებ, რომ მარტო შენ არ ხარ ასე. ერთადერთი ადამიანი, რომელსაც ეს უნარი გააჩნია, შენი ცოლია. მთავარ როლებში: მარკ რუფალო, ჯულიანა მური.

4) The Vow
ფილმი რეიჩელ მაკადამისა და ჩემი საყვარელი ჩენინგ ტატუმის მონაწილეობით. ახალდაქორწინებული წყვილი, რომელიც უეცრად მოყვება ავარიაში. ავარიის შემდეგ კი გოგოს არაფერი და არავინ ახსოვს, მათ შორის არც მისი მეუღლე.

5) Stop Loss
მიუხედავად საომარს ყველაფერი მეზიზღება, მაინც გამოიჩხრიკა ფილმი, რომელმაც დამაინტერესა. ალბათ მასში მონაწილე მსახიობების გამო. როლებში: რაიან ფილიპი, ჩენინგ ტატუმი, ჯოსეფ გორდონ-ლევიტი, ები კორნიში.

6) I Don't Know How She Does It
სარა ჯესიკა-პარკერი ისევ იმ ჩვეულ სტილშია, ვგულისხმობ ფილმის განმავლობაში ავტორის ფუნქციის კარგად შეთავსების უნარს. ამჯერად ის დაქორწინებული ქალია, რომელიც ყველაფერს სასწაულად ახერხებ, შვილები, ქმარი, კარიერა. როლებში: სარა ჯესიკა-პარკერი, პირს ბროსნანი, გრეგ კინერი.

7) 50/50
მთავარი გმირი უცბად იგებს, რომ სიმსივნე აქვს. ყველა არის საოცრად შეწუხებული. ექიმი კი მხოლოდ იმას ეუბნება, რომ გადარჩენის შანსი არის 50/50-ზე. როლებში: ჯოსეფ გორდონ-ლევიტი (რომელიც გადაპარსულ თავში სასწაულად ჰგავს რათქმაუნდა ისევ და ისევ ჰიტ ლეჯერს), სეტ როგენი და ანა კენდრიკი.

8) The Descendants
ვისაც მოგენატრათ ჯორ კლუნი, ეს ფილმი თქვენთვისაა. და თუ გინდათ იხილოთ ის მამის როლში - მითუმეტეს.

9) Moneyball
ბრედ პიტი და ბეისბოლი - ჰმმ, საინტერესოა. სულ უფრო და უფრო ემსგავსება რობერტ რედფორდს. (პ.ს. ბრედის ფრაზა, რომელსაც შვილს ეუბნება: don't google in internet, watch tv, talk to people :D )

10) The Ides Of March
პოლიტიკური დრამა ჯორჯ კლუნის, რაიან გოსლინგის, პოლ ჯიამატისა, ფილიპ სეიმუ-ჰოფმანისა და მარისა ტომეის მონაწილეობით.

ვინაიდან ზოგი მათგანი ძველია, გავითვალისწინე ეს ამბავი და ამ პოსტში ცოტა მეტ ფილმს შემოგთავაზებთ.

11) Contragion
ფილმი ეპიდემიური დაავადების შესახებ, რომელიც როგორც ტრეილერი იუწყება, საკმაოდ დრამატულად და საინტერესოდ ვითარდება. როლებში: მეტ დეიმონი, გვინეტ პელტროუ, ლორენს ფიშბორნი, ჯუდ ლოუ, მარიონ კოტილიარდი.

12) The Dark Knight Rises
არ მიყვარს ახალი ბეტმენის სერიები. ჩემთვის ბეტმენი ეპოქა არის ის, რომელშიც ჯორჯ კლუნი, კრისტიან სლეიტერი, უმა თურმანი, არნოლდ შვარცენეგერი, ნიკოლ კიდმანი, ჯეკ ნიკოლსონი მონაწილეობდნენ. ახლა კი ულტრა-თანამედროვე ტექნოლოგიები "ყლაპავს" ამ ფილმს და ის ძველი ბეტმენი სადღაც ქრება. შუმახერი კი ნოლანმა შეცვალა. ჩემის აზრით, ამ ფილმის ყურებამდე პირველი ბეტმენიდან დაწყებული ყველა სერია უნდა ჰქონდეს ნანახი და ეს ერთობ ბუნებრივიცაა. ვინმეს წარმოუდგენია წიგნის შუაში მისვლა პირველი თავების წაკითხვის გარეშე??? მიუხედავად ამ ახალი სერიების დაწუნვისა, მაინც ვნახავ. როლებში: ენ ჰეთევეი, ჯოსეფ გორდონ-ლევიტი, კრისტიან ბეილი, გარი ოლდმანი, მარიონ კოტილიარდი, მორგან ფრიმანი, მაიკლ კეინი.

13) Margaret
გოგონა, რომელიც ხდება მოწმე ავტობუსის მძღოლის მიერ ქალის მოკვლისა. მთავარ როლებში: მარკ რუფალო, მეტ დეიმონი და ანა პეკუინი (გახსოვთ ალბათ "The Romantics"-დან)

14) Drive
აი ბოევიკიც. რაიან გოსლინგისა და კერი მულიგანის მონაწილეობით. ერთი სული მაქვს, როდის გამოვა.

15) The Rum Diary
ოხ ჯონი, ჯონი, შენ არასოდეს გეშლება სიუჯეტების არჩევა. :)))

16) Abduction
რატომღაც მომინდა ტეილორ ლოტნერის ხილვა. ხოდა აი ფილმიც მის სტილშია :D

17) Fireflies In The Garden
ოჯახური დრამა ჯულია რობერტსის, უილიამ დეფოსა და რაიან რეინოლდსის მონაწილეობით.

18) In Time
კვლავ ბოევიკი, თან სავსებით ჩამთრევი. როლებში: ჯასტინ ტიმბერლეიკი, ამანა სეიფრიდი, ოლივია ვაილდი და სილიან მერფი ( "Inception" ალბათ ყველამ ნახეთ და იცით ეს ადამიანი)

19) Straw Dogs
ჯეიმს მერსდენის მონატრებით ავხსნიდი ამ ყველაფერს.

20) Weekend
ფილმი ჰომოსექსუალისტების მიერ გატარებულ უქმე დღეების შესახებ.

21) Cafe
რომანტიული კომედია ჯენიფერ ლავ-ჰიუიტის მონაწილეობით.

22) Trespass
ვისაც მოგენატრათ ნკ და ნკ ან თქვენს ენაზე რომ ვთქვა, ნიკოლას კეიჯი და ნიკოლ კიდმანი, ეს ბოევიკი თქვენთვისაა. ნუ კემ ჯიგანდეტს მგონი არასოდეს ეღირსება დადებითი პერსონაჟის კინოროლები. :D

So...

2011-08-30T22:47:00.000+04:00

ახლა როგორ ვარ??? ჩემს დიდ სკამზე ვარ წამოწოლილივით.მადლობა ვიღაცას, რომ ეს სკამი დამიდგა. გემრიელად მოკალათებულს სულაც არ მაღელვებსის ფაქტი, რომ სამსახურში ვარ და განწყობა სხვანაირი უნდა მქონდეს. ყურში მშვიდი დაამინდის შესაბამისი ჰანგები და მშვიდად ვარ. მიყვარს ზაზა მარჯანიშვილი და თბილისიდანვუსურვებ მას პროფესიულ წინსვლასა და წარმატებებს. ერთი პერიოდი ჩემი გზის მელოდიაიყო ის, რასაც ახლა ვუსმენ. სახლიდან სამსახურამდე მხოლოდ „So...“, სამსახურიდან სახლამდეცმხოლოდ „So“. საერთოდ ხშირად ვფიქრობ იმაზე, რომ მუსიკასა და სიმღერას გაცილებით დიდიძალა აქვთ, ვიდრე ნათქვამ სიტყვებს.

გუშინ მია ჩემთან დარჩა. მორიგი „ელვისობა“ გვქონდა,როგორც პერწკლმა უწოდა. შემდეგ სახლში წამოსვლისას აი ასე სპონტანურად ვუთხარი წამოდიჩემთან–მეთქი. არის ხოლმე მომენტები, როდესაც ჩემი უბანი, ქუჩა, ეზო სასწაულად მიყვარსდა გუშინაც ეგ მომენტი იყო ჩემს გონებასა შიგან. ჩემთან მისვლისას მალევე მიას გემოვნებით გემრიელი ფუნთუშები ვიყიდეთ. აი ისეთიგემრიელი, მია როგორის სურათებსაც დებს ხოლმე.

მისივე თხოვნით გავაკეთე ფბ–ის ანგარიშის რეაქტივაცია.შევედით ჯერ იქ, მერე იქ. სასიამოვნო ფილმი გვინდოდა, რომელიც არც ერთს არ გვექნებოდანანახი. ასეთი რომ ვერ გავიხსენეთ, ისევ ძველი „What happens in Vegas” ჩავრთეთდა სიცილ–ხარხარშიც დრო გავიდა.

მე მაინც ის მერკანტილური სულელი ვარ, რომელიც გამუდმებითუდიდეს ყურადღებას აქცევს მერკანტილურ სისულელეებს. აი მაგალითად, როგორ ახრამუნებსმია ჩიფსებს ან როგორ მოუხდა ჩემი შინდისფერი ქვედაკაბა. ან აი ის, თუ როგორი თვალებითვუყურებდით რაფაელისა და როჯერის (მე მას ხან როჟეს ვეძახი, ხან როჟერს, ხან როჯესდა ხანაც აი ასე, ანუ როჯერს) ერთ–ერთ ყველაზე ლამაზ და ძლიერ თამაშს. ვინმემ იცოდა,რომ ბავშვობაში ჩოგბურთის ყურებას ძალიან დიდ დროს ვუთმობდი??? არც არავინ. რადგანახლა აღარ არის ის ადამიანი, ვისთან ერთადაც შემიძლია დავჯდე და დავტკბე ერთობ ნაცნობისპორტსმენების თამაშებით.

იცით რა ტკბილად და თბილად გვეძინა?! იდეაში ესეც ერთ–ერთიმერკანტილური სისულელეა. რომ შეგიძლია ბალიშებზე თავების დადებისას ისაუბრო რომანისგმირებზე, გაარჩიო მათი პირადი ცხოვრება, დაახასიათო ისინი და რაც უფრო მეტად აკვირდებიმათ, მით მეტად გიყვარდება ისინი.

ან რა სასიამოვნოა პუტკუნა მეფუნუშესთან საუბარი, როდესაც იცი, რომ ის გემრიელი და თბილი ფუნთუშებით გამოგიშვებს.

დღეს უკვე 31 აგვისტოა და ველოდები შაბათ-კვირას, როდესაც მია კვლავ ჩემთან. აუ ეს იქნება ძალიან მაგარი დღე.

ხშირად...

2011-08-26T21:26:00.000+04:00

ხშირად მგონია, რომ სერიოზული პრობლემები მაქვს ადამიანებთან ურთიერთობისას...

მილიონჯერ მეტკინება გული და ბედნიერი არასოდეს ვიქნები. არავისთან.

მერე მეც დავჯდები და ბევრს ვიტირებ ამის გამო, ვინერვიულებ და ისევ ვიტირებ.

აი ახლაც ანალოგიური სიტუაცია...

აუ არადა, აი რატომ??? სად ვცდები??? სად მეშლება???

: P

2011-08-25T23:41:00.000+04:00

ძილის წინ მოსასმენ სიმღერათა პიკანტურობები... :))))

კიარადა...
ერთ-ერთი მათგანი..

Is this goodbye???

2011-08-24T21:59:00.000+04:00

Junior Boys – This is goodbye ვის აქვს მოსმენილი ჩემი და გორეცკის გარდა??? პრინციპში არც არავის რომ ჰქონდეს, არ გამიკვირდება, რადგან მე ნინასთან ფბ-ზე მოვისმინე ეს სიმღერა და ეგრევე დავამატე მოსასმენ სიმღერათა სიაში (ე.წ.playlist-ში).
გუშინ სოფიმ მკითხა, შენ მართლა ასეთი მგრძნობიარე და ემოციური ხარ თუ ცხოვრებაში უფრო ცივად იქცევი ხოლმე?! დავჯდები და ვიფიქრებ ამ საკითზეო. ხოდა სანამ სოფი ფიქრობს და დასკვნებამდე ნელნელა მიდის, მე პოსტს ვწერ და თან ვფიქრობ, რომ ბლოგზე წერა თითქოს მიძნელდება. არადა იდეაში ისევ ისე უნდა ვიყო. რადიკალური და კარდინალური ცვლილებები არ შეინიშნება. ისევ ისეთი ვარ და ყველაფერი ძველებურადაა.

მიხარია მეგობარი ბლოგერების ნახვა. თუ ბლოგერი მეგობრების... არ ვიცი, რომელია შინაარსობრივად სწორი. უბრალოდ ბლოგერებს შორის არსებობს რამდენიმე ადამიანი, რომელთანაც თავს კარგად ვგრძნობ. არასოდეს მბეზრდებიან და ყოველთვის მიხარია მათი ნახვა/სტატუსი/პოსტი/კომენტარი/სიცილი და აზრების სმენა. გუშინწინაც ეგეთი დღე იყო. თავისი პიცით, სიცილით, აზრებით, მიამიტობით, კამათით, ბოდიალით, ჩახუტებებით, ტაქსით, დაღლით და სიამოვნებით. აი მაგალითად მია, ზურა, პერწკლი და კიდევ სხვები, რომლებსაც სხვა დროს ვნახავ.
თუ სადმე არსებობს ადამიანი, რომელიც ყოველდღე ამბობს, რომ მას უკვე ცოტა ხნის სიცოცხლე დარჩენია და უკვე ცალი ფეხით იქითაა, ეს ადამიანი აუცილებლად მეგრელია, სუფთა მეგრული სახელითა და გვარით და აუცილებლად ბებიაჩემია. ხანდახან რომ წარმოვიდგენ, რომ მას რამე ემართება, მე მომენტალურად სიკვდილი მინდება. ვერ წარმომიდგენია დღე, როდესაც ის არ იქნება. ვერ წარმომიდგენია ასეთი დიდი სახლი მისი დიასახლისობის გარეშე და ვერ წარმომიდგენია მისი ლოგინი მის გარეშე, რომელშიც აგერ უკვე 24 წელია მიყვარს რბილად შეგორება და დაძინება.
შემოდგომის პირველ რიცხვებში თუთაკა ჩადის პირველად. დედაჩემი, ჩემი და. ყველა ჩემ გარდა. სამსახურიდან ორი დღე ვითხოვე – ხუთშაბათი და პარასკევი და შაბათ–კვირას გადავაბამდი. ხელფასის დაქვითვით რათქმაუნდა. არ მიშვებენ. მთელი ეს დღეები ვარ მოშხამული. დიდე კი იქიდან მირეკავს და მეუბნება: მომენატრეო. მე კი ერთგულად ვურახუნებ ყოველდღე 8 საათი მე რომ არ მიყვარს, ისეთ კლავიატურას და ვუყურებ სხვა მოხუცებულ ხალხს, ჩემის მაგივრად. დღეს მაგალითად, გაჩერებაზე ვიდექი და მოხუცებული ქალი შევნიშნე, რომელიც ძლივს ადგამდა ნაბიჯებს. დიდე გამახსენდა. ნეტავ იქ როგორ არის–მეთქი. მინდა მასთან ყოფნა, მეც მისნაირი მშვიდი ვხდები და ვწყნარდები. ჩვენი ოჯახური კონფლიქტების წამალია და ჩვენც უფრო საყვარლები ვხდებით. მერე მე გული მწყდება, რომ დიდედა ( ანუ დიდი დედა, ანუ დედის დედა) ისეთი ახალგაზრდა აღარ არის, როგორიც მაშინ იყო, როდესაც მე ფაფას მაჭმევდა და ბევრს მეფერებოდა. (offtopic: ისე პოსტის წერისას დიდეს რომ ვახსენებ, სულ მეტირება ხოლმე და კიდევ კარგი სამსახურში ასეთ რამეებს ვერავინ მამჩნევს, თუ ვინმე არ დამიჯდა ცხვირწინ).
დიდე ახლაც მეფერება და თუ არსებობს ვინმე, ვინც მეფერება – ეს მხოლოდ დიდედაა. მინდა, რომ გიოშაც მეფერებოდეს, მაგრამ გიოშა მხოლოდ თავის სათამაშოებს ეფერება და იხუტებს; მე მისთვის ჯერ–ჯერობით ვიღაც, ვისაც შაბათ–კვირას ხედავს. ვიღაც, ვისაც შაბათ დილით ხელებს ურტყამს სახეში, რომ გააღვიძოს და ვიღაც, ვისაც შეუძლია კომპიუტერში „ბაბაბა“–ს (ანუ „ბასტი ბუბუ“–ს + „ობობა“) ჩართვა.

მივხვდი, რომ მეგობრებს უნდა გაეკიდო, დაეწიო, შეეცადო ყველაფერი აუხსნა. ყველაფერი იღონო მათ შესანარჩუნებლად. მაგრამ თუ შეამჩნევ, რომ ამ ყველაფერს აზრი აღარ აქვს და ამ ყველაფრისგან შენ უკვე ტირილამდე ხარ მისული, მაშინ უბრალოდ უნდა მოტრიალდე და შენი გზით წახვიდე. ხო, ამას დღეს მივხვდი, 24 აგვისტოს. მაშინ, როდესაც ძალიან ძვირფას ადამიანს გული 100 თუ არა, 95%-ით მაინც გადავუშალე. თან ცრემლნარევი თვალებისა და ნერვიულობის ფონზე. კიდევ კარგი წინ არ მეჯდა, თორემ კანკალი და ტირილი ერთად ამივარდებოდა. ხოდა ვნახოთ რა იქნება. ველოდები, will this be goodbye of our friendship or not...

დავიღალე.

დასვენება მინდა.

თუნდაც ზამთრის სახლში.

აბა ზაფხული უკვე კარს იხურავს და უჩინარდება 1 წლით.

A Moment Of Madness

2011-08-23T04:06:00.000+04:00

ჩემი მია ისეთი ჩემია.
მეტი რომ არ შეიძლება.
აი მაგალითად ერთ-ერთ პოსტში დაწერა:

იცი, რას დავაკვირდი? ადამიანებს ყველაზე მეტად მშვიდი მიდგომა განაიარაღებს. აი ხომ დგას, ჩხუბობს, ჩხუბობს. შენგანაც ელოდება, რომ შეეწინაღამდეგები და წინასწარ ემზადება, რომ უფრო მეტად გაბრაზდეს. ამის მაგივრად რომ მოუსმენ, დაეთანხმები და თანაუგრძნობ, ჩხუბის მიზეზი აღარ რჩება და ჩერდება.ხომ მარტივი ჭეშმარიტებაა და ყველამ ვიცით, მაგრამ რა მაგარია, როცა პრაქტიკაში ახორციელებ და შენთვის გეღიმება ყოველ შედეგზე.

ხოდა ამის შესახებ მომინდა ახლა, მოულოდნელად პოსტის დაწერა. აი მართლა რა ბედნიერი ვარ მე, როდესაც შემიძლია ვიჩხუბო, ვიკივლო, ვიტირო, აგრესიული და უხეში ვიყო, ვიწიწინო (ხანდახან უაზროდაც), და ა.შ. და ა.შ. შემდეგ მოვემზადო, რომ ის უარესს მეტყვის, დამიწყებს ჩხუბს, გაგიჟდება როგორ თუ ეგრე მესაუბრებიო და ამ დროს კი უბრალოდ მეტყვის ერთადერთ და განუმეორებელ სიტყვას:

კარგი.

მერე მე ვმშვიდდები და მინდება ვუთხრა ერთი, ახლა უკვე ბანალური სიტყვა საერთოდ არაბანალური მნიშვნელობით. არა, მართლა სასწაულად მიყვარს და სერიოზულად განვიცდი იმას, რომ ადრე არ ვიცნობდი. მაშინ, როდესაც მეგობარი წამალივით მჭირდებოდა.

A moment of madness
It's happened before
It could turn into sadness or a civil war
You've got me changing all I ever thought

გააგრძელე სეხნიავ :)

(არც თუ ისე) ორიოდე სიტყვით...

2011-08-18T18:17:00.002+04:00

    ბოლო რამდენიმე ხანია სულ ერთსა და იმავე საკითზე მეფიქრება. კიარადა იდეაში ამ საკითხზე სულ ვფიქრობ ხოლმე. რამდენი წელია. მაგრამ ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით მძაფრად მეფიქრება. მერე ნელ–ნელა რაღაც დასკვნებამდე მივდივარ.

    ადამიანი რა ინტენსივობითაც ხდება საქმიანი და დაკავებული, იმავე ინტენსივობით ივიწყებს მეგობრებს.

    არადა ახალი არაფერი მითქვამს. ამერიკა არ აღმომიჩენია პატარა სარკმლიდან და არც ველოსიპედი გამომიგონებია. უბრალოდ ნებისმიერი რამ, რაც ბევრს უთქვამს და უმტკიცებია, შენ თუ საკუთარ თავზე არ გამოსცადე, არ/ვერ იჯერებ. მეც ასე ვარ. თუ მე თვითონ არ გამოვცადე და დავინახე, რომ აი მაგალითად დრო ყველაფრის მკურნალია, უბრალოდ „დრო ყველაფრის მკურნალია“ ფრაზის არ მჯერა.

    ხოდა დავუბრუნდები ისევ იმავე საკითხს.

    ხშირად მიფიქრია იმაზე, რომ მე ზედმეტად მიყვარს ადამიანები. ა უი, აქვე ისიც უნდა მეთქვა, რომ ეს პოსტი თავიდან ბოლომდე ეხება მეგობრულ სიყვარულს და საერთოდ არანაირ კავშირში არ არის ქალსა და მამაკაცს შორის არსებულ ურთიერთობასთან. მაგ საკითხზე მე უკვე ბევრი ვისაუბრე, ვწერე, ვიფიქრე და აწი იმედია, აღარ მომიწევს.

    მიუხედავად ყველა იმ უარყოფით თვისებებს შორის რაც გამაჩნია, და მე ასეთი საკმაოდ ბევრი გამაჩნია, მაქვს ერთი დადებითი და ესაა ადამიანის სიყვარული. ოღონდ დღეს უკვე აღარ ვიცი, ეს რამდენად დადებითია. თუმცა როგორც ჩემს უარყოფით თვისებებს ვერ ვიშორებ, ანალოგიურად ვერ ვიშორებ დადებითებსაც.

    მერე ვიწყებ ხოლმე იმის განხილვას, რამდენად ნორმალურია ეს თვისება. ხალხს ვაკვირდები, ისინი როგორები არიან, როგორ იქცევიან, რას გრძნობენ ხოლმე, რას გამოხატავენ.

    საკმარისია ადამიანი გახდეს დასაქმებული, ის ცხვირს ზევით წევს თითქოს და მორჩა. იმისთვის N 1 საქმე არის „ჩემი საქმე“, რომელიც „აუ იცი ჯერ კიდევ ძალიან ბევრი დამრჩა გასაკეთებელი“ და სამაგიეროდ ამ ბევრ საქმეს ეწირება ურთიერთობები.

    თანამედროვე პირობებში, ანუ მაშინ, როდესაც წალეკილები ვართ ამ ახალი ტექნოლოგიებით და მეც ასეა თუ ისე, ვცდილობ ფეხი ავუწყო ამ ამბავს, ნამდვილად არ წარმოადგენს პრობლემას ადამიანებთან ურთიერთობა.

    მაგალითად იყო დრო, როდესაც სახლის ტელეფონიც კი სანატრელი იყო მასისთვის, არათუ მობილური. ის პერიოდიც მახსოვს, როდესაც ზუგდიდის ფოსტაში დავდიოდით მე და დიდე, რომ დედაჩემისთვის თბილისში დაგვერეკა. მერე გამოჩნდა მობილური ტელეფონი და ფოსტაში სიარული აღარ გვიწევდა. პარალელურად ბებიაჩემი მაინც უხსოვარი დროიდან წერილს გვწერდა, მობილური და ეგეთი სისულელეები საჩემო არ არისო. ნუ წერილს თუ აჯიკის ან ეზოს მწვანილის სურნელი ამშვენებდა, ეგ არასოდეს ყოფილა ჩვენთვის გასაკვირი. და მე რომ სულ ვბრაზდებოდი, ასეთი სასწაულად გაურკვეველი კალიგრაფია რატომ აქვს დიდეს–მეთქი, ეგეც კარგად მახსოვს. ახლა კი იქამდე ვართ მისულები, რომ რამდენიმე თვის წინ, skype-ით დავურეკე ჩემს დეიდაშვილს და დიდეს გიოთუთაკა ვანახეთ live-ში.

    ანუ ამით იმის მაგალითი მოვიყვანე, რომ დღეს უფრო ადვილია კიარადა ბევრად ადვილია ადამიანთან ურთიერთობა. ოღონდ ერთი პუნქტის თანხლებით: ამის სურვილი უნდა გქონდეს.

    მე მაგალითად ისე ვარ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ არ მაქვს ლეპტოპი ( და ამ ფრაზის წერისას იგულისხმება ჩემი სახის უსაზღვროდ სევდიანი და desperate გამომეტყველება), მობილურის საშუალებით ყოველთვის მაქვს fb–სა თუ არაერთ მეილთან წვდომა. აღარაფერს ვამბობ მობილურის ბალანსის ქონაზე გინდ დასარეკად, გინდ სამესიჯოდ ( ძნელი მისახვედრი არ არის, რომ „ბალი“–თ ვსარგებლობ). თუმცა ყოფილა შემთხვევა, როდესაც ჩემი მობილურიც უძლური იყო. აი მაგალითად მიუნჰენიდან უპრობლემოდ ვუმესიჯებდი დედაჩემსა და ჩემს დას, თითქოს საქართველოში ვიყავი და მათგანაც მომდიოდა პასუხები, მაგრამ ვერც კალიარიდან და ვერც რომიდან ოჯახთან დაკავშირება ვერ მოვახერხე და კომპიუტერის მაგვარი კი რათქმაუნდა არაფერი მქონდა. მაგრამ აი ამ შემთხვევაში მთავარი იყო სურვილი და მერე მოხერხება. უფრო მეტად კი სურვილი.

    ამით იმის თქმა მინდოდა, რომ ურთიერთობაში ყველაზე მთავარია სურვილი. როდესაც ადამიანს აქვს სურვილი ურთიერთობისა, ამ ურთიერთობის ქონის იდეაც და ხერხიც მალევე მოვა გონებაში.

    არიან ადამიანები, რომლებიც კომპიუტერს არასოდეს თიშავენ. მე არა. მე ვთიშავ მიუხედავად იმისა, რომ ups მიყენია და თუ შუქი გაითიშა (საქართველოში ვართ და ეს მოვლენა არ არის გასაკვირი), აღნიშნული მოწყობილობა 10-15 წუთის განმავლობაში ისე იწრიპინებს, რომ ყველას გაგვაღვიძებს. უფრო იმიტომ, რომ ელექტრო–ენერგიას ვზოგავ. კიარადა, ოჯახის ერთობლივ ბიუჯეტს. მაგრამ რაც შეეხება, არასოდეს ვთიშავ. საერთოდ არასოდეს!!! 24 საათის განმავლობაში ვარ მისაწვდომი ანუ available. და ეს კი იმას ნიშნავს, რომ დღე–ღამის ნებისმიერ დროს შესაძლებელია ჩემთან დაკავშირება. მეგობრისთვის – ხომ მითუმეტეს. ჩემთვის არ არსებობს ფრაზა: „მძინავს და არ დამირეკო/მომწერო“. უბრალოდ არ არსებობს. იმასაც დავსძენდი, რომ ჩემი ტელეფონი მესიჯის მიღებისას გამოსცემს ერთადერთ ბგერას, ერთადერთს. და ჩემი ფხიზელი ძილის პირობებში ეგრევე მეღვიძება ხოლმე და მესიჯსაც ეგრევე ვნახულობ. ან თუ ძალიან გამოუძინებელი ვარ, მაშინ მაპატიოს ყველა მეგობარმა და მართლა მკვდარივით მძინავს. ამას ემატება ის მნიშვნელობანი შეხვედრები თუ თათბირები, რომელთა გამო იმ მომენტში ვერ ვნახულობ რაიმე სახის შეტყობინებას. თორემ მერე აუცილებლად ვუკავშირდები იმ ადამიანს რამენაირად მაინც. ჩემთვის არ არსებობს უპასუხო მეილები/ზარები/შეტყობინებები.

    პოსტი კი დიდი გამოვიდა და არ ვიცი ვინ როგორ გაიგო ჩემი სათქმელი. მე კი არც ბებიაჩემზე ვაპირებდი დაწერას, არც ლეპტოპის არქონაზე, არც საკომუნიკაციო სისტემის განვითარებაზე და მითუმეტეს – არც ჩემს ძილზე. მე უბრალოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ როდესაც ადამიანი ღირებულია ჩემთვის, არასოდეს მენანება მისთვის არც დრო, არც თანხები, არც ლამაზი სიტყვები ( და ახლა უკვე სიცილაკებიც) და რაც ყველაზე მთავარია – არც ემოციები. ჩემთვის არ არსებობს „მეგობრის შეწუხება“, ჩემთვის არსებობს მხოლოდ „მეგობრის მოცდენა“. ვარ ეჭვიანი (ოღონდ მხოლოდ მეგობრის მიმართ!!!!!). შემიძლია ვიეჭვიანო სტეპლერზე და კომპიუტერზეც, თუ შევამჩნიე, რომ იმას უფრო მეტ დროს უთმობს, ვიდრე მე. გამორიცხული არ არის, ვუთხრა: შენ სტეპლერი უფრო გიყვარს, ვიდრე მე“. და თუ ვინმე მზად არ არის ჩემი გიჟური და ულიმიტო სიყვარულისთვის, მაშინ ის ადამიანი მზად არ არის იმისათვის, რომ იყოს ჩემი მეგობარი.

The Romantics

2011-08-17T02:01:00.000+04:00

O gosh, რა სასწაულად ძნელია, როდესაც შენი მეგობრის მეჯვარე უნდა იყო და ამისთვის ამ გოგოს მშობლების სახლში ჩადიხარ დანარჩენ საერთო მეგობრებთან ერთად. მმმ... არა, ეგ საერთოდაც არ არის ძნელი. ძნელი ისაა, როდესაც ეს მეგობარი იმ ადამიანს მიჰყვება ცოლად, რომელიც შენ დღემდე გიყვარს. ერთად იყავი მრავალი წელი, მერე ის უეცრად გაქრა და მერე უცებ მისი საცოლე გეპატიჟება ქორწილში და გთხოვს მეჯვარეობას.

უუუუჰ!

შენ შეგიძლია ახვიდე ოთახში და საქორწინო ვახშამზე სათქმელი ტექსტი გადაიმეორო. მმმ.. კი იმეორებ კიდევაც, მაგრამ თვალზე ცრემლი გადგება. ან შეიძლება არც. მაგრამ გულზე გადგება, რადგან გული გწყდება, რომ შენი საყვარელი ადამიანი ასე მარტივად გეცლება ხელიდან. და რა??? აი სულ რამდენიმე ხანში ის სხვისი ქმარი ისე გახდება, რომ შენ არავის გაახსენდები და ცხოვრებაც გაგრძელდება, შენც არავინ გაგიხსენებს. გარდა სასიძოსი.

და მერე რა, თუ საქორწინო სუფრაზე შენ ყველაზე ნორმალური (სხვებთან შედარებით) სიტყვით გამოდიხარ?! არა, არც არაფერი. მაგრამ შენ უკვე იმდენად ნერვიულობ, რომ ვერც კი ამჩნევ, რომ დასალოც სიტყვაში ნეფისა და პატარძლის მაგივრად, ნეფისა და შენს სახელს ამბობ...

"My friends got the nickname "The Romantics", რადგანაც ჩვენ მუდამ დაწყვილებულები ვიყავით. ჩვენ სულ გვიყვარდა ერთმანეთი."
დიახ, სიმართლეა, უბრალოდ ემოციები აკონტროლე, კარგი???
არ გადაეშვა ცრემლების მორევში და ნელნელა შეეგუე იმ სიმწარეს, რომ შენი საყვარელი ადამიანი სხვას ირთავს ცოლად. ძნელია, კი ვიცი. ძალიან ძნელია, კი ეგეც ვიცი.

და წარმოიდგინე ამ ყველაფრის მერე მდინარეში დაიკარგება სასიძო. არადა არც არსად, მას უბრალოდ ფიქრი უნდა. ფიქრი ყველაფრის შესახებ და შენ, ზუსტად შენ ხარ ერთადერთი 6 ადამიანიდან, ვინც მას პოულობს. მაგრამ ეს პოვნა ისაა, რაც ახსნა-განმარტებებს ითხოვს. და ღამე??? რომელიც ერთად გაატარეს... ვინმემ იცის ამის შესახებ??? არა, რათქმაუნდა! მეორე დღეს ხომ ქორწილია.

"Lila, when I look at you, I'm speechless..."

მე მაპატიეთ სპოილერობა, უბრალოდ დიდი ხანია ასეთი ფილმი არ მინახავს. ვიჯექი და ვფიქრობდი, რომ უკვე სადღაც მქონდა ნანახი, ნაგრძნობი... რა ძნელია, როდესაც ხედავ, რომ საყვარელი ადამიანი შენი აღარ არის და შენ უბრალოდ გვერდით დგახარ. მეტი არაფერი. და ტირილის გარდა არაფერი შეგიძლია.

საუნდტრეკები სასწაული აქვს.!!!

აუგუსტ

2011-08-08T21:25:00.000+04:00

"კრენძელ'ჩიკები" ისინია, რასაც მე და გიოშა არ ვაჩერებთ. ოღონდ განსხვავება ისაა, რომ გიოშა ლოღნის და მე - ვშთანთქავ.

პოსტი. პოსტი. პოსტი.

არ ვიცი რაზე დავწერო. უფრო სწორად, თავში მხოლოდ Random აზრები მიტრიალებს და გული მიგრძნობს, ეს პოსტი შესაბამისი იქნება.

* ოქროს საყურე დამეკარგა. ანუ 1 ცალი. მე ალბათ ძალიან ინდიფერენტული ვარ ხოლმე ასეთი მნიშვნელოვანი ამბების მოხდენის დროს. ზოგი მაგალითად ჩხუბის მე-3 კატეგორიაზე გადადის ხოლმე ამ დროს (არ დავასახელებ ნათესაურ სიტყვას, ადვილი მისახვედრია). მაგრამ მე "პოხუისტი" ვარ ისეთ ნივთებში, როგორებიცაა ოქროს საყურე, ბეჭედი, სამაჯური, კბილი, ნერვები და ა. შ.

თუმცაღა

მთელი დღე ვატატას ვეზუზუნები ერთადერთი საყურე მაქვს და იმასაც ვერ მივხედე-მეთქი. ღამით მოვიხსენი, როდესაც ფრიად გავღიზიანდი ტკივილით, რომელიც ყურსა და ბალიშს შორის მოქცეულმა საყურემ გამოიწვია. ხოდა მოვიხსენი, იქვე შემოვდე, გაქრა.

* ადამიანები ზედმეტ სიყვარულს არ იმსახურებენ-მეთქი, ამასწინათ "ავასტატუსე". ხოოოდა ეგ იყო და ეგ. ჩამოვაყალიბე ყველაფერი დეტალურად. იდეაში ახალი არაფერი, ყველაფერი იმაზეა დაფუძნებული, რომ მე საოცრად მიჭირს ვიღაცის "წიკებთან" და ვიღაც "წიკიანთან" ურთიერთობა. აა დაკიდევ იმაზე, რომ ურთიერთობაში აუცილებლად მოხდება არაერთი "fail" სიტუაცია და მთელი ბლა-ბლა-ბლა. აქვე აღვნიშნე, რომ მე ამ ყველაფერს ძალიან განვიცდი და ასე შემდეგ.

თუმცაღა

მე და ის ადამიანი, ვისაც ეხებოდა ეს სტატუსი მალევე შევრიგდით. და მივხვდით იმას, რომ ძალიან ბედნიერები ვართ იმით, რომ არაჩვეულებრივი მეგობრები ვართ ერთმანეთისთვის. bullshit, მეგობრები არ ვართ, ვართ დაქალ-ძმაკაცი. ან შეიძლება არა-ბიოლოგიური და-ძმა. და ნუ დამიწყებს ახლა ვინმე ლექციის ჩატარებას იმის თაობაზე, რომ ბიჭსა და გოგოს შორის მეგობრობა და დაქალ-ძმაკაცობა არ არსებობს. ამ და სხვა დანარჩენი bullshit ამბების სმენის ეტაპი გავიარე უკვე დიდი ხანია. I'ma big girl.

და საერთოდაც, მეგობრობაზე ნელნელა მეცვლება აზრი. ვფიქრობ, ამ საკითხს ცალკე პოსტი მივუძღვნა თუ ბარემ აქ მოვილიო. აი ასე დაჯდები ერთ დღეს და შენი ცხოვრების ყველაზე არაგასამხელ თუ არაგამხელილ დეტალებს მოუყვები ბიჭს, რომელიც ხვდები, რომ ისაა.
კი, ნამდვილად ისაა, ვინც მთელი ეს წლები გაკლდა. ურთიერთობის რომელიღაცა დღეს მითხრა: ნეტავ ადრე გამეცანი. მაშინ, როდესაც გჭირდებოდი ყველაზე მეტად. ბევრ რამეში დაგეხმარებოდი და შენ გვერდით ვიქნებოდი. ბევრ შეცდომას აგარიდებდიო. მთელი ეს დრო ვფიქრობდი ამ სიტყვებზე, მაშინ უბრალოდ ძალიან მესიამოვნა. დღეს, სეირნობისას, სიჩუმეში მოულოდნელად წამოვიძახე: აქამდე სად იყავიმეთქი. არც ვიცი ამაზე რა დავწერო. ეს იმდენად დამაფიქრებელი მომენტია ჩემს ცხოვრებაში. ახლა კი მის მიმართ პროტესტის გრძნობა მიჩნდება იმის გამო, რომ არ იყო ჩემი მეგობარი 5 ან მეტი წლის წინ. მაშინ არც ირაკლის გავაჩენდი და არც ჩემი სურეალური სამყაროს სხვა წევრებს. ან ის როგორ იყო, დღეს რომ მომაძახა: წადი ახლა სახლში, დაისვენე, ირაკლის გაესაუბრე და მერე მომწერეო. :)))))))))

* ყველა წავშალე, ვისთანაც კი ოდესმე ფლირტის მაგვარი მაკავშირებდა. ერთი მეორეზე. ფბ მაინც დამპალია. წაშლილი ადამიანის დაბადების დღე ამომიგდო. თუმცა მე ხომ ოსტატურად შემიძლია ვიყო სალი და ციცაბო კლდე. ხოდა არც არაფერი. ვითომც მომეჩვენა. სკაიპიც გამოვცვალე. მალე იმ მეილსაც გამოვცვლი, რომელზეც ეს წაშლილი ადამიანი წელიწადში ერთხელ ანეგდოტს მიგზავნის. თან არც მოკითხვა, არც გამარჯობა, ეგრევე ანეგდოტი. ან ეს everyone-ზე კიარადა, 10 კაცთან გაგზავნილი მეილი რაღა ბედენაა?!

* გარეთ ძლივს აგრილდა. რომანტიული და მე რომ კატასავით ვკრუწუნებ, ის ამინდებია.

თუმცაღა გუშინწინ თუ გუშინ - არ მახსოვს სქელი "ადიალა" შემოვიხვიე შიშველ მხრებზე და სასწაულად მესიამოვნა მიუხედავად იმისა, რომ ასევე სასწაულად დამსუსხა.

კიდევ ბევრი რამ მინდოდა დამეწერა, მაგრამ იყოს.

არეულობა თავსა შიგან და თავსა გარეთ.

ეს პოსტი

2011-07-31T04:23:00.000+04:00

არაფერზე არ არის. საერთოდ არაფერზე. ეს პოსტი იმაზეც კი არ არის, შაბათს რომ კარგად გავერთე. ეს ბლოგი არ არის მემატიანე და იმიტომ.

ეს პოსტი იმაზეც არ არის, ჩემი საყვარელი მომღერალი რომ გარდაიცვალა. ეს ბლოგი ნეკროლოგიური არ არის და იმიტომ.

ეს პოსტი იმაზეც არ არის, რომ მან გააჩერა არსებობა იმისა, რაც ჩემს სულს ასე უყვარდა.
ეს პოსტი იმაზეც არ არის, რომ მას საკმარისი ხნის განმავლობაში ვუსმენდი და ყოველ დილით ვუსმენ ერთსა და იმავე სიმღერას უკვე რამდენი ხანია.

არცერთი პოსტი არ წამიკითხავს, რაც კი მის შესახებ იყო. ვერ ვიტან გარდაცვალების შემდეგ რომ იხსენებენ, რომ თურმე მაგარია და მოდი დავწერ.
ზურასთან ეს კომენტარი დავტოვე კიდევაც.

მის ოფიციალურ Fb გვერდს წამში ასზე მეტი თაყვანისმცემელი ემატება. გაგიჟდები რა.

ჩემი პატარა გოგო!! რატომ გადაწყვიტე, რომ ეს საზიზღრობები შენ დაგეხმარებოდნენ?! რატომ გადაწყვიტე, რომ ბლეიკი კარგ რამეს მიგაჩვევდა?! ის ხომ just another ნაძირალა იყო. უბრალოდ შენ ის ზედმეტად გიყვარდა.
რატომ გიყვარდა ასე ძლიერ??? რატომ უძღვნიდი სიმღერებს, რატომ უმღეროდი ამ სიყვარულს???

არადა გეუბნებოდნენ, გირჩევდნენ, გთხოვდნენ შეშვებოდი მას და ყველაფერს, რაც მასთან იყო დაკავშირებული. რატომ არ დაუჯერე მამაშენს, რომელსაც შენი გამოჯანმრთელება უნდოდა?!
რატომ გახდა ჰიტი ის სიმღერა, სადაც ამბობდი:
They tried to make me go to rehab but i said 'no, no, no'
Yes I've been black but when i come back you'll know know know
I ain't got the time and if my daddy thinks I'm fine
He's tried to make me go to rehab but i won't go go go

შენ იმდენად გიყვარდა ბლეიკი, რომ თანახმა იყავი მასთან ყოფნის გამო საკუთარი ცხოვრება დაგენგრია:
I'm gonna, I'm gonna lose my baby
so I always keep a bottle near'

I wish you have said "YES YES YES"!!!!

კი, ძლივს მოხდა ის, რომ დაშორდი. მაგრამ მერე რა?!
რა შეიცვალა??? არც არაფერი.
იღვიძებდი მარტო და რა???
მღეროდი
It's okay in the day I'm staying busy
Tied up enough so I don't have to wonder where is he
Got so sick of crying

კიდევ კარგი, იმას მაინც მიხვდი, რომ მთელი შენი მილიონები ნარკომანი და ლოთი ბლეიკისთვის არ უნდა დაგეტოვებინა.

ამ სურათში განსაკუთრებით გრაციოზული ხარ.
მოდიხარ და მოგაქვს ყველაფერი!

ეს სიმღერა კი სამუდამოდ დარჩება ჩვენთან.

ზოგჯერ

2011-07-24T23:03:00.005+04:00

სხნი ბლოგს. მერე ისევ ხურავ, მერე ისევ ხსნი. და ამას აკეთებ დღეში თუ არა, კვირის განმავლობაში რამდენიმეჯერ და რა??? - არც არაფერი.
უბრალოდ არ იცი როგორ თქვა ის ყველაფერი, რაც დალექილია სადღაც. და იმ "სადღაც" ადგილს გული თუ გონება ჰქვია. არ ვიცი რომელი, სულ მეშლება ხოლმე ეგ ორი. უბრალოდ ვიცი, რომ ზოგჯერ მენატრება სულ სხვა დრო. დრო, რომელიც არასოდეს დამდგარა, მაგრამ მაინც მენატრება.
და რა კარგია, როდესაც გყავს ადამიანი, რომელსაც დღე-ღამის ნებისმიერ დროს შეგიძლია გაუგზავნო წერილი. მერე რა, რომ ელექტრონული. დღეს მაგას ჰქვია წერილი.

აგერ გამოვამზეურე copy paste-ის მაგიერ.

პ.ს. მეილზე პასუხი მისი გაგზავნიდან რამდენიმე წუთში მომივიდა. :)) მერე რა, რომ მამრობითი სქესია. მათ იციან ნამდვილი მეგობრობა.

და საერთოდაც!

2011-07-08T03:53:00.000+04:00

იღლები ყველაფრისგან.

უპირველესად კი ყველაფრისგან.

გინდა სიმშვიდე აქაურ ცხოვრებაში და სულის სიმშვიდე იქაურ ცხოვრებაში.

მე აქაურშიც სულის სიმშვიდე მინდა. ჩემი სიგიჟეებით.

ნეტავ რატომ არის ძნელი ამ ყველაფრის მოპოვება.

ნეტავ რა სიამოვნება მიიღო ჩემმა თანამშრომელმა სამსახურის ჩეთში საკუთარი თავის პიარით და ჩემი ანტიპიარით. არ ვიცი.

ის კი ვიცი, რომ ჩემმა მეორე თანამშრომელმა არანაირი სიამოვნება არ მიიღო ჩემი ცრემლიანი სახის ყურებით დღის ბოლოს.

რატომ არ ესმის ჩემს ამხანაგს ჩემი აბსოლუტურად უბოროტო ხუმრობა თუ ფრაზა და რატომ მეუხეშება, როდესაც ის ასჯერ უხეშია???

რატომ უნდა გამოვსულიყავი ჩემი ჯგუფელების საერთო ფბ ჯგუფიდან???

და საერთოდაც, რატომ ვიხლართები ხოლმე ასეთ იდიოტურ სიტუაციებში???

და საერთოდაც 2 საყვარელი თანამშრომლიდან ორივე რატომ მიდის საზღვარგარეთ მაინცდამაინც დღეს ღამით??? ანუ ერთსა და იმავე დროს.

და საერთოდაც!

კიარადა...

რა მარტივია, რომ ადამიანს ეს ფრაზა მისწერო. და იგრძნო სიცივე.

თურმე რა მარტივად იწერება ეს სიტყვები და არადა რა რთულად ითქმის. რადგან წარმოთქმის დროს უყურებ ადამიანს და გიჭირს ემოციების მოთოკვა, თავის ხელში აყვანა ამიტომაცაა ვიღაც რამდენიმე ხნის წინ მეუბნებოდა ფრაზას: თუ ვერ მეუბნები, მომწერეო. არადა გვერდით მეჯდა.

და საერთოდაც! ხომ არსებობს სიტყვა "აპოლიტიკური", "ალოგიკური", "ასექსუალური", ხოდა იარსებოს სიტყვა "ამოყვარულმა". მე ვარ ადამიანების "ამოყვარული". არ მიყვარს ადამიანები. სიმშვიდეს მირღვევენ. იჭრებიან მასში და მე მეხებიან. აი ისე, თევზი წყალში ცურვისას თავისთვის რომ არის, დაცურავს და არსებობს. როგორც კი ვინმე შეეხება, ეგრევე შეხტება და რადიკალურ მოძრაობებს იწყებს. აფორიაქდება. ხოდა ანუ...

და საერთოდაც! დაიკიდე ეს ყველაფერიო, მირჩევენ. არ დავიკიდებ. დაიკიდეთ თქვენ სადაც გინდათ. და ნუ შემაღონეთ ამ თქვენი იდიოტობამდე მისული პოხუიზმით, ვახ! მე უბრალოდ იმ კონკრეტულ ტექსტებს ვიკიდებ, რასაც მეუბნებიან. როგორც ადრე ერთმა ფორუმელმა თქვა: უბრალოდ დაიკიდე, როდესაც რაღაც **ეობას გეუბნებიან-ო. ხოდა მეც საყვარლად ვიღიმები, სამაგიეროდ იმ ადამიანებს persona non grata-დ ვაცხადებ და მაგით მთავრდება ყველაფერი. ყველაფერი დანარჩენი უბრალოდ ფორმალობაა. ცივი ფორმალობა.

და საერთოდაც! რა უბედურებაა, რომ მუსიკას არავინ უსმენს ამ ბლოგში. ტყუილად ხომ არ ვდებ არა??? მე მაინც ერთგულად ვდებ სიმღერებს და მაინც ერთგულად ნერვები მეშლება და გული მწყდება, რომ არ უსმენთ. ოღონდ ეს ვის ეხება, არ ვიცი. ზოგადად ვამბობ. არადა პოსტის კითხვა მუსიკის გარეშე ისეთი რაღაცაა, როგორც ჩაის დალევა ადუღებული წყლის გარეშე.

და საერთოდაც! დღეს პარასკევია. ჩემი საყვარელი დღე. თან 1987 წლის 6 მარტი პარასკევი იყო, იცოდით??? მე კი.

ხვალ ძილის დილაა.
დღეს გიოშა 5 წუთით მოიყვანეს და რომ დავუძახე, ეგრევე მოიწია ჩემსკენ. მაგას მაინც ვუყვარვარ!!

28

2011-07-03T13:35:00.000+04:00

რეტროსპექტიულად მახსენდება ჩემი თავი 13 წლის ასაკში, როდესაც მე სადღაც ვარ. თბილისის გარეთ, მგონი ზუგდიდში.

გარეთ 2000 წელი დგას, აგვისტო.

მანამდე ივნისი, 11, ჩემი დის დაბადების დღე და გოგონა გაბერილი მუცლით.

აგვისტოში კი ჩამოსვლისას კარადის კარში მხვდება სურათი, დედაჩემი და მამაჩემი რაღაცნაირი სახეებით. მე მიხარია ეს სურათი, არადა ვერ ვხვდები საიდან მოვიდა ეს სურათი. რაღაცნაირი სახეები, ანუ ლოდინით და გაკვირვებით სავსე.

მე - ეს სურათი მე არ ვიცოდი, სად გადაიღეთ???

დედაჩემი - უი ეს სამშობიაროში ვართ. დათუნა რომ დაიბადა.

სურათიც ისეთი, ცისფერ და თეთრ ფერებში. მიხვდები, რომ სამშობიაროა. დედაჩემის თაობაში და დედაჩემის გვარში ეს პირველი შვილიშვილია, არქმევენ დავითს. ამ ოდესღაც გაბერილი გოგოს ძმის სახელს.

ბავშვი მეც მაინტერესებს და მივდივარ ჩემს სეხნიასთან, რომელიც იგივე ოდესღაც გაბერილ-მუცლიანი გოგოა 20 წლის ასაკში. დიახ, 20 წლის იყო, როდესაც შვილი გააჩინა და დავითი დაარქვეს. მერე რამდენიმე თვეში გახდა 21-ის.

ვერ მიპოვნია ის ერთადერთი სურათი, სადაც მე და დათუნა ვართ ერთად. მე 13 წლის, დათუნა - თვეების.

მას მერე მისვლები, მოსვლები, საჩუქრები, თამაშები, მერე მანგლისში წასვლა და მთელი ზაფხული იქ ყოფნა, როდესაც მე 17 წლის პირველი ეროვნულ-გამოცდებ-ჩაბარებული ვარ. იქ ყველაფერი, რაც კი შეიძლება.

თორემ აბა 3-4 წლის ნიკოლოზი ერთხელ მყავს სულ ნანახი.

28 რიცხვი მისი, დედამისის და ბიძამისის დაბადების რიცხვია და დედამისს ეგონა, რომ ივნისის 28-ში საავადმყოფოდან სახლში წავიდოდნენ. 28 დათუნას რიცხვია და ცუდი არაფერი მოხდება. თუმცა ყველაფერი ძალიან ტრაგიკულად დასრულდა.

28 ივლისს კი დათუნა 11 წლის გახდებოდა.

რეტროსპექტიულად, კადრებში მახსენდება მისი სიცელქე, დაჭყანვები, "ქეთუნა დებილო"-ები, ღუტუნი, სირბილი, ყველაფერი, სულ სულ ყველაფერი.

Rest In peaceful sleep

2011-06-29T20:44:00.002+04:00

არსებობს სიკვდილი მოხუცებულის...

არსებობს სიკვდილი არც თუ ისე მოხუცებულის...

არსებობს სიკვდილი ახალგაზრდის...

და თურმე არსებობს სიკვდილი ძალიან ახალგაზრდის...

ძალიან ახალგაზრდას კი მეორენაირად ბავშვს უწოდებენ...

არც კი ვიცი რა ვთქვა...

დაცლილი ვარ ყველა ემოციისგან.

ტირილისგან მარჯვენა თვალში ბინდი მიდგას და მიჭირს ყურება.

თუ გუშინდელ სიუჟეტს გადააწყდით 10 წლის ბავშვის შესახებ, კომენტარში მომწერეთ.

სურათის დადება მინდოდა, მაგრამ არ ვიცი ეს რამდენად ეთიკური იქნება ჩემი მხრიდან.

Tea for two

2011-06-13T06:28:00.001+04:00

– ჩაი არ გინდა დავლიოთ ერთად???

– (რატომღაც ფიქრის შემდეგ) მმმ... კი.

– მიდი, ჩაიდანი დაადგი, გამოიტანე რაღაცეები.

არადა კომპიუტერთან ჯდომა უფრო მინდა, ვიდრე ჩაი. მაგრამ მერე ვფიქრობ, რომ მეტი არაფერი დამრჩენია. საერთოდ არაფერი, აი საერთოდ არაფერი, ვიდრე საყვარელ ადამიანთან ჩაის დალევა.

და მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი ჩემი გამოსატანია და ეს მე საშინლად მეზარება, მაინც ვდგები კომპიუტერისგან და ვეშურები იმ ოთახისკენ, სადაც ადრე ყველანი ერთად შევდიოდით. ძირითადად მაინც. ერთად ვსხდებოდით, ერთად ვიცინოდით. ერთად მაძლევდნენ შენიშვნას იმის გამო, რომ ხელები ძალიან მქონდა სიგანეზე გაშლილი. ერთად ვყვებოდით ამბებს და ძალიან ბევრს ვიცინოდით. მართლა უზომოდ ბევრს.

ახლა კი "ჩაი არ გინდა დავლიოთ ერთად???"–ღა შემოგვრჩა და ისიც მხოლოდ ორს. ისიც ათასში ერთხელ.

გუშინ ჩემი დის დაბადების დღე იყო. არასოდეს გვქონია ისეთი ურთიერთობა, რომ ერთმანეთთან შეხმატკბილებულად ვყოფილიყავით, პირიქით. სულ ვჩხუბობდით და არასოდეს ვკოცნიდით ან ვეფერებოდით ერთმანეთს. არასოდეს. დამიჯერებთ რომ გითხრათ, რომ არასოდეს ჩავხუტებივართ ერთმანეთს. სულ რაღაცნაირი ურთიერთობა გვქონდა ერთმანეთთან.

გუშინ ჩვენთან დარჩა. არც არაფერი. ჩაი დალიეს. მე რათქმაუნდა კომპიუტერთან ვიჯექი და არა სამზარელოში. მერე დავსვი აქ (დიდი ზუზუნის შემდეგ), ფბ–ზე მადლობა გადაუხადა ყველას მოლოცვისთვის და გავიდა. მალევე დაწვა. მივედი და ლოყაზე ვაკოცე რამდენიმეჯერ. და მას თავი არ გაუწევია, როგორც ადრე აკეთებდა, პირიქით. გამიხარდა.

დღეს ვფიქრობდი, რომ მაკლია.

და არა მხოლოდ ის.

ზოგადად ხალხი მაკლია.

ყველა სადღაც არის.

გიოშაც კი სურამშია და სიარული უსწავლია და მე ამაზე ნერვები მეშლება.

კიარადა ანუ იმაზე მეშლება, რომ უჩემოდ ისწავლა. და არა იმაზე, რომ ისწავლა. მაგრამ პირველი სიტყვა მაინც "ქეთუნა" თქვა და არა "დედა/მამა"!!!! ხოდა გასკდეს ყველა გულზე. ეგრე გინდათ ყველას. მეტის ღირსები ხართ.

მიშიკო პრაღაშია საერთოდაც და თავისი ინიციატივით არ მეკონტაქტება. მეტიც. კომენტარებს რომ ვუწერთ მე და ვიღაც უცხოელი, იმას ინგლისურად პასუხობს და მე საერთოდ მაიგნორებს. მერე მე ჩხუბს ვიწყებ და მერე კი, ძლივს რამდენიმე სიტყვას გაიმეტებს. დადის ქალაქიდან ქალაქში და გასართობიდან გასართობში.

ბებიაჩემი ზუგდიდშია და რომ მირეკავს, "დიდე, ჩემი დასაფლავების ფული მინდა რომ შენ შეინახო, რადგან შენ კარგად იცი ფულის შენახვა"–ო მეუბნება.

თანამშრომლებთან კარგად ვარ, მაგრამ თამთასნაირად მაინც არავისთან. მაგრამ თამთას არასოდეს სცალია და ანუ ისიც არ არის. ზოგჯერ მოვა და მე ვეხუტები. თან აი ისე, მორიდებულად. რომ არ შევაწუხო. სამსახურის სკაიპში დღეში ასჯერ ვკრიფავ Tamta–ს, რომ იქნებ online არის. მაგრამ :((

facebook–მა "ჩაგვყლაპა" ყველანი და მეგობრობა მხოლოდ კომენტარის დატოვებად გადაიქცა. ხოდა მეგობრებიც იქ არიან.

სოფი ვაფშე გათხოვდა და საერთოდ გაქრა.

კიდევ ერთ მეგობართან კი ყოველ საღამოს როგორც თვითონ უწოდებს "რაზბორკები" მაქვს და ამაში მე ვარ მუდმივად დამნაშავე. თურმე. არადა აქამდე ყველაფრით მოვწონდი და უპირველეს ყოვლისა კი – ხასიათით.

და აი ეს ყველაფერი რომ ყელში გამეჩხირა, ვიტირე. აი ისე, მე რომ ვიცი ხოლმე. მთელი გულით. ამეშალა ამ ყველაფერზე ნერვები. სულ ასე ვიცი ხოლმე. რაღაც მომაწვება, გამახსენდება და თავს ვეღარ ვიკავებ ხოლმე.

ხალხი მინდა. ირგვლივ.

სულ სულ სულ.

ბევრი ხალხი.

მაგრამ ცხოვრება მარტო მინდა.

სულ მარტო.

პარადოქსია არა?!

მაგრამ მართლა მარტო მინდა ცხოვრება.

ხალხი მენატრება.
გასულ 24 წელიწადში ნამყოფი ადამიანები.

მეგობარი მინდა მეტი მყავდეს. ახლაც მყავს ბევრი და უფრო მეტი მინდა.

ზოგადად მიყვარს ხალხი და კომუნიკაბელური.

მიყვარს ბევრი ღიმიალიანი სახე.

და ბევრი ახალი, კარგი და საინტერესო ადამიანი მინდა.

მოდით რა ჩემთან.

ჩაგიხუტებთ და არ გაგიშვებთ.

you better come, come, come, come to me

you better run, run, run, run to me

sunny June

2011-06-11T15:32:00.006+04:00

რომ ვამბობდი კატა–კურდღლის წელი ამ ნიშნის ქვეშ დაბადებულებისთვის კარგი წელი უნდა იყოს–მეთქი, არ ვიცი რამდენმა დაიჯერა. არადა მართლა ასეა. არის ბევრი რთული სიტუაცია. ბევრი გაუგებრობა, რთული პრობლემა. ხან რა ამოხტება ხოლმე, ხან რა. მერე შენც გეზარება რომელიმე მათგანთან გამკლავება იქით იყოს და თუნდაც შეჭიდება.

რატომ???

იმიტომ, რომ გინდა, რომ:

რაღაც მაინც გამოგივიდეს მარტივად.
რაღაც მაინც იყოს ადვილად მისაღწევი.
ოდნავი დოზით მაინც დაგერქვას წარმატებული და ბედნიერი. ან ბოლო–ბოლო წარმატებულთან და ბედნიერთან მიახლოებული.
შეძლო ბევრი პრობლემის მარტივად მოგვარება. თან აი იმ პრობლემების, რომლის მოგვარებაც აუცილებელია ამ მომენტში.
არ შეგეშინდეს იმის, რომ არაერთი ისეთი ადამიანი გადაგეღობება, ვისაც არათუ უბრალოდ არ გაუხარდეს, არამედ შეშურდეს კიდევაც შენი იმის გამო, რომ შენ კარგად ხარ.
ცოტათი მაინც წესრიგში გქონდეს ნერვები. ნერვები, რომლებიც მუდმივად აშლილია იმის გამო, რომ პრობლემები გამუდმებით თავს გახსენებენ.
ცხოვრებით დატკბე ოდნავ მაინც. ცხოვრებით, რომელიც მოგენიჭა შენ, მხოლოდ შენ და არავის შენს გარდა. ამიტომაც მას დაერქვა "შენი ცხოვრება". შენ ნამდვილად გაქვს უფლება ისიამოვნო. და ეს უფლება გაქვს უამრავი ლოგიკური არგუმენტის გამო. ამ არგუმენტებში კი ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ერთხელ მოდიხარ ამ ქვეყანაზე და შენ ნამდვილად იმსახურებ, რომ თუ ოდნავ მაინც ნორმალური ადამიანი ხარ, იყო ბედნიერი.

არ ვიცი კიდევ რამდენი მიზეზის ჩამოწერა შეიძლებოდა. უბრალოდ 24 წლის ასაკი სხვადასხვა რაღაცაა სხვადასხვა ადამიანისთვის. 1 წლისა და 1 თვის გიოშასთვის 24 წელი ძალიან, ძალიან, ძალიან ბევრია, 82 წლის ბებიაჩემისთვის კი ერთი თვალის დახამხამებაა. აი ჩემთვის კი ესაა ის სრული ასაკი, როდესაც ვაანალიზებ, რომ მეც მინდა ჩემი წილი ბედნიერება. საკმარისია ეს "შუშანიკობები". ნელ–ნელა უნდა მოვიდე აზრზე და ვაკეთო ის, რაც მინდა. თუ რამე კარგი მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, სიხარული შევირგო.

ხოდა აი ზუსტად ივნისი რაღაც კარგად დაიწყო, ადრე ვამბობდი რაღაც იდეა მაქვს და ერთ–ერთმა უფროსმა მოიწონამეთქი. ხოდა გუშინ ამ ადამიანმა მითხრა, რომ უკვე ჰა–ჰა განხორციელდება. დირექტორის მოადგილესაც ძალიან მოეწონა და ხელი მოაწერაო. რათქმაუნდა ამ იდეას უკვე შეეჯახა საწინააღმდეგო აზრი, რომელიც ემოციურად ძალიან დატვირთული იყო. თუმცა ემოციასაც გააჩნია. საკმაოდ უარყოფითი ემოცია იყო და ეს არ მესიამოვნა (ზოგადად ზედმეტად ემოციური ადამიანები არ მომწონს, მეც საკმარისი ვარ მაგისთვის). თან რომ არ გაძლევენ დასაბუთების საშუალებას. თუმცა კარგად ახსნა–განმარტების შემდეგ მივახვედრეთ ამ ადამიანს, რომ კარგი იდეაა (მადლობა ჩემს მუზას და მის გვერდით მჯდომს :** ). ახლა ვფიქრობ, კიდევ რამდენი ადამიანი იქნება ასევე მოსარჯულებელი და აზრზე მოსაყვანი. რამდენს უნდა ჩავუდოთ თავში, რომ კარგი იდეაა. ნეტავ რამდენი შემსვამს ჯორზე უკუღმა და გამასამართლებს ლინჩის წესით ქვების სროლით.
მაგრამ მე ძლიერი ვარ და მოვერევი. მართლა მოვერევი.

და საერთოდაც, საიდუმლოდ გეტყვით, რომ ბედნიერი ვარ.
უფრო სწორად, სამყარო მაქვს, სადაც ბედნიერი ვარ და ეს მახარებს.
კიარადა ანუ, სადღაც ბედნიერი რომ ვარ, ეგ მახარებს, თორემ სამყარო ისედაც მაქვს ჩემი.
და მიუხედავად იმისა, რომ არის რამდენიმე პროცენტი იმისა, რომ მომავალში უფრო ბედნიერი ვიყო, მე დღესაც უკვე კარგად ვარ, რადგან ძალას ვხედავ საკუთარ თავში.
წინააღმდეგობებს რაც შეეხება, კარგად მაქვს გააზრებული, რომ ყველასთვის საყვარელი და "უწი–პუწი" ვერ ვიქნები. და არც ვიქნები. არსებობენ ჩემს ირგვლივ "სიხარულო" ტიპაჟის ადამიანები და მე მათ ფარისევლებს ვეძახი. ამაზე მერე დავწერ, მოგვიანებით.

ახლა კი ამ ერთი ჭიქა ცივი წყლით მე გამიმარჯოს. კიარადა ჩემს მოთმინებას, ჩემს ძალას, რომ მუდამ შემწევდეს თავის დაცვა და ხმამაღლა თქმა იმისა, რაც მუდმივად მერიდება ხოლმე. დაე ზედიზედ შემიძულოს ყველამ. აზრის გამოხატვის უფლება ყოველთვის უნდა მქონდეს.

კარგი თვეა ივნისი. დღეს, 11–ში ჩემი დის დაბადების დღეა და მე ძირითადად სასაცილო ვიდეოების ფბ–ზე დადებით შემოვიფარგლე. მერე მოვიდა, ვეკამათეთ ერთმანეთს რათქმაუნდა და დაწვა ჟურნალით ხელში. მივედი და რამდენიმეჯერ ვაკოცე. მენატრება ხოლმე კვირიდან კვირამდე.

კარგი თვეა ივნისი :)
და მე ბედნიერი ვარ :)
აი ასე, უმიზეზოდ.

წყენის დეტექტორი

2011-06-07T23:00:00.004+04:00

სულ ასე მემართება.
კიარადა ძალიან ხშირად და ანუ თითქმის სულ.
მართლა ძალიან ემოციური ვარ და როდესაც რამე მწყინს, გამოვხატავ ეგრევე.
არ გამომდის ეს დამალვა. იმ წამსვე ვფეთქდები და იმ წამსვე შემიძლია ძალიან ცუდ ხასიათზე დავდგე.
მგონია, რომ მხოლოდ მე ვარ მართალი და მომენტალურად ვიწყებ ისეთი ფრაზების თქმას, როგორებიცაა:
"ვიცოდი, რომ ვერ გამიგებდი."
"შენ ხომ მე არ გაღელვებ."
"შენ ხომ ფეხებზე გკიდია მე რას ვიტყვი, მე რას ვგრძნობ."
და კიდევ მილიონი ამის იდენტური ფრაზა.
მერე კიდევ რაღაც ფრაზები.
იმ მომენტში ერთადერთი მიზანი მაქვს.
მინდა, რომ იმ ადამიანს ბევრი ცუდი რამ ვუთხრა.
ძალიან ბევრი.
ჩემს მიერ აკვიატებული "მეზიზღები/გეზიზღები"–ც ამ ყველაფრის გამოძახილია.
ხანდახან "მძულხარ/გძულვარ"–საც ვიყენებ.
მერე ის ადამიანი ბრაზდება ჩემზე, რომ ეს ყველაფერი ვუთხარი და ის ნაწყენდება.
და თითქოს უკვე ბარი–ბარში ვართ ერთმანეთის გაბრაზებაში.
მერე მე ვჯდები და განვიცდი, რომ მას ვაწყენინე.
მართლა განვიცდი. მთელი არსებით.
განვიცდი, რომ ადამიანს ასე ცუდად მოვექეცი.
და თუ იგი საყვარელი ადამიანების ნუსხაში შედის, მაშინ უკვე ძალიან განვიცდი. მთელი დღე აღრენილი, აგრესიული ვარ და დღის ბოლოს სადმე, რომელიმე ოთახში ვიკეტები და ჩემთვის ჩუმად ვტირი.
ბოდიშის მოხდა არასოდეს მერიდება. საერთოდ არასოდეს.
უბრალოდ სულ მეშინია ხოლმე, რომ ერთხელ რომ შემეშლება, მერე ის ადამიანი ჩემზე გულს აიცრუებს და არასოდეს მექნება მასთან ისეთი კარგი ურთიერთობა, როგორც ამ შეცდომამდე მქონდა.
ამაზე ხშირად მეფიქრება და ნერვები მეშლება, ასეთი გიჟი–გადარეული რომ ვარ.
არამყარი ადამიანი ვარ. ვერასოდეს განსაზღვრავ, რა მომენტში ავფეთქდები.
აი უცბად ავილეწები დღეს დილას და დღეს საღამოსვე შემიძლია იმ ადამიანს ხელისგულები დავუკოცნო. და დავუკოცნი კიდევაც, რადგან მიყვარს ის ადამიანი და ძვირფასია. უბრალოდ დილით ავფეთქდი, ლავა ამოვაფრქვიე ვულკანივით და საღამოს უკვე ისეთი ვარ, ვიღაც რომ იტყვის შემოხედვისას: რა კარგი ვულკანიაო.
ამ ყველაფრის გამოძახილი ისიც არის, რომ ნებისმიერი ურთიერთობის დასაწყისში ნებისმიერი ადამიანი მინდა, რომ გავაფრთხილო.
გავაფრთხილო, რომ არ ვარ მე საყვარელი. არ ვარ გასაგიჟებელი და არ ვარ მე უმაგრესი ადამიანი (ძირითადად ამ სიტყვებს ვღებულობ ხოლმე კომპლიმენტის სახით). ყველა კომპლიმენტს ვპასუხობ ტექსტით: არა, გეშლება, არ ვარ საყვარელი, უბრალოდ შენ მე არ მიცნობ. მე ცუდი ვარ." მაგრამ მე იმდენად გადაჭარბებით "ვიშუშანიკე", რომ არაერთმა მითხრა, ნუ იქცევი ეგრე იდიოტურად, კომპლიმენტი შეირგეო. მაგრამ რომ შევირგო, მერე გული მეთანაღრება.
მირჩევნია ადამიანს ცუდი ვეგონო და კარგი აღმოვჩნდე, ვიდრე კარგი ვეგონო და მერე აღმოჩნდეს, რომ ცუდი ვარ.
დებილივით ვარ ახლა. გათიშული. 2 დღეში 2 ადამიანს ვაწყენინე. თან ორივე ისეთი ახლობელია, რომ მეტი არ შეიძლება.
ლოლიტა გამახსენდა, ჩემი კატა. გავეთამაშებოდი ცოტა, ცოტას შემოვარტყამდი ხუმრობით, პირში ხელს ჩავუდებდი, კბილებს ავულესავდი თითებით, ის კი აგრესიული ხდებოდა და კბენა უნდოდა, რადგან ეს შემორტყმები სწყინდა. ეგონა, ვცემდი. ცდილობდა კიდევაც, რომ ეკბინა, მაგრამ ვერ ახერხებდა. თვალებში ვუყურებდი და წყლიანი ჰქონდა. თითქოს საცაა ტირილს დაიწყებსო. ამ მომენტში მინდოდა მოვფერებოდი და მეთქვა, არა ლო, უბრალოდ გაგეხუმრე, ცუდი არაფერი დამიპირებია. მას კი მაინც ჩემი ხელი ჰქონდა პირში გამოჭერილი და თვალები ისევ უკრთოდა. წყლიანი თვალები უკრთოდა, უცახცახებდა.

"აი ძალიან ცუდი თვისებები შევამჩნიე ახლა შენში" – ეს ფრაზა 7-ჯერ რომ წავიკითხე, მივხვდი, რომ მე–8–ჯერ აღარ უნდა გამეხსნა ტელეფონი. არადა იდეაში სულ ცდილობ, რომ კარგი იყო. და მაინც, მიუხედავად ამისა, მაინც იცი, რომ რაღაც მომენტებს ვერ გააკონტროლებ და ემოციები წინ გაასწრებს გონებას. მერე არის სინანული, რომ საყვარელ ადამიანს იქით ატკინე გული.

და ვერ წარმომიდგენია ამის შემდეგ თვალებში როგორ უნდა შევხედო. როცა მეცოდინება, რომ ნაწყენია და ჩემგან ასეთ საქციელს არ ელოდა.

აუ არ ვიცი, თავს საშინლად ვგრძნობ. მართლა აუტანელი ვარ.

კატაზე გამახსენდა და სიმღერის სათაურზე...

I don't want to be a bad woman

dudeless

2011-06-05T23:58:00.001+04:00

დიახაც რომ.

ჩემი პოსტი დაიბეჭდა გაზეთ "Weekend"-ში. ასეთი რამ პირველად მოხდა და ძალიან გამიხარდა. იმ დღეს ისეთი სახით დავდიოდი, თითქოს სამყარო გადავარჩინე ატომური ბომბისგან ან უარესისგან (ლოლ, არადა ლილუ მხოლოდ მილა იოვოვიჩია და ისიც მხოლოდ ფილმში). მე მაინც წარმოუდგენლად გამიხარდა. Freya–მაც დამისტატუსა, ნახე ჩვენი პოსტები გვერდი–გვერდ რომ დაიპოსტაო?! ამან უფრო მეტად გამახარა. ხომ ხდება ხოლმე, რომ ასეთი მერკანტილური რაღაცეები გახარებს. ხოდა მეც ასე მომივიდა.
მაგრამ მედალს ხომ ორი მხარე აქვს. კარგი მხარე ის არის, რომ გაზეთი ვიყიდე და სახლში ამოვიტანე. სახლში კი დედაჩემმა წაიკითხა.
ცუდი მხარე კი ის არის, რომ გაზეთი ვიყიდე და სახლში ამოვიტანე. სახლში კი დედაჩემმა წაიკითხა.

***
არადა ყოველთვის ენა "მეკარგება" ხოლმე, რომ პირში რამენაირად მოვატრიალო და წარმოვთქვა ის ფრაზები, რომლებიც ერთი შეხედვით საკმაოდ მარტივია.
ფრაზები უნდა ჟღერდნენ ასე:
"ფორუმელია/ბლოგერია"
"ბლოგერები შევიკრიბეთ"
"ფორუმზე დავპოსტავ და მეტყვიან"
"facebook–დან გავიგე" – ნუ არა, ეს მაინც ასეა თუ ისე, ნაცნობი, პოპულარული და აპრობირებული ადგილმდებარეობაა.
ამ ყველაფრიდან გამომდინარე, მილიონნაირ არაადეკვატურ პასუხს "ვეზიდები" ტვინიდან, რომ რამე ისეთი ვუპახუსო ხალხს, რომ მათ არც გიჟად/არაჩვეულებრივ/არასტანდარტულ/უნაურ ადამიანად ჩამთვალონ და მეც მშვიდად ვიგრძნო თავი, რომ არ ვატყუებ.
ერთ–ერთი ასეთი შემთხვევისას ანუ როდესაც ერთ ადამიანს ვუხსნიდი რატომ არ უნდა შემოჯლაგუნდეს პეტრე და პავლე ჩემს ბლოგში, ის იყო, რომ ამ ადამიანმა მითხრა, მაშინ word–ში წერეო. მე ისევ გაღიმება გამოვხატე მის მიმართ და შევეშვი.
და საერთოდაც, ჩემი ბლოგი არ მიუვარდებოდა მის მონიტორს, რომ არა სხვა ადამიანი, რომელსაც მე თვითონ მივეცი სტატიად ქცეული პოსტის ლინკი. ნუ მოკლედ, გავიარეთ.

გაზეთი სახლში ამოვიტანე. ავტობუსში თამთას გადავურეკე, ჩემი სიხარული გავუზიარე. სავარაუდოდ ხმამაღლა მომივიდა მასთან საუბარი, რადგან წინ მჯდომი გოგონა მიყურებდა და მიღიმოდა.
ამოვიტანე სახლში და დედაჩემს სხვათაშორის ვამცნე ეს ამბავი. წაკითხვამდე დამისვა არაერთი შეკითხვა:
საიდან მოხვდა შენი ნაწერი მანდ?
მათთვის დაწერე?
მე ცოტათი მაინც შევეცადე, გასაგები პასუხები გამეცა.
და ბლოგი რა არის? – ო ღმერთო, რამდენჯერ უნდა ავუხსნა?! მაგრამ ეს ალბათ იმიტომ ხდება, რომ მე მუდამ გაუგებრად ვუხსნი.
და აბა ბლოგერი ვინ არის? – მორჩა, თავს ვიკლავ!!!
წაკითხვამდე გავაფრთხილე, წაიკითხე, მაგრამ კომენტარები არ გააკეთომეთქი. ეგ რაღა გამოვიდაო.წაიკითხა.მართლაც–და თხოვნა შემისრულა და არაფერი უთქვამს.
თუმცა მე თვითონ რომ ვეღარ მოვითმინე, მეორე დღეს ვკითხე, რას იტყვი–მეთქი. არადა რაღაც უსიამოვნო შეგრძნებები მქონდა იმ მომენტებში. დაწრმუნებული ვიყავი, არ მოეწონებოდა. ერთადერთი რაც მითხრა, მომეწონაო. მე კი ათასი კუდი გამოვაბი ამ ფრაზას:

- მინდა გოგოს ვაკოცო ისე, როგორც ნატალი პორტმანი კოცნის მილა კუნისს ან სკარლეტ იოჰანსონი - პენელოპე კრუსს და არ გავიგო კითხვა: "ლესბოსელი ხარ???"

თუმცა არა. არანაირი უარყოფითი გამოხმაურება არ მოჰყოლია ამ ფრაზას.
ვიცი, რომ მასაც მოეწონა ნაწერი. რა კარგია, რომ დაბეჭდესო და მშვიდად გავიარეთ ის დღეები.

გუშინ რეკავს ბებიაჩემი. მთელი თავისი მოკითხვებითა და ამბებით. და უცებ მეუბნება: შენ ნუ ეუბნები დედაშენს, რომ გათხოვება არ გინდაო. უცებ გავშრი. თურმე დედაჩემს უთქვამს მისთვის, რომ ამას იძახის სულო. არადა ყოველთვის მეცინებოდა მაშინ, როდესაც დედაჩემს ჩემი არ–გათხოვების საკითხი სისულელე ეგონა. ხან მპასუხობდა, ჯერ ადრეაო. ხან – ყველა გოგო ეგრე ამბობს და მერე ყველაზე ადრე ეგ გოგოები თხოვდებიან. ხან კი უბრალოდ იყრუებდა. აქედან გამომდინარე, მართლა გამიკვირდა, როდესაც გუშინ აღმოვაჩინე, რომ თურმე ეს ამბავი გულთან ახლოს მიუტანია.

არადა...

არადა, მე ისევ იმ აზრზე ვარ.
არადა მე ისევ იმ აზრზე ვარ, რომ გათხოვება და ზოგადად ურთიერთობა არის ერთ–ერთი ყველაზე დიდი სტრესის, დაძაბულობის, ნერვიულობის, გაღიზიანების, გამუდმებული დათმობების, ტირილის მომტანი.

არ მინდა.
აი საერთოდ არ მინდა.

არ შემიძლია ეს ბავშვის გაზრდები, სახლის ლაგებები, ჭურჭლის რეცხვები და ასე შემდეგები. ეს ყველაფერი მე ცუდად მხდის და იმდენად არასაჩემოა, რომ მეტი არ შეიძლება.

და ყველას ვბლოკავ. ვინც კი შეიძლება მომეწონოს და ვინც უკვე მომწონს.
ყველას ვბლოკავ გონებაში. რადგან ასე მირჩევნია.
ის ბიჭიც დავბლოკე, რომელსაც იმ დღეს თავი წავაყვანინე სადღაციდან სადღაც. და გზაში, როდესაც მან scorpions - you and I ჩართო, მე რატომღაც გადავწყვიტე, რომ ეს სიმღერა ძალიან მიყვარს და ტექსტს ავყევი. მანაც არ დააყოვნა და ვაფრენ ამ სიმღერაზეო. ღმერთო ჩემო!!! რატომ მოვიტყუე, მე ხომ არასოდეს ვგიჟდებოდი ამ სიმღერაზე. კი მიყვარს, მაგრამ ვგიჟდები Beatles–ებზე,Queen–ზე.
გზაში გავერთეთ საუბრით. აქეთ–იქით. ფრიად სასიამოვნოდ.
მერე მოვედი სახლში და დავფიქრდი: gosh, what was I doing???
ნახევარსაათიანი ურთიერთობის გამო ეგრევე scorpion–ი შემიყვარდა. მერე უცებ წარმოვიდგინე მასთან თუნდაც 2 წლიანი ურთიერთობის გამო რამდენი "მისი რამე" შემიყვარდებოდა და ჩემსას ფეხებზე დავიკიდებდი.
აი ეს რომ წარმოვიდგინე, უცებ ცუდად გავხდი.
ესე იგი რამდენი უნდა დავთმო, რომ მყავდეს ის one and only ადამიანი, რომელიც მეყვარება.
მთელი ჩემი სურვილები/მისწრაფებები/პრინციპები ქარს უნდა გავატარო და მისი სურვილები/მისწრაფებები/პრინციპები შევისისხლხორცო.

ეგრევე ვეღარ მოვითმინე და ჩემს ერთ მეგობართან ასეთი დიალოგი გავმართე:

ხოდა უნდა დავივიწყო, ამოვიგდო თავიდან. კოლინის გმირი მიჩელი კი მხოლოდ დესკტოპზე და ამ პოსტშია.

მე თუ ოდესმე გავთხოვდი, მართლა სასწაული მამაკაცი უნდა იყოს, ჩემო მიჩელ. სასწაული ბიჭები კი არ არსებობენ. ასე რომ...

ა ხო: გაზეთის პოსტი თუ გაინტერესებთ, აგერაა.
თუმცა თქვენ, ერთგულ მკითხველებს წაკითხული გაქვთ ეს პოსტი.

პ.ს. თავის დაბანა მინდოდა, ტვინს გამოვირეცხავ–მეთქი, მაგრამ საკმაოდ გვიანია მაგისტვის. ხოდა sweet dreams. :*

Black Sands

2011-05-27T04:32:00.000+04:00

ნელ–ნელა კარგი განწყობები მიქრება. თან აი ასე. რამდენიმე დღეა ჩემთან ვიღაცას აწინაურებენ და ყველა იმას განიხილავს, რომ მართალია უნდა დააწინაურონ, რადგან 3 წელია ამ პოზიციაზეა. ასეთი რაღაცეები რომ მესმის, თავი ყველაზე "დესფირით" ადამიანი მგონია. არა შურის გამო არა. მართლა არა. არ ვარ შურიანი.პირიქით, ძალიან მიხარია და ვთვლი, რომ აუცილებელია ადამიანისთვის მატერიალური წახალისება და გარდა ამისა, საქმიანობის გამოცვლა ან გადასხვაფერება.

desperate ვარ, რადგან ვფიქრობ, რომ ნუთუ მეც 3 წელი ვიქნები იმ ადგილას, რა ადგილზეც ახლა ვზივარ?! ამაზე სერიოზულად მეფიქრება ხოლმე. არადა 2007 წლიდან მოყოლებული სადაც კი მიმუშავია ვიყავი, ზუსტად იმავე პოზიციაზე ვზივარ და კარგად რომ დაითვალოს კაცმა, აღმოაჩენს, რომ 2011-2007 ტოლია 4-ის. ეს ამბავი სტრესში მაგდებს და მინდა ხოლმე, რომ საერთოდ არ მივიდე სამსახურში. სამსახურში, რომელიც მიყვარს. და მაინც...

არადა, აი ჯადოსნურმა ჯოხმა რომ გაარღვიოს ჰაერის მასები და მე დამაწინაურონ, ზუსტად ვიცი რა ამბავიც ატყდება. "ეგ ხომ სულ რაღაც 2 თვის მოსულია" მონაგონი იქნება. ურთიერთობების გაფუჭებები და ზურგს უკან ჭორაობები. არადა, იდეაში ძლიერი ვარ და ა. შ. მაგრამ დაუმსახურებელი დაწინაურება ისაა, რისი წინააღმდეგიც მე ვიყავი მუდმივად. ახლა კი, რა გამოვიდა?!

არადა მართლა დავიღალე ამ 4 წლიანი "ერთიდაიგივეობით". გამუდმებული და "გამუდმივებული". არადა ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე, რომ ამ "ერთიდაიგივეობას" მირჩევნია ისეთი რაღაც ვაკეთო, რომელთა შორის ზოგი დებილობაა, ზოგი – პირიქით.
მაგ: პირველ დღეს – ფურცლების გადაქსეროქსება (დებილობაა, მაგრამ არა ყოველდღიური);
მეორე დღეს – საბუთების A წერტილიდან B-ში მიტანა (ესეც);

მესამე დღეს – დიდი ტექსტების შეთხზვა/შემოწმება/რედაქტირება (გრამატიკული და შინაარსობრივი კუთხით); ვგიჟდები ამის კეთებაზე
მეოთხე დღეს – რაღაც ამბების გარკვევა;
მეოთხე დღეს – ვინმესთან ინტერვიუ. თუნდაც არც თუ ისე საინტერესო ადამიანთან (ოხ, ეს ბლოგერული სული )
მეხუთე დღეს – ბლოგზე შესვლა და პოსტვა;
მეექვსე დღეს – სხვა ნებისმიერი საიტის განახლება/მონიტორინგი. facebook–იც საიტია, კი
მეშვიდე დღეს – ვიღაცეებთან ერთად, გუნდურად მუშაობა. ფაქტების განხილვა.
მერვე დღეს – I.T. Dep–თან (ა.კ.ა. ინფორმაციული ტექნოლოგიის დეპარტამენტი) საინტერესო პროექტებზე მუშაობა. (იმ დღეს მთლა დეპ–ის დირექტორთან შევედი ამ ახალი იდეებით და ძალიან მომიწონა, ვითანამშრომლებ შენთანო).
მეათე დღეს – საინტერესო ტრეინინგის ჩატარება.
მეთერთმეტე დღეს – მივლინებით წასვლა რომელიმე ფილიალში.
მეთორმეტე დღეს – საინტერესო შეხვედრებზე სიარული.

ანუ იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ ყოველდღე თუ არა, კვირაში ერთხელ მაინც იყოს სიახლე, საინტერესო პროცესი, საინტერესო ადამიანები, რომლებისგანაც ბევრის სწავლა შეიძლება. საინტერესო დისკუსიები და ზოგადად საინტერესო ურთიერთობები, გარემო.

ამის მაგივრად მაქვს ჩემი პატარა კუნძული. ამ კუნძულზე ზის ერთი გოგო, რომელსაც არავინ ესაუბრება. ეს გოგო აკეთებს თავის ყოელდღიურ ერთსა და იმავე საქმეს. არავინ ეკონტაქტება საერთოდ. ნუ გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ვიღაც მოდის და რაღაცას ავალებს. ან საბუთები მოაქვთ ჩემთან. ან კიდევ რაღაც. ან კიდევ რაღაც. ან სულ არაფერიც არ არის და მე მაინც ჩემს საქმეს ვაკეთებ.

ხო, მაგისტრატურის თანხა შევიტანე ბოლომდე და მადლობა ღმერთს, არავინ გამრიცხა. ახლა დიპლომი მაქვს დასაწერი და ისეთი "მამის მკვლელი" თემა ავირჩიე, მეტი რომ არ შეიძლება მაგრამ რა ვქნა, მიყვარს ჩემი საქმე/სპეციალობა/პროფესია. ამასთან გული მწყდება, რომ უფრო კარგ სასწალებელს რომ არ ვამთავრებ. მინიმუმ 5 სფეროა, რომელიც მაინტერესებს და კურსების გავლა მინდა. ამას რომ ვამბობ, ბევრს ეცინება. ძლივს სწავლა მოვრჩითო. ხო, ხალხი მასიურად ზარმაცია.

წინ სტაგნაციის 3-4 წელია გასავლელი, არადა.

ზუსტადაც რომ, განწყობის შესაბამისი სიმღერა.
ჩემი მაიმუნები ანუ Bonobo ისევ და ისევ.

თქვენ მას არ იცნობთ

2011-05-24T22:15:00.001+04:00

დიდი ხანია მინდოდა აი ასე მარტივად მოვკალათებულიყავი ჩემს სკამზე, ასე ვნებიანად ჩამეგდო კომპიუტერის კლავიატურა ხელში და ასე გემრიელად, ანუ ხელის მარტივი და ჰაეროვანი მოძრაობებით დამეწერა პოსტი ადამიანზე, რომელიც ყველასათვის კარგად არის ნაცნობი.

არადა არა.

ის არის ჩემი მუზა (თითქმის ყოველთვის), ჩემი ავატარი (ნუ იდეაში მე ვარ ჩემივე ავატარი, მაგრამ გარეგნობით ის ჰგავს :)))) ), ჩემი სტაფილოსფერთმიანი ხუჭუჭას რეალური სახე ( ნუ ჯერ რათქმაუნდა მე შევისისხლხორცე ავატარი და მერე აღმოჩნდა, რომ ისიც ჰგავს ამ სურათის გოგოს).
ყოველდღე სამსახურში მისვლა მიხარია. ვიცი იქ დამხვდება და ან მომწერს რამეს, ან დამირეკავს, ან ჩამოვა/მნახავს.

არ მახსოვს სად და როგორ, მაგრამ „მზიურში“ „მზის ზეიმზე“ რომ შორიდან ვუყურებდი, ეგ მახსოვს. მაშინ ის ბავშვებს დიდ მზეებს ახატავდა სახეზე. მე კი უბრალოდ ვიცოდი, რომ ეს ფორუმელი გოგო ამა და ამ ნიკის ქვეშ წერდა.
მანამდე ფორუმი იყო, სადაც უბრალოდ მის პოსტებს დიდ ყურადღებასაც თითქოს არ ვაქცევდი. დიდად არც ის მიწერდა რამეს. სულ ეს იყო. მეტი არაფერი.
მერე მახსოვს ბლოგის კომენტარში დამიწერა, ძალიან საყვარელი ხარ და მომწონხარო. მერე კიდევ კომენტარი. არაერთი. „რა საყვარელი ხარ, ქეთ.“
მერე მე ვფიქრობდი, ასე როგორ შემიყვარა, საერთოდ არ მიცნობს–მეთქი. და მაინც, მიუხედავად ამისა, სულ ვგრძნობდი მის გვერდით ყოფნას.
მერე „ელვისში“ მე და გოჩა ვიყავით და გვერდით ვიღაცამ გოჩას შესძახა: „გაბოჯი (ანუ gabo.ge)!!!”.

აი ისეთია რა. როგორი "ტიპშებიც" მე მევასებიან.
არის სასწაულად პირდაპირი. ამაში ძალიან ვგავართ ერთმანეთს. არასოდეს ფარისევლობს, პირდაპირ და ღიად ამბობს იმას, რაც სათქმელია და ამაში ვერანაირ პრობლემას ვერ ხედავს.
ამის–და გამო არსებობენ ის ადამიანები, რომლებსაც ის, რბილად რომ ვთქვა, ძალიან არ მოსწონთ. მაგრამ მას ეს ისევ და ისევ ფეხებზე ჰკიდია, ცხოვრობს ამ "ვიღაცის მიერ მისი არ–მოწონებ"–ის პარალელურ სამყაროში.
არ ჩალიჩობს, რომ ვინმეს თავი მოაწონოს და მითუმეტეს შეაყვაროს.
აი ამ პირდაპირობისა და არ–ფარისევლობის გამო მე არაადამიანურად მიყვარს.
არ არის მოთამაშე, არის პოხუისტი, ძველი ბიჭი, ჩემი არ იყოს.
თუმცა ჩემგან განსხვავებით, ქალური.

ჩემსავით ბევრს იცინის. ა არა, ის ისტერიამდე და ტირილამდე არ მიდის ხოლმე.

ჩემსავით უყვარს უარყოფითი შინაარსიის სიტყვების გამოყენება დადებით კონტექსტში და ეს ადეკვატურად ესმის. მაგ: არასოდეს გაბრაზდება, თუ მე ვეტყვი "საზიზღარო, მეზიზღები!" ან " აუ რა გოიმი ხარ." აქეთ "აუ რა ქაჯი ხარ" აქვს დამუღამებული.

არის კეთილი, იცის რა გულწრფელი და რაც მთავარია, მყარი ურთიერთობა.

რამდენიმე დღეა დააწინაურეს და სანამ ხალხი ბოღმისა და შურის ეპიცენტრში ყოფნას ამჯობინებდა, მე მთელი რამდენიმედღიანი სიხარულის შოკი მჭირდა.
ამ შოკიდან ჯერ ვერ გამოვსულვარ. მთელი გულით მახარებს მისი წარმატება, რადგან ზუსტად ვიცი, რომ იმსახურებს.
მსიამოვნებს ის მცირედი დახმარება, რასაც შიგადაშიგ მთხოვს ხოლმე. არ მეზარება, რადგან უზომოდ მიყვარს.

საერთო სურათის დადება მინდოდა, მაგრამ მაინც უცხო ხალხი შემოდის. ხოდა იყოს. თუ რამეა ჩემი fb-ზე ნანახი გექნებათ.

სხვა მეტი რა დავწერო, არ ვიცი. თუ კიდევ რამე გამახსენდა, დავწერ.

მანამდე კი ვიქნები უაღრესად ბანალური.

zicke, ძალიან მიყვარხარ.

წიგნები, სუვენირები, კონკურსები

2011-05-23T22:45:00.003+04:00

პარასკევს, 20 მაისს გაიმართა წიგნის გამომცემლობა "დიოგენე"–ს ახალი მაღაზიის გახსნა. მაღაზიისა და გამომცემლობის ახალი მისამართია ა. აფაქიძის 9 (სპორტის სასახლის უკან).
მე და მიამ გადავწყვიტეთ არ დავკლებოდით ასეთ ლამაზ საღამოს და საღამოს 7 საათისკენ უკვე აღნიშნულ მისამართზე გახლდით.
"დიოგენე" არის ორსართულიანი. პირველი სართული მთლიანად მაღაზიაა, მე–2 კი – გამომცემლობა. არის ძალიან მყუდრო, თუმცა ხალხის ურიცხვი რაოდენობის გამო გადაადგილება იყო პრაქტიკულად შეუძლებელი. მე და მიამ ფაქტიურად წიგნებიც კი ვერ დავათვალიერეთ წესიერად, თუმცა ეს მხოლოდ თავიდან.

აქ თავს იყრის უამრავი წიგნი არა მხოლოდ ქართულ, არამედ სხვა ენაზეც.

გაიმართა რამდენიმე კონკურსი, რომელთა გამარჯვებულები დაჯილდოვდნენ. ერთ–ერთი კონკურსი იყო ბლოგერების, რომლის მონაწილეთა შორის ვიყავით მე, მია, ბექა და ვასასი. კონკურსებში მოპოვებული ქულები გროვდება და რომელიღაც კონკრეტულ მომენტში გადაიცვლება საჩუქარში, იქნება ეს წიგნი თუ სუვენირი.

ამის შემდგომ გამოჩნდა ულამაზესი და უგემრიელესი წითელი ტორტი, რომელიც ლამაზად იყო გაფორმებული.

რათქმაუნდა ტორტზე გაიმართა მტაციაობა. :D

ეს სურათი ბოლოსკენაა გადაღებული. უკვე ხალხი ცოტა იყო და წიგნებისა და სუვენირების დათვალიერების საშუალება უკეთესად გვქონდა.

მოკლედ, "დიოგენე" გელოდებათ ახალ მისამართზე, ახალი წიგნებით, შეხვედრებით, კონკურსებით და რაც ყველაზე მთავარია, ხალისიანი განწყობით.

ჩემი კაცი განგსტერია

2011-05-21T23:04:00.003+04:00

თქვენ არ იცნობთ ჩემს კაცს.
ის არის ყველაზე გიჟი.
უპირველესი ის არის, რომ მე ვუყვარვარ.
ან შეიძლება მე მგონია ასე.
ერთხელ, როდესაც ახალი გაცნობილი მყავდა, ვკითხე:
If I fell in love with you, what would you do about it?
მან კი ყოველგვარი ზედმეტი ფიქრის გარეშე მიპასუხა:
Everything.

ის ციხიდან ახალი გამოსულია,

როგორც თვითონ ამბობს ქუჩის გარჩევების გამო იჯდა.

მაგრამ მე ეს არ მაღელვებს.

ის დავიქირავე, რომ მე დამიცვას.

მე რაღაცნაირად დაუცველი ვარ., უმწეო.

მთელ ქალაქში ჩემი სურათებია მიმოფენილი.

გაზეთები–ჟურნალები–ბილბორდები–ტელევიზორი – ყველგან მე ვარ.

ქუჩაში ვერ გავსულვარ, მაღაზიაში შევედი და ყველა მე მიყურებდა.

როგორც ყველა ციხიდან გამოსული, ისიც ქუჩის ბიჭია.

ჰყავს ბოსი, რომელსაც არ უნდა, რომ ემორჩილებოდეს.

მე შარლოტა მქვია, ცნობილი მსახიობი ვარ და ცოტა ხნით კინოსგან ვისვენებ.

დავიღალე.
ძირითადად სულ ქუდსა და სათვალეებში ვარ.

პაპარაცები არ მასვენებენ, ჩემი სახლის ირგვლივ არიან მუდმივად ჩასაფრებულები.

და დაცვის დაქირავებაც მაგიტომ გადავწყვიტე.

ვიცი, დამიცავს.

ვუყვარვარ და იმიტომ.

ამას წინათ უბრალოდ წინ დავუდექი, მივუახლოვდი, მივეფერე.

მერე დანარჩენი ბუნებრივად მოხდა.

უნაზესი ღამეები მასთან გატარებული.

მერე მანქანით სადღაცისკენ.

მიყვარს მის მანქანაში ჯდომა. როგორც მინდა, ისე ვზივარ.

თავს კომფორტულად და დაცულად ვგრძნობ მასთან.

ერთხელ ვკითხე, ჩემს ადგილას სად წახვიდოდი–მეთქი და ლოს–ანჟელესშიო.

თან შემპირდა, მეც წამოვალ. უბრალოდ რაღაც საქმე მაქვს დასამთავრებელიო.

მეც წამოვედი, ის კი ჯერ არ გამოჩენილა.

ნეტავ რატომ???

ზერო პოზიტივები

2011-05-17T23:38:00.001+04:00

თუკი არსებობს თვე, რომელიც მეზიზღება, ეს მაისია.
მისი ძველი სახელწოდებაც ნერვებს მიშლის, რადგან ვარდიც არასოდეს მყვარებია და შესაბამისად ვარდის დღე მუდამ რაღაც ამპარტავნობის ტოლფასი იყო ჩემთვის.

საერთოდ არ მიყვარს ლიდერები. ერთი ჩვეულებრივი მოკვდავი ვარ და არაფრის მეფობას არ ვაღიარებ. არც ვარდისას – ყვავილებში, არც ლომისას – ცხოველებში, არც არწივისას – ფრინველებში და საერთოდ. ჩემი საყვარელი ყვავილი არის გიაცინტი (3–4 სხვადასხვა ფერში, მათ შორის ჩემს საყვარელ ლურჯ ფერში), საყვარელი ცხოველი – ვეფხვი (ხოდა თან ეგ ხომ კატისებრთა ოჯახიდანაა, ამიტომაც ჩემი ოჯახიდანაა. ჩემი ზოდიაქო კი ყველამ იცის), ფრინველებში კი მტრედი (ხალხის არ ეშინია და იმიტომ, თანაც მშვიდია).

ახლა ძალიან აღელვებული ვწერ. აზრებს ვერ ვალაგებ და მინდა მქონდეს ჯადოსნური ჯოხი, რომლის მოქნევაც დამილაგებდა არათუ მხოლოდ აზრებს, არამედ ცხოვრებას. მაგრამ სადაა?!

***********

17 მაისი–31 მაისი

ვერ ვიტან მაისს. 17 მაისს ხომ განსაკუთრებით.
დღეს მამაჩემზე ვფიქრობდი. ვერც სასაფლაოზე ავედი, ვერც ეკლესიაში შევედი და საერთოდ რა. ხშირად მესიზმრება და მენატრება ხოლმე. ოღონდ ეს მონატრება ინდივიდუალურია. ჩემებურად მენატრება. გაბრაზებული არა, მხოლოდ გაღიმებული მინდა. თვალწინ მიდგება ხშირად. მერე გიოშა, შაბათ–კვირას მოსული 1 წლის ღლაპი, სეხნიის სურათს უყურებს როიალზე შემოდებულს და ალბათ თავისი ტვინით, რომელიც სულ რაღაც 100 გრ შეიძლება იყოს, აანალიზებს ვინაა ეს კაცი. ხვდება ვითომ??? არა, ვერ ხვდება. რას მიხვდება, დედამისს ვერ ანსხვავებს ჩვენგან და ყველასთან ერთნაირად მოდის ხელიდან ხელში. მერე რაღაც მიმიკებში ვიჭერ, რომ მამაჩემს ჰგავს. 17 მაისი კი ისევ ის თარიღია, როდესაც დედაჩემი ძალიან გვიან ღამით სახლში მოვიდა, მე გიჟივით კარი გავუღე და "ძალიან მშვიდად, ძალიან წყნარად... დაისვენა" თქვა. მე რკინის კართან ჩავიკეცე და ჩუმად ავქვითინდი. მას მერე არაერთი წელი გავიდა და მეც იდეაში მას შემდეგ გავიზარდე "რეზკად". მას შემდეგ ბევრი წელი გავიდა, არაერთ ჟურნალში დაიწერა მასზე. დღეს კი ყველა გამჭვირვალე სივრცე მამაჩემი იყო. ზუსტად 14 დღეში 31 მაისია. მისი დაბადების დღე. და ისევ იგივე ემოციები. გიოშა 8 თვიანია, თორემ დაემთხვეოდა 31 მაისს და არა 1–ს. მაგრამ მაისია მაინც და არა 30 აპრილი.

***********
გარეწარი

აი შენ თვითონ უნდა ადგე და გახვიდე ოთახიდან/თამაშიდან/გასაცლელი ადგილიდან/და ა. შ. –დან. უბრალოდ ამისთვის სათანადო სიძლიერე და ნებისყოფა უნდა გქონდეს. მე კი ეს არ მაქვს. ისევ ისეთი გარეწარი ვარ, როგორიც თუნდაც შარშან ვიყავი და ისევ ისეთივე შეცდომებს ვუშვებ, როგორებსაც შარშან ვუშვებდი. ჩემი გაზრდა მხოლოდ პირადობაზე და ნაოჭების მომრავლებით ფიქსირდება. დღესაც კი ვერ გავდივარ, ამიტომ ის გავაგდე, ვერ ვაზროვნებ. გათიშული ვარ. კიდევ ერთი დასრულებული, გაურკვეველი ურთიერთობა და ისევ ჩემი გაშეშება. ბევრი საუბარი. რა როგორ არის, როგორ შეიძლება იყოს და ასე შემდეგები.
ეს ის შემთხვევაა, როდესაც ვერ ვწერ.
გათიშული ვარ ღამის 4 საათზე და კლავიატურაზე წვიმს. დიდი ხანია, ასე არ მიტირია.
წერასაც ვერ ვაგრძელებ ამ თემაზე. უბრალოდ 2 ადამიანიდან რომელიმე დამნაშავეა და დღეს ეს ადამიანი მე ვარ. დებილი ვარ და გარეწარი. და ყველაზე ცუდი ისაა, რომ მასთან მინდა ყოფნა. თან ძალიან.

ეს ტექსტი კი ზუსტად ამაზე:
For 27 years Ive been trying to believe and confide in
Different people Ive found.
Some of them got closer than others
And someone wouldnt even bother and then you came around
I didnt really know what to call you, you didn't know me at all
But I was happy to explain.
I never really knew how to move you
So I tried to intrude through the little holes in your veins
And I saw you
But thats not an invitation
Thats all I get
If this is communication
I disconnect
Ive seen you, I know you
But I dont know
How to connect, so I disconnect

***********

წაშლილი ფაილების სასაფლაო

დღეს ანამ მითხრა, რომ კომპიუტერი გაუფუჭდა. ის ზიპ–ფოლდერები, რომლის შენახვაც ვთხოვე, სანამ მე გავაკეთებდი კომპიუტერს, მისი კომპიუტერის დაფორმატებას გადაყვა. სურათები, ჩემი, სხვისი, "ვორდი"–ს ფაილები – ყველაფერი ქარს გაყვა. მთელი დღე ცარიელი ვარ.

თითქოს მიწა გამომაცალესო.

ჩასაკბეჩი

2011-05-15T23:03:00.002+04:00

ამდენი ხანია ინტერნეტი არ მქონია.

ნუ აი თითქმის 2 თვე. გადარევასა და გაგიჟებას მივეცი, მაგრამ გუშინწინ ისევ ჩემი მეზობლის დახმარების ხელი. ხოდა აი ისევ მაქვს კომპიუტერი წესრიგში. მართალია ყოველდღე მინიმუმ 3 დისკიდან ვიწერ სიმღერებსა და სურათებს. პლუს, ჩორვენსა და ჰერმიონეს აქვთ ჩემი რამდენიმე ფოლდერი, რომელსაც ამ დღეებში უკან გამოვითხოვ, მაგრამ მაინც დავბრუნდი ინტერნეტ–სივრცეში.

ხოდა კიარადა ანუ პოსტი ჩემს დაბრუნებაზე არ არის იდეაში. ხოდა აი პოსტის მეორე გადასახვევი, რის შესახებაც მინდა დაწერა.

ამდენი ხანია ინტერნეტთან არ ვყოფილვარ (თუ არ ჩავთვლით ჩემს allmighty ტელეფონს, რომლის საშუალებით ფბ–სა და მეილზე შევდიოდი) და როდესაც გუშინ უკვე სრულად შევედი, პირველი რაც ვქენი ფბ–ზე შევედი ისე, რომ ყველაფერი კარგად დავათვალიერე, წავშალე წასაშლელი და ასე შემდეგები.

მათ შორის შევაჭერი facebook>>messages>>other, ყველანაირი ინფორმაციას რომ გადაეყრები ადამიანი, ეგ ადგილია ზუსტადაც რომ. ხოოოოდა, აი ამ პოსტის მთავარი ინსპირაცია.

ვაჟა ვიღაცაშვილის მესიჯი:

ვაა, შენ რა მაგარი ვიღაც ჩანხარ, პირდაპირ ჩასაკბეჩი ხარ. არ გინდა facebook–ები გავცვალოთ? მაინტერესებ.

ჰმმ... ამ პოსტის იდეაც მაშინ გამიჩნდა. (თან რეალურად რომ ვაღიარო, რამენაირად ხომ უნდა დავბრუნებულიყავი ბლოგსა შინა).

შემდეგ შევედი ფორუმზე, სადაც დამხვდა სრულიად უცხო ადამიანის პმ:

ამის მერე შენც ზიხარ და შენთვის ფიქრობ, რა მომენტში გახდი საინტერესო სრულიად უცნობი ადამიანისთვის.
და იმასაც ხვდები, რომ ეს სრულებით არ გხიბლავს.
კიარადა, უფრო სწორად, არ იცი როგორი იყო.
ყოვლად ინდიფერენტული დამოკიდებულებითა და ამასთანავე თვალების აქეთ–იქით ტრიალით შესცქერი ამას და ელოდები ვარსკვლავებს ცაზა შინა და დედამიწასა ზედა.
ოო ღმერთო, ვარსკვლავი გაიმეტე ჩემთვის და ცოტა მეტი ძალა, რომ ერთხელ და სამუდამოდ ვიყო ბიჭი.
კიარადა...
რა საინტერესო?!
საერთოდ არ იცნობ.
იცნობ ისე, შორიდან.
უბრალოდ რომ რაღაც აქეთ-იქით და მორჩა, იმის იქით არაფერი.
და მერე მაინც გეტყვის საინტერესო ხარო.
და შენ მერე შედიხარ შენს ერთადერთ და განუმეორებელ ბუნაგში და წერ ყველაფერ ამაზე.
მერე ვინმე პოულობს ამ ნაწერს და კითხულობს.
და საერთოდაც არ ენაღვლება, რომ შენ მხოლოდ შენი კოკაინის დოზა გინდა და მეტი არაფერი.

კიარადა, ეს იქით იყოს და ყოველთვის მეფიქრება ხოლმე ადამიანებზე, უფრო კონკრეტულად კი – მამაკაცსა და ქალზე. (ამაზე ის ანეგდოტი მახსენდება: ძალიან მიყვარს ჩემი მშობლები, განსაკუთრებით დედა და მამა :D ) ნუ მოკლედ.
ასეთი ტიპის პმ–ები არაერთი მომდის დღესაც კი და რაღაც უცნაური განწყობა მეუფლება.

რატომ ინტერესდებიან ჩემით??? რა უნდათ??? შემეშვან რა. არასოდეს მიფიქრია იმაზე, რომ "მოდი ვიღაც შევაბა/მოვხიბლო/მოვეწონო/შევუყვარდე". ყოველთვის სკეპტიკურად ვუყურებდი ამ ტიპის გოგოებს. რაღაც გაურკვეველი არის ხოლმე ეს საკითხი. შევეჩვევი ხოლმე, რომ ყურადღებას არავინ იჩენს ჩემ მიმართ და მშვიდად ვარ. არ ვფორიაქობ. ვცხოვრობ კარგად, ბიჭივით მარტივად. ოღონდ მართლა კარგად და მართლა მარტივად.

ამ სკაიპის შემთხვევითი ადამიანებისგან ერთ დიიიიიიიდ ფოლდერს გავაკეთებდი, სახელწოდებით "დეგრადირებული თაობა". მე გულწრფელად მიყვარს block ღილაკი.

ჩემი "კიარადა" ვერსიები ერთმანეთში ირევა (ზმნა: არევა) და ირევა (ზმნა: აღრევა). არ ვარ მე ეს ჩასაკბეჩი, საინტერესო,მიმზიდველი, ლამაზი, მომხიბვლელი, და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ ადამიანი. ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი ვარ და მარტივზე რთული ვარ. არ მხიბლავს ეს "მოდი ახლა ეს ბიჭი შევაბა" სიტუაციები. ურო მაჩუქოს ვინმემ. ოღონდ ზემოდან ეწეროს: "ჯერ ადრესატს ჩაარტყი და მერე შენს თავს".

არადა ახლა რომ მე ზუსტადაც შემთხვევითი ურთიერთობის მუზეუმის ექსპონატმა გამხვია ანალოგიურ ისტორიაში, იმას რა ვუწუდო, აღარ ვიცი უკვე. მეუბნება საინტერესო ხარ, შენთან არ ვიძაბები, მსიამოვნებს შენთან ურთიერთობაო. და მე თავს ზემოთ ძალის მაგივრად, ჩალა მაყრია. ო, გოშ. o, gosh, ო, გაშ. o, gosh, ო, გაშ. o, gosh, ო, გაშ. o, gosh.

და უკანასკნელი ადამიანი, რომელიც მახეში არგაბმის პერსპექტივით მეგონა, სოფოკლეა. თხოვდება ივნისში და მე თავზარი შემომეცა. ხან მიას მივწერე, ხან სოფოს ვუღრინე. არადა მართლა შოკში ვიყავი რამდენიმე დღე. ხან რომელი უცხოელი მეგობარი ტაგავდა სურათში და ხან – რომელი. მია მამშვიდებდა, მეც ეგრე ვიყავიო.

და ახლა რა ხდება???
და მაინც, მე ბუზი ვარ, რომელიც ბზუის. სულ ბზუის.
და ის ექსპონატი მაინც ობობაა, თავისი გრანდიოზული ქსელით.
და მე მაინც ვბზუი, როდესაც ქვეცნობიერად მისი ვარ. მინდა თუ არ მინდა.
და ბუზი ორმაგად ბზუის, როდესაც ობობის ქსელში ხვდება.
და აი ჩემს თავს ვერ ვიტან ხოლმე.
როგორც ბუზს ვერ ვიტან. მაგრამ სასწაულად მეცოდება ხოლმე, როდესაც მას ამ ქსელში გაბმულს ვხედავ. ძალიან მებრალება ხოლმე.
თავად ქსელის მომენტია საშინელი. თორემ ობობასთან თავს სასწაულად კარგად ვგრძნობ.
ამ დღეებში ასჯერ ვკითხე, რატომ მოგეწონე–მეთქი და სიტყვას ბანზე მიგდებს სასწაულად. მივხვდი, რომ შენთან კარგად ვარო. მე რომ ვფიქრდები, არ ვიცი პასუხი. იმიტომ, რომ მე ვერაფერს ვხედავ ჩემს თავში მოსაწონს. და აი ზუსტად ამაზე მეშლება ნერვები. რომ მაინც მოვწონვარ. უხილავი ძაფია ჩვენს შორის. მაგრამ იმდენი, რომ ვერ გაგლიჯავ. ის რითი მომწონს??? არ ვიცი. ხელის მტევანით და ყბით. დიახ, მე ხომ გარეგნობის ჩემეული აღქმა მაქვს. ისე კი სასწაული მიხვედრილობით, სასწაული მიხვედრილობით და დაკვირვებულობით. აი ყველაფერს აკვირდება და მე ეს აღმარფრთოვანებს. სასწაულად თან. არ არსებობს რამე გამოეპაროს. სასწაულად მიზიდავს.

ვიცი, რომ ეს ყველაფერი არასერიოზულ–არარეალურია და მაინც მე დინებას მივყვები, მისი არ იყოს. ასე მინდა და იმიტომ.

პ.ს. ეს კი იმ პმ–ის ბოლო აკორდი. რავი ისე იდოს მაინც.

დაგმობილი დამოკიდებულებები

2011-04-08T01:38:00.000+04:00

აი იცით რა არის???

ვერ ვხვდები ხოლმე, რატომ არის ხალხი ასეთი შეუვალი?!

რა ემართებათ და რატომ არიან მყარი გარსით გარშემორტყმულნი?!

გადიან, გამოდიან, მერე ისევ გადიან, გამოდიან. ათასგვარ სისულელეზე გესაუბრებიან.

მაგალითად გეტყვიან ზუსტად რომელი ბრენდის სუნამო არის უფრო მძაფრი, გრილი, საზაფხულო.
რომელი ყავა უყვართ, რომელი ჩაი.
რომელი ფეხსაცმელი მოეწონათ რომელიმე ონლაინ საიტზე და დაწვრილებით შეუძლიათ გაზომონ მისი ქუსლი.
რომელი ტუჩ–საცხი უკეთესად გამოკვეთავს ტუჩებს და რომელი სახის კრემია აუცილებელია შენი მოუწესრიგებელი სახის კანისთვის.
დაწვრილებით განიხილავენ რომელიმე ფეხბურთელის ილეთს. დაწვრილებით და არგუმენტირებულად დაასაბუთებენ გოლის გატანის შესაძლებლობას. რატომ სჯობს სერ ალექს ფერგიოსონი ვისენტე დელ ბოსკეს და ფაბიო კაპელო კარლო ანჩელოტის.
დაწვრილებით მოგიყვებიან რომელი მსახიობი რომელი კინო როლით სჯობს მეორეს.
ზოგი დაწვრილებით მოგიყვება ბავშვს როგორი მეთოდებით უვლის და მიმდინარეობს ბჭობა იმაზე, თუ რომელი ფაფა სჯობს, შვრიის თუ მანის.
რომელი ბრენდის შარვალი იყიდოს დღეს არადა ხვალ ან ზეგ.
დებილებივით იცინონ სრულ იდიოტობაზე.

ეს ერთი და სხვა მრავალი...

მრავალი და მრავალზე მრავალი.

და აი დგება მომენტი, როდესაც შენ ეს ყველაფერი არ გაინტერესებს. შენ უბრალოდ სხვაგან ხარ და ფეხებზე გკიდია ეს ყველაფერი.

მაგრამ ეს იმიტომ არა, რომ მე არ მიყვარს:

სუნამო ან არ ვხმარობ. პირიქით, ძალიან მიყვარს Davidoff-ის "Echo". სასწაულად მიყვარს. აგრეთვე Tommy Hilfiger-ის "Tommy Girl", რომელიც კალიარიში ვიყიდე აგვისტოში და რამდენიმე კვირის წინ გამითავდა და რომელიც სამწუხაროდ საქართველოში ჯერ არ იყიდება. აგრეთვე Hugo Boss-ისა და Adidas-ის სპორტული სურნელები.
ჩაი, ყავა მართლა არ მიყვარს. მაგრამ აი ჩაის რაც შეეხება, შემიძლია ფეხით გავუყვე ქუჩებს და ჩემს საყვარელ სარდაფში მივირთვა უგემრიელესი ჩაის ფარტო ასორტიმენტი.
Online Shopping-ი. კარგით რა, ამით მაინც ვერავინ გამაკვირვებს რა. ბოლო–ბოლო 2 წელია, რაც ამ საქმით ვარ დაკავებული, გამოწერილი მაქვს ისეთი სერიოზული ნივთები, როგორიცაა ლეპტოპები, ფოტოაპარატი არაერთი + უამრავი ტანსაცმელი უამრავი ახლობლისთვის. ამას დამატებული, ჩემს მიე რდაწერილი ტუტორიალები zicke–სა და Ocnebis Qali-სთვის.
კოსმეტიკა. რომ არ მიყვარდეს, პირადი კოსმეტოლოგი არ მეყოლებოდა "Hair Haus"-ში და დაბადების დღეზე მოგროვებულ თანხებს არ დავხარჯავდი პომადაზე, "ბლესკზე", თვალის ჩრდილებზე, ფერუმარილზე და "ტუშზე" (რომლის ხმარება სულ რამდენიმე დღეა რაც დავიწყე და ჯერჯერობით ცოცხალი ვარ).
ფეხბურთი. მე რომ ფეხბურთის ყურება დავიწყე, 1996-1997 წელი იდგა თიფლისსა შიგან და მე 9-10 წლის გახლდით. დღემდე ზეპირად მახსოვს ჩემს ცხოვრებაში დაუვიწყარი ფინალი ბარსელონაში, სადაც ფრედი მერკური უზარმაზარ ეკრანზე, ხოლო მონსერატ კაბალიე ცოცხლად უმღეროდა ამ ქალაქს. ხოლო მანჩესტერისა და მიუნჰენის ბაიერნის თამაში წუთებში უნდა დაწყებულიყო. მახსოვს გერმანელი ფეხბურთელის – მარიო ბასლერის მიერ მე–6 წუთზე გატანილი გოლი და ჩემი იმედ–გაცრუება. თუმცა ბოლოს, თამაშის ბოლო წუთებზე ინგლისელების მიერ გატანილი 2 გოლი და ჩემი კივილი ღამის რომელიღაც საათზე. ეს იყო 1999 წლის 27 მაისი.
ოოო, კინემატოგრაფიითაც ნუ გამაკვირვებთ გთხოვთ, სასწაულად მიყვარს და მყავს უამრავი საყვარელი რეჟისორ/მსახიობი.
ბავშვი. მართლა კარგი დეიდა ვარ და კითხეთ ჩემს დას, თუ არ გჯერათ. შენ რომ ართობ და ეთამაშები, ეგრე ვერავინ აკეთებს მაგას და მაგიტომაცაა, გიჟდება შენზეო.
შარვლის ყიდვა მინდა ზუსტადაც, რომ. თან აი ყველაფერი ზუსტად ვიცი რა და როგორი. ერთადერთი ის არ ვიცი, საფულე როდის იქნება ამისთვის მზად.
ხო ნუ, ჩემი სიცილი ცალკე პოსტს ითხოვს. ახლობლებმა იციან ჩემი ჩაბჟირება და მერე პარალელური ტირილი.

არამედ, ეს უბრალოდ იმიტომ, რომ შენ სხვაგან ხარ და ვერც ახერხებ ამ ყველაფერში სათანადოდ ჩაყოლა/მიყოლას (ანუ follow–ს). და ზუსტად ისაა ჩემი ნერვების მომსპობი, რომ აი ასეთ ადამიანებს სხვა თემებზე ვერ დაელაპარაკები. ვერ აუხსნი, რომ შენ რაღაც გწყინს ან გიხარია. ასეთ ადამიანებს ვერ ავუხსნი, რომ

მე ყოველ დილით მინდება საკუთარ სხეულს ვაკოცო სვირინგის ადგილას და თავიდან ავიცილო ყველა კითხვა, როგორიცაა "ვაიმეეეეე, მართლა გაქვს???"
მინდა დებილივით ვიარო ქუჩებში და სრულიად უცნობ ადამიანებს ვუღო სურათები და ავიცილო კითხვები: "მარტო როგორ უნდა იარო, არ გეზარება, რა მუღამია???"
მინდა გოგოს ვაკოცო ისე, როგორც ნატალი პორტმანი კოცნის მილა კუნისს ან სკარლეტ იოჰანსონი – პენელოპე კრუსს და არ გავიგო კითხვა: "ლესბოსელი ხარ???"
მინდა დავიჭირო რომელიმე სტაფილოსფერ–თმიანი ბიჭი და არც მეტი, არც ნაკლები, თმებში მივეფერო, სათითაოდ დავუკოცნო თითოეული ღერი და არ გავიგო "რამ მოგაწონა ეს ბიჭი???"
შემიძლია ქუჩაში ვიცეკვო და არ მოვისმინო: "რა წესია, ტეხავს."
არ მინდა გათხოვება და არ მესმის "როგორ არ უნდა გინდოდეს საყვარელი მამაკაცი გვერდით, აბა შინაბერა ხომ არ დარჩები?!" და "შვილი არ გინდა???"–ზე პასუხი მაქვს: შვილის გაჩენა ქმრის გარეშეც ხერხდება ამ საუკუნეში.
არ მინდა ქორწილი და ვგმობ "ნუთუ არ გინდა, რომ ეს დღე შენთვის ყველაზე დასამახსოვრებელი იყოს?!

და რასთან მაქვს საქმე??? რას ვეჯახები??? იმას, რომ ადამიანების ენა არ მესმის და ეს არაფრისმთქმელი ურთოერთობა/დამოკიდებულებები სრულიად უცხო და გაუგებარი ხდება ჩემთვის. არ ესმით და ვერ იგნებენ, რომ არსებობს არაერთი ადამიანი, ვინც მისგან განსხვავებულად ფიქრობს და სხვისი აზრის პატივისცემა არც თუ ისე ძნელია.
მაგრამ შედეგი ნოლი.
არ შემიძლია, ცუდად ვხდები და მართლა არ ძალმიძს ასეთი ადამიანები. არასაჩემოა და მე მიჭირს ამ ადამიანებთან ურთიერთობები.

პ.ს.
ერთი თანამშრომელი: ქეთი, შეყვარებული არ გყავს???
ჯერ ხომ ის, რომ რა წესია ასეთი შეკითხვის დასმა იმ ადამიანისთვის, რომელიც 2–3 დღე არ არის, რაც იცნობ.
მერე კიდევ, რა შენი საქმეა?!
მე: არა, არ მყავს.
იგივე გოგო: რატომ, წუნია ხარ???

Movies to be seen (ep. 4)

2011-04-06T23:45:00.001+04:00

სირცხვილი, სირცხვილი და კიდევ ერთხელ სირცხვილი მე, რომ 7 სექტემბრის შემდეგ ამ სათაურის ქვეშ პოსტი არ დამიწერია. არადა კინოსამყარო არ ჩერდება და "კაცუნები"–ც უკვე დარიგებულია. "ოსკარი"–ს ცერემონიალზე აღარ შევჩერდები, ყველამ ასეა თუ ისე, იცით შედეგები. მაშ ასე, შევუდგეთ.

1) The Tree Of Life
ფილმი, რომლითაც იწყება ათეული. ყველაზე მეტად ამის გამოსვლას ველოდები და ძალიან მაინტერესებს ბრედ პიტის პერსონაჟი. ფილმში აღწერილია ოჯახური ცხოვრება, თუმცა საკმაოდ დაძაბულად. რატომღაც დარწმუნებული ვარ, რომ აუცილებლად მომეწონება. (ბრედის ხელის გულში ბავშვის ფეხის დანახვაზე კინაღამ ავტირდი!)

2) The Hangover II
ჯერ პირველი რომ მირჩია ჩემმა ძმამ, ყურება დამეზარა. მაააააგრამ, რომ ვნახე, მოვკვდი სიცილისგან. მართლა მაგარი კომედიაა, თან ბრედლი კუპერი ძალიან მომწონს და ჯასტინ ბარტასაც არაუშავს. ხოდა ანუ მეორე ნაწილი.

3) Midnight In Paris
ძლივს, მეღირსა ვუდი ალენის ახალი ფილმი!!! ტრეილერი ვნახე თუ არა, ეგრევე მივხვდი, რომ ეს ის ფილმია, რომელიც აუცილებლად უნდა ვნახო. ჩამოგითვალოთ მსახიობები??? ქეთი ბეითსი, მარიონ კოტილიარდი, ოუენ უილსონი, ედრიენ ბროდი, კარლა ბრუნი, რეიჩელ მაკადამსი. უილსონი ისეთი სიმპატიური, რომ მე მომეწონა კიდევაც. არა რა, ვუდი გენიოსია!!! მუსიკის ჰანგებით მიყვარდება ხოლმე მისი ფილმები.

4) Limitless
რა ხდება მაშინ, როდესაც ერთი რიგითი წარუმატებელი მწერალი ხარ??? არც არაფერი. მაგრამ მაშინ, როდესაც შენს ცხოვრებაში ჩნდება ნარკოტიკი, შენ საოცარი ხდება, თუმცა ეს ნარკოტიკია. ბრედლი კუპერი, ები კორნიში და რობერტ დე ნირო.

5) Unknown
ერთი ავტო–ავარია და უკვე დაკარგული ხარ, უცნობი ხარ და ერთადერთი ადამიანი, ვისაც შეუძლია შენი დახმარება, ვერ გცნობს. ლაიამ ნისონი მთავარ როლში.

6) Just Go With It
რას არ აკეთებს მამაკაცი ქალის მოსახიბლად?? ალბათ ყველაფერს და მათ შორის, ტყუილზეც არ ამბობს უარს. განსაკუთრებით, თუ იტყუება, რომ ყოფილი ცოლი და შვილები ჰყავს. ადამ სანდლერი და ჯენიფერ ანისტონი.

7) Friends With Benefits
ერთი მარტივი რომანტიკული კომედიის გარეშე როგორ შეიძლება ყოფნა?! ხოდა ინებეთ. youtube-ზე დაწერა ვიღაცამ, რა უბედურებაა, რომ "შავი გედი"–ს ორმა ვარსკვლავმა ერთნაირ ფილმებში ითამაშესო. (შეგახსენებთ, რომ ნატალი პორტმანი ეშტონთან ერთად თამაშობს No Strings Attached-ში, რომლის შინაარსი ამ ფილმის შინაარსის იდენტურია). მოკლედ, მილა კუნისი და ჯასტინ ტიმბერლეიკი, რომლებიც რეალურ ცხოვრებაშიც ერთად არიან.

8) Lary Crowne
უბრალოდ ორი ძალიან საყვარელი და მონატრებული ადამიანი!

9) Daydream Nation
ამბავი იმისა, თუ რა ხდება, როდესაც მოსწავლე გოგონას საკმაოდ ახლო ურთიერთობა აქვს მის მასწავლებელთან. როლებში ენდი მაქდაუელი, ჯოშ ლუკასი.

10) Lincoln Lawyer
ადვოკატმა უნდა დაიცვას ბიჭი, რომელიც გოგოს მკვლელობაშიში არის ეჭვმიტანილი. თუმცა კლიენტისგან ის სრული სიმართლის თქმას ითხოვს. როლებში: მეტიუ მაკკონაჰი, რაიან ფილიპი, მარისა ტომეი და აქავ ჯოშ ლუკასი.

11) Water For Elephants
ბარემ ესეც იდოს რობერტიკას და რიზის ხათრით. ისე ეს კრისტოფერ ვალცი ერთი–ორად პოპულარული გახდა "ნაბიჭვრები"–ს შემდეგ.

ჩემი ბონუსი: ინტერვიუ ჯეიკთან "Source Code"-ის შესახებ. ინტერვიუს გარდა ყველაფერია, არადა. საყვარელი :ლავ:

32

2011-04-04T23:07:00.001+04:00

missing him quite often :(

Happy 32-th birthday wherever you are.

38 წლის წინ

2011-04-03T22:54:00.030+04:00

ზუსტად 3 აპრილს მოხდა ის, რითიც ეს დღე შევიდა ისტორიაში. უფრო ზუსტად კი მარტინ კუპერმა პირველად განახორციელა სატელეფონო ზარი მობილური ტელეფონის საშუალებით.
როგორც CNN-ი ამბობს, კვირას არის ისეთი რაღაცის იუბილე, რამაც შეცვალა თქვენი ცხოვრება. მართალიცაა. კარგისკენ შეცვალა თუ ცუდისკენ, ეს მეორე მომენტია, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება.
ზუსტად 1973 წლის 3 აპრილს ადამიანმა გააკეთა ის, რაც არასოდეს მანამდე არავის გაუკეთებია. მაშინ მარტინ კუპერი 44 წლის იყო. მანამდე მობილური ტელეფონის შესაძლებლობები მხოლოდ ლაბორატორიაში იყო ნაცადი.

მარტინ კუპერი 2009 წელს, როდესაც მას გადაეცა სპეციალური პრიზი ჩატარებული კვლევისთვის.

– როდესაც მე ტელეფონით ხელში გადავადგილდი ქუჩაში, – თქვა მარტინ კუპერმა, – განცვიფრებული ნიუ იორკელები თვალს არ მაშორებდნენ. მათ სახეები გაიყინა, როდესაც დაინახეს ადამიანი, რომელიც თან მოძრაობდა და თან ტელეფონზე საუბრობდა.
მანამდე არსებობდა ავტომანქანაში მიმაგრებული რადიო–ტელეფონი, რომელიც ავტომანქანაში იყო შეერთებული რომელიღაც ნივთზე.
მაგრამ კუპერმა, რომელიც ამასთანავე კომპანია "Motorola"-ში მუშაობდა, გადაწყვიტა, რომ ხალხს საერთოდაც არ სურს მიბმულები იყვნენ რაიმე ნივთს და გამოიყენონ მხოლოდ სტაციონალური ტელეფონი. და მიუხედავად იმისა, რომ მანქანის საშუალებით შესაძლებელია მისაბმელიანი ტელეფონის ტარება, მანდ მაინც ჩათვალა,რომ ადამიანმა ტელეფონი მანქანის გარეთაც თან უნდა იქონიოს.

(c) წყარო

რას ნიშნავს მობილური ტელეფონი დღეს??? ალბათ ვერავის წარმოუდგენია დღეს მის გარეშე არსებობა. და 21-ე საუკუნეში თანამედროვე ტექნოლოგია რაც უფრო შორს მიიწევს, ჩვენ უფრო დამოკიდებულები ვართ მასზე. მათზე იმდენად დამოკიდებულნი ვართ, რომ ყოველ დილით მისი მაღვიძარის იმედი გვაქვს, მასში ჩაწერილი სიმღერებისა თუ სურათების საშუალებით ვკმაყოფილდებით. მისი მეშვეობით ვაგვარებთ საკმაო რაოდენობის და ალბათ მნიშვნელობის საქმეებსაც.
ბოლო რამდენიმე წელია იწარმოება ისეთი მობილური ტელეფონები, რომლებიც აღჭურვილნი არიან ინტერნეტის მხარდაჭერით. მხარდაჭერა გამოგვიცხადეს მობილურმა ოპერატორებმაც და ისინი გამუდმებით სთავაზობენ რამდენიმე ბაიტს ამა თუ იმ თანხის სანაცვლოდ. ამის გარდა, უკაბელო ინტერნეტი, რომელიც ახლა უკვე არა მხოლოდ ლეპტოპებისთვისაა განკუთვნილი.
ადამიანი კი, რომელიც გამუდმებით ცდილობს ახალი გამოგონება აითვისოს და მისი ცხოვრების ნაწილად გახადოს, სულ უფრო მეტ პრეტენზიას ავლენს ტელეფონის მწარმოებელი ფირმის მიმართ.

Martin Schoeller (part 2)

2011-04-03T19:36:00.003+04:00

ისევ ეს ადამიანი გამახსენდა და ისევ მომინდა მის მიერ შექმნილი სურათების აქ დადება.

ამ ალბომის პირველი ნაწილი შემოგთავაზეთ უკვე რამდენიმე პოსტის ქვევით. მე მას Everything is so simple დავარქვი, მარტინმა კი Close Up. და მართლაც, როგორ ახლოს არის იგი თითოეულ მათგანთან. თითქოს სჩანს მათი შინაგანი სამყარო.

Your Colour Profile

2011-04-02T22:27:00.000+04:00

საინტერესო ტესტი ვიპოვე. თან უადვილესი. იდეა ისაა, რომ მოცემულია საგნები და საღებავები, შენ კი შენი სურვილისამებრ უნდა შეღებო. ბოლოს კი იღებ შედეგს იმის შესახებ, თუ როგორი ხარ.
ჩემი ზუსტად დაემთხვა.

simple

2011-04-02T22:14:00.002+04:00

გულწრფელი ამინდები

2011-03-29T21:19:00.010+04:00

დღეს ამინდმა იმაიმუნა. ჯერ მზე, მერე წვიმა და ანუ მაიმუნური ამინდი. როდე ისევ "მარტიშკა"–ს მეძახის და მე ისევ არ ვიცი, რატომ დამარქვა. მაგრამ როგორც წინა პოსტში ვთქვი it's OK, მეცინება კიდეც. პოსტის ინსპირაცია მაიმუნია თუ წვიმა, ვერ გავიგე, მაგრამ მაიმუნის ერთ–ერთ ჯიშს ვუსმენ და, კიდევ ერთხელ და ოღონდ არ ვიცი მერამდენედ, ვრწმუნდები, რომ მუსიკისა და ლექსის ძალა უსაზღვროა და როდესაც ეს ორი რამ შერწყმულია, მე იდეალურ სამყაროში გავდივარ. იდეალურ ანუ იმ სამყაროში, სადაც ყველა ჩემი საყვარელი სიმღერა მყარად არის ჩემი. პოსტის წერის მომენტშიც ჩართული მაქვს და ძალას მმატებს ყოველივე აქ დავწერო თითების ისეთი თავისუფალი მოძრაობით, თითქოს რეალურ ცხოვრებაშიც შემეძლოს ამ ყველაფრის ასე თავისუფლად გამოხატვა. აა, უი მე რომ საუბარი მიჭირს, ბავშვობაშიც მიჭირდა (თითქმის არასოდეს გავდიოდი დაფასთან რაიმე საგნის მოსაყოლად) და აქედან გამომდინარე ჩუმად ყოფნა და ადამიანების სმენა რომ მიყვარს, ეს არ იცოდით, მგონი.

ხოდა აი ჩემი ბონობოც აგერაა. ტოტალური ინდი და უნისექსი.

დღეს ვფიქრობდი, რით განისაზღვრება ბედნიერება–მეთქი. ნეტავ როდის დგება ის მომენტი, როდესაც შენ შეგიძლია საკუთარ თავს შესძახო: გამარჯობა, მე ბედნიერი ვარ და ცხოვრება მიხარია!!!
რა მარტივია ხოლმე ზოგჯერ ამ ყველაფერზე მოკლედ საუბარი და რა ძნელია ამის გააზრება, გაცნობიერება და გარდა ამისა, ალბათ არ არსებობს ორი ერთნაირი ადამიანი, რომელიც ერთნაირად ახსნის სიტყვა "ბედნიერება"–ს.
დღეს ისევ მარტია, ისევ ჩემი თვეა. კიდევ 2 დღე და 3 საღამო არის დარჩენილი მორიგი მარტის დასრულებამდე და მე ისევ ხმამაღლა ვამბობ, რომ ჩემი თვეა. თავმდაბლობები მარტში არ ვიცი რას ნიშნავს.
ხოდა იმას ვყვებოდი, რომ ამინდები ზუსტადაც რომ "მარტულია". (არ ვიცი არსებობს ეს სიტყვა თუ არა, ამიტომაც თავის დაზღვევის მიზნით ბრყალებში ჩავსვამ.) ისევ "მარტული" ამინდები. ანუ დღეს გუშინწინ – სეტყვა, გუშინ – მზე, დღეს – წვიმა, ხვალ – თოვლი და ზეგინდელი ქარბუქი თუ ფრიად არანორმალური შემთხვევაა დანარჩენი 11 და–ძმისთვის, მარტი ყურებს არ იბერტყავს ვინმეს სმენით და ყველას ეუბნება, რომ მე ვარ და როგორც მინდა ისე ვჭრი და ვკერავო.

გუშინ მზიანი ამინდი იყო, თუმცა რაღაცნაირი მზიანი ამინდები რომ არის ხოლმე, აი ისეთი. არც იქით, არც აქეთ. მე ხომ ბედი არ მაქვს. თუ მაქვს??? მშვიდად შევხვდი იმას, რომ თანამშრომელმა მანქანა გამიჩერა, ვიფიქრე მიცნო, ხომ სახლში მიდიხარ–მეთქი და დასტურის შემდეგ ჩავუჯექი. ამდენი დღე ჩუმად იყო, ამ ფრაზის შემდეგ კი ვეღარ მოითმინა და... აუ შენ საიდანღაც სასწაულად მეცნობიო. შევახსენე ყველაფერი. არა, დიდი არაფერი, უბრალოდ ერთხელ ერთად ვიქეიფეთ. არა, დიდი არაფერი. უბრალოდ ეს ის ძვირფასი და უკიდურესად შემეცნებით პერიოდის ჟამს იყო. შემეცნებითი იმ მხრივ, რომ შეყვარებული ვიყავი და ნუ მოკლედ, დანარჩენი კი წერია ამ ბლოგში მილიონი კუთხით აღწერილი და 7–ვე ბრუნვაში ნაბრუნები. თავში ხელები შემოირტყა, ვაიმეეე, რა დებილი ვარ, როგორ ვერ გიცანიო. მე მაგაზე მეტად იმაზე მქონდა რეაქცია საჭეს რომ აუშვა ორივე ხელი. ნუ მოკლედ.

დღეს წვიმამ გამაბედნიერა. არადა არც წვეთი დამსხმია და არც თვით პროცესი მინახავს. ერთი ის იყო, ვიღაცამ მითხრა და მე სიმბოლურად ფანჯარაში გავიხედე. უცბად საოცარი გრძნობა დამეუფლა იმისა, რომ სასწაულად ძლიერი ვარ და პარალელურად სასწაულად სუსტი. მათემატიკა ოდნავ მაინც ხომ იცით??? თორემ ოდნავზე ბევრად კარგად მე ვიცი მხოლოდ და მხოლოდ!!!! (ვხუმრობ და არ ავარდეთ. და საერთოდაც მარტია, ნუ მიბურღავთ ერთ უფერულ ორგანოს, რომელიც თმის ღერიდან კისრამდე მაქვს ალვის ხესავით აწოწილ ორგანოში გაუნძრევლად არის მოთავსებული). ხოდა ანუ ჩემი სისუსტე და სიძლიერე ორ ერთმანეთის პარალელურ, არამკვეთ ( თუ "არა მკვეთ" ან "არა–მკვეთ") სიბრტყეშია მოთავსებული. მე და წვიმა ისე ვართ, როგორც თევზი და წყალი და რა არის თურმე იცით??? მე ძალები მაქვს რაღაცეებისთვის, არადა შემიძლია წამებში ვიტირო იმაზე, რომ ოთახში მარტო დავრჩი ან რაიმე სხვა სახის უაზრობა.

ახალი ეტაპი მაქვს ცხოვრებაში. ოღონდ არ ვიცი ამ ეტაპს რა ჰქვია. და საერთოდაც მგონია, ეს პოსტი არის რაღაცის დასასრული. თითქოს ამ პოსტით უნდა დავასრულო მე ბლოგერობა, რადგან ეს პოსტი იქნება შემაჯამაბელივით და ამაშივე ყველაფერზე დავწერ. ამიტომაცაა ალბათ ასეთი დიდი.

Italy

2011-03-29T21:00:00.000+04:00

და აი ისიც, ძლივს.
მეღირსა.
ვიდეო, რომელიც ასახავს იმას, თუ რა საოცარ დროს ვატარებდით.
კიდევ მინდააააააა!!!!

პ.ს. რა გაბადრული სახე მაქვს :D

და მაინც...and it's OK

2011-03-26T21:34:00.004+04:00

როგორ ვერ ვიტან, როდესაც "რამდენი ხანია არ დამიწერია ბლოგზე"–თი იწყებენ ბლოგზე წერას. და მაინც...

თმებს რომ უფრო ხშირად ვიჭრი, ვიდრე ფრჩხილებს, იცოდით??? არც მე. და მაინც...

იდეაში მიზანი ისაა, რომ 0 სმ–ზე დავიყენო, მაგრამ არის გარემოებები, რის გამოც ვერ ვაკეთებ ამას.

ძველი სამსახურიდან წამოვედი. წამოვედი კი არა, უხელფასო შვებულებაში გამომიშვეს და რომ ვთქვა ბევრი ვიდარდე–მეთქი, ტყუილია. ისეთ ნერვებ–ათხრილი მოვდიოდი ყოველ საღამოს, რომ მართლა დავისვენე. სამაგიეროდ იმავე დღეს მოხდა ის, რომ სადაც ყველაზე მეტად მინდოდა მუშაობის დაწყება, იქ მივედი ტესტის დასაწერად. ხოდა, კარგად დაწერის–და შედეგად სტაჟირებაზე ამიყვანეს. ყველაფერს ვეცდები, რომ უფროსის იმედები გავამართლო. მართლა ძალიან მომწონს სიტუაცია და რომ ვიცი, რომ zicke-სა და ჩემი ახლო მეგობარი – გიორგისნაირი ადამიანი მყავს, თავს უფრო მეტად კომფორტულად ვგრძნობ. ვიცი, რომ რამე რომ მოხდეს, ყოველთვის შემიძლია მათთან ასვლა. ორივე მათგანი ძალიან მიყვარს და ვიცი, რომ ისინი ჩემი ნამდვილი მეგობრები არიან.

ამ ყველაფრის გამო თავს მართლა მშვიდად ვგრძნობ. და რაც მთავარია, ბედნიერად.

ამ ბოლო დროს მივხვდი, რომ გიჟ ადამიანებთან ვეღარ ვკონტაქტობ. არა, გიჟებთან იმდენად არა, რამდენადაც – ხმაურის მოყვარულებთან. წარმოიდგინეთ, შეიძლება სულ 3–4 ადამიანი იყოს და 3 იმდენად ხმაურობდეს, რომ შენ უბრალოდ ადგომა და სხვა ოთახში გასვლა გინდოდეს. ან საერთოდ იმ ადგილიდან წასვლა. თან ერთი რომ საუბრობს და დანარჩენი არ უსმენს... ააააააააა, ეს მე მაგიჟებს.

წავალ, დავჯდები მე ჩემს კაფეში. ადგილი, რომელიც ჩემია და არ არის ან პომპეზური, ან უახლესი პოპულარული მუსიკის ჰანგებით გაჟღენთილი and it's OK.

ადგილი, სადაც არასოდეს მესმის სნობების მიერ არა–სნობების ლანძღვა ან პირიქით. And it's a normal situation. IT SHOULD BE SO.

ადგილი, სადაც არ მესმის ქალიშვილების მიერ არა–ქალიშვილების ლანძღვა და პირიქით. And it's a normal situation. IT SHOULD BE SO.

ადგილი, სადაც არ მესმის "უცოდველი" ადამიანების მიერ ცოდვილების ლანძღვა და პირიქით. და მსგავსი იდიოტიზმები. And it's a normal situation. IT SHOULD BE SO.

ადგილი, სადაც იატაკი იმდენად ძველია, რომ ჩემი ფეხის ხმა მესმის და მუდმივად მგონია, რომ ხმაურისგან ჩავარდება. And it's OK.

ადგილი, სადაც ჭაღები დაფლეთილი ნაჭრისგან არის დამზადებული and it's OK.
ადგილი, სადაც მე მივდივარ ისეთ სკამზე დასაჯდომად, რომელიც ყანყალებს. And it's OK.

ადგილი, სადაც მაგიდებზე ძველი ნაჭრის სუფრებია გადაფარებული. And it's OK.

ადგილი, რომელიც ნახევრად ჩაბნელებულია. And it's OK.

ადგილი, სადაც მე შემიძლია სარდაფში ჩავიდე და ბალიშებზე წამოვწვე სიბნელეში. And it's OK.

დავისხა ჩემი საყვარელი მარწყვის ჩაი პირდაპირ პატარა ჩაიდნიდან. And it's OK.

და წამოვწვე მე ბალიშებზე მშვიდი მუსიკის ფონზე and it's OK.

ზუსტად ვიცი, რომ არავინ დამადგება თავზე and it's OK.

ღმერთო, როგორ მინდა ეს "and it's OK" სიტუაციები ყოველთვის იყოს. ყველაფერი სულ ასე იყოს. ზოგჯერ იმდენად ვერ ვიტან ადამიანებს, რომ მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი მინდა ჩემთვის. ერთი ის ვიცი, რომ მია მინდა. მია სულ მინდა. კიდევ ბია მინდა, ბიაც სულ მინდა. ნინაც ჩემია უკვე, თითქმის.

და ასე იქნება ეს ყველაფერი:

ნახევარზე მეტად ჩაბნელებულ დიდ ოთახში არის ჩვენი სიმყუდროვე. ზუსტად ისე, როგორც ჩვენ გვინდა.

ეს სიმღერა იწყება ზუსტადაც რომ...

ბია სახეს მალავს დიდი განიერი ქუდის მიღმა და წერს. გიოს უწერს გრძნობებს. გიო მოდის ხოლმე მასთან ღამით და ბია უკითხავს ნაწერებს. მეორე ხელში სიგარეტი უჭირავს. მისი ჩაი გვირილისაა.

მია შოკოლადის ნამცხვარს მიირთვამს, გაშლილი კულულები შოკოლადიან კრემს ეხება and it's OK.

თუმცა სარჭით თმებს უკან იკრავს და ეშმაკურად იღიმის. მომენტებში ჩერდება; ტორტიან კოვზს ჰაერში აჩერებს და სადღაც ქრება. თვალები უშტერდება და ის ფიქრობს რაღაცაზე. მისი ჩაი ჟოლოსია.

ნინა. სად ხარ ნინა??? ნინა სივრცეში იყურება და მშრალ, წითელ ღვინოს ესაუბრება. პერიოდულად ჭიქას ლოყასა და შუბლზე იდებს. მერე ჩართული მუსიკის ჰანგებს ჰყვება, ღვინოს წრუპავს და ბედნიერია, რომ საკონდიტროს საქმეებს მალე შევუდგებით. მცირე ტექნიკური პრობლემებია მხოლოდ მოსაგვარებელი.

ხან Greenfield-ის tropical marvel–ს ეტანება. ეს მისი საყვარელი ჩაია, რადგან ქვიშისა და ანანასის არომატი აქვს.

მე...
კიარადა...
მე ისა...
ხო, მეც მანდ ვარ.
სადღაც, ეპიზოდურ როლში.