ბოლო რამდენიმე ხანია სულ ერთსა და იმავე საკითზე მეფიქრება. კიარადა იდეაში ამ საკითხზე სულ ვფიქრობ ხოლმე. რამდენი წელია. მაგრამ ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით მძაფრად მეფიქრება. მერე ნელ–ნელა რაღაც დასკვნებამდე მივდივარ.
ადამიანი რა ინტენსივობითაც ხდება საქმიანი და დაკავებული, იმავე ინტენსივობით ივიწყებს მეგობრებს.
არადა ახალი არაფერი მითქვამს. ამერიკა არ აღმომიჩენია პატარა სარკმლიდან და არც ველოსიპედი გამომიგონებია. უბრალოდ ნებისმიერი რამ, რაც ბევრს უთქვამს და უმტკიცებია, შენ თუ საკუთარ თავზე არ გამოსცადე, არ/ვერ იჯერებ. მეც ასე ვარ. თუ მე თვითონ არ გამოვცადე და დავინახე, რომ აი მაგალითად დრო ყველაფრის მკურნალია, უბრალოდ „დრო ყველაფრის მკურნალია“ ფრაზის არ მჯერა.
ხოდა დავუბრუნდები ისევ იმავე საკითხს.
ხშირად მიფიქრია იმაზე, რომ მე ზედმეტად მიყვარს ადამიანები. ა უი, აქვე ისიც უნდა მეთქვა, რომ ეს პოსტი თავიდან ბოლომდე ეხება მეგობრულ სიყვარულს და საერთოდ არანაირ კავშირში არ არის ქალსა და მამაკაცს შორის არსებულ ურთიერთობასთან. მაგ საკითხზე მე უკვე ბევრი ვისაუბრე, ვწერე, ვიფიქრე და აწი იმედია, აღარ მომიწევს.
მიუხედავად ყველა იმ უარყოფით თვისებებს შორის რაც გამაჩნია, და მე ასეთი საკმაოდ ბევრი გამაჩნია, მაქვს ერთი დადებითი და ესაა ადამიანის სიყვარული. ოღონდ დღეს უკვე აღარ ვიცი, ეს რამდენად დადებითია. თუმცა როგორც ჩემს უარყოფით თვისებებს ვერ ვიშორებ, ანალოგიურად ვერ ვიშორებ დადებითებსაც.
მერე ვიწყებ ხოლმე იმის განხილვას, რამდენად ნორმალურია ეს თვისება. ხალხს ვაკვირდები, ისინი როგორები არიან, როგორ იქცევიან, რას გრძნობენ ხოლმე, რას გამოხატავენ.
საკმარისია ადამიანი გახდეს დასაქმებული, ის ცხვირს ზევით წევს თითქოს და მორჩა. იმისთვის N 1 საქმე არის „ჩემი საქმე“, რომელიც „აუ იცი ჯერ კიდევ ძალიან ბევრი დამრჩა გასაკეთებელი“ და სამაგიეროდ ამ ბევრ საქმეს ეწირება ურთიერთობები.
თანამედროვე პირობებში, ანუ მაშინ, როდესაც წალეკილები ვართ ამ ახალი ტექნოლოგიებით და მეც ასეა თუ ისე, ვცდილობ ფეხი ავუწყო ამ ამბავს, ნამდვილად არ წარმოადგენს პრობლემას ადამიანებთან ურთიერთობა.
მაგალითად იყო დრო, როდესაც სახლის ტელეფონიც კი სანატრელი იყო მასისთვის, არათუ მობილური. ის პერიოდიც მახსოვს, როდესაც ზუგდიდის ფოსტაში დავდიოდით მე და დიდე, რომ დედაჩემისთვის თბილისში დაგვერეკა. მერე გამოჩნდა მობილური ტელეფონი და ფოსტაში სიარული აღარ გვიწევდა. პარალელურად ბებიაჩემი მაინც უხსოვარი დროიდან წერილს გვწერდა, მობილური და ეგეთი სისულელეები საჩემო არ არისო. ნუ წერილს თუ აჯიკის ან ეზოს მწვანილის სურნელი ამშვენებდა, ეგ არასოდეს ყოფილა ჩვენთვის გასაკვირი. და მე რომ სულ ვბრაზდებოდი, ასეთი სასწაულად გაურკვეველი კალიგრაფია რატომ აქვს დიდეს–მეთქი, ეგეც კარგად მახსოვს. ახლა კი იქამდე ვართ მისულები, რომ რამდენიმე თვის წინ, skype-ით დავურეკე ჩემს დეიდაშვილს და დიდეს გიოთუთაკა ვანახეთ live-ში.
ანუ ამით იმის მაგალითი მოვიყვანე, რომ დღეს უფრო ადვილია კიარადა ბევრად ადვილია ადამიანთან ურთიერთობა. ოღონდ ერთი პუნქტის თანხლებით: ამის სურვილი უნდა გქონდეს.
მე მაგალითად ისე ვარ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ არ მაქვს ლეპტოპი ( და ამ ფრაზის წერისას იგულისხმება ჩემი სახის უსაზღვროდ სევდიანი და desperate გამომეტყველება), მობილურის საშუალებით ყოველთვის მაქვს fb–სა თუ არაერთ მეილთან წვდომა. აღარაფერს ვამბობ მობილურის ბალანსის ქონაზე გინდ დასარეკად, გინდ სამესიჯოდ ( ძნელი მისახვედრი არ არის, რომ „ბალი“–თ ვსარგებლობ). თუმცა ყოფილა შემთხვევა, როდესაც ჩემი მობილურიც უძლური იყო. აი მაგალითად მიუნჰენიდან უპრობლემოდ ვუმესიჯებდი დედაჩემსა და ჩემს დას, თითქოს საქართველოში ვიყავი და მათგანაც მომდიოდა პასუხები, მაგრამ ვერც კალიარიდან და ვერც რომიდან ოჯახთან დაკავშირება ვერ მოვახერხე და კომპიუტერის მაგვარი კი რათქმაუნდა არაფერი მქონდა. მაგრამ აი ამ შემთხვევაში მთავარი იყო სურვილი და მერე მოხერხება. უფრო მეტად კი სურვილი.
ამით იმის თქმა მინდოდა, რომ ურთიერთობაში ყველაზე მთავარია სურვილი. როდესაც ადამიანს აქვს სურვილი ურთიერთობისა, ამ ურთიერთობის ქონის იდეაც და ხერხიც მალევე მოვა გონებაში.
არიან ადამიანები, რომლებიც კომპიუტერს არასოდეს თიშავენ. მე არა. მე ვთიშავ მიუხედავად იმისა, რომ ups მიყენია და თუ შუქი გაითიშა (საქართველოში ვართ და ეს მოვლენა არ არის გასაკვირი), აღნიშნული მოწყობილობა 10-15 წუთის განმავლობაში ისე იწრიპინებს, რომ ყველას გაგვაღვიძებს. უფრო იმიტომ, რომ ელექტრო–ენერგიას ვზოგავ. კიარადა, ოჯახის ერთობლივ ბიუჯეტს. მაგრამ რაც შეეხება, არასოდეს ვთიშავ. საერთოდ არასოდეს!!! 24 საათის განმავლობაში ვარ მისაწვდომი ანუ available. და ეს კი იმას ნიშნავს, რომ დღე–ღამის ნებისმიერ დროს შესაძლებელია ჩემთან დაკავშირება. მეგობრისთვის – ხომ მითუმეტეს. ჩემთვის არ არსებობს ფრაზა: „მძინავს და არ დამირეკო/მომწერო“. უბრალოდ არ არსებობს. იმასაც დავსძენდი, რომ ჩემი ტელეფონი მესიჯის მიღებისას გამოსცემს ერთადერთ ბგერას, ერთადერთს. და ჩემი ფხიზელი ძილის პირობებში ეგრევე მეღვიძება ხოლმე და მესიჯსაც ეგრევე ვნახულობ. ან თუ ძალიან გამოუძინებელი ვარ, მაშინ მაპატიოს ყველა მეგობარმა და მართლა მკვდარივით მძინავს. ამას ემატება ის მნიშვნელობანი შეხვედრები თუ თათბირები, რომელთა გამო იმ მომენტში ვერ ვნახულობ რაიმე სახის შეტყობინებას. თორემ მერე აუცილებლად ვუკავშირდები იმ ადამიანს რამენაირად მაინც. ჩემთვის არ არსებობს უპასუხო მეილები/ზარები/შეტყობინებები.
პოსტი კი დიდი გამოვიდა და არ ვიცი ვინ როგორ გაიგო ჩემი სათქმელი. მე კი არც ბებიაჩემზე ვაპირებდი დაწერას, არც ლეპტოპის არქონაზე, არც საკომუნიკაციო სისტემის განვითარებაზე და მითუმეტეს – არც ჩემს ძილზე. მე უბრალოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ როდესაც ადამიანი ღირებულია ჩემთვის, არასოდეს მენანება მისთვის არც დრო, არც თანხები, არც ლამაზი სიტყვები ( და ახლა უკვე სიცილაკებიც) და რაც ყველაზე მთავარია – არც ემოციები. ჩემთვის არ არსებობს „მეგობრის შეწუხება“, ჩემთვის არსებობს მხოლოდ „მეგობრის მოცდენა“. ვარ ეჭვიანი (ოღონდ მხოლოდ მეგობრის მიმართ!!!!!). შემიძლია ვიეჭვიანო სტეპლერზე და კომპიუტერზეც, თუ შევამჩნიე, რომ იმას უფრო მეტ დროს უთმობს, ვიდრე მე. გამორიცხული არ არის, ვუთხრა: შენ სტეპლერი უფრო გიყვარს, ვიდრე მე“. და თუ ვინმე მზად არ არის ჩემი გიჟური და ულიმიტო სიყვარულისთვის, მაშინ ის ადამიანი მზად არ არის იმისათვის, რომ იყოს ჩემი მეგობარი.
