ნელ–ნელა კარგი განწყობები მიქრება. თან აი ასე. რამდენიმე დღეა ჩემთან ვიღაცას აწინაურებენ და ყველა იმას განიხილავს, რომ მართალია უნდა დააწინაურონ, რადგან 3 წელია ამ პოზიციაზეა. ასეთი რაღაცეები რომ მესმის, თავი ყველაზე "დესფირით" ადამიანი მგონია. არა შურის გამო არა. მართლა არა. არ ვარ შურიანი.პირიქით, ძალიან მიხარია და ვთვლი, რომ აუცილებელია ადამიანისთვის მატერიალური წახალისება და გარდა ამისა, საქმიანობის გამოცვლა ან გადასხვაფერება.
desperate ვარ, რადგან ვფიქრობ, რომ ნუთუ მეც 3 წელი ვიქნები იმ ადგილას, რა ადგილზეც ახლა ვზივარ?! ამაზე სერიოზულად მეფიქრება ხოლმე. არადა 2007 წლიდან მოყოლებული სადაც კი მიმუშავია ვიყავი, ზუსტად იმავე პოზიციაზე ვზივარ და კარგად რომ დაითვალოს კაცმა, აღმოაჩენს, რომ 2011-2007 ტოლია 4-ის. ეს ამბავი სტრესში მაგდებს და მინდა ხოლმე, რომ საერთოდ არ მივიდე სამსახურში. სამსახურში, რომელიც მიყვარს. და მაინც...
არადა, აი ჯადოსნურმა ჯოხმა რომ გაარღვიოს ჰაერის მასები და მე დამაწინაურონ, ზუსტად ვიცი რა ამბავიც ატყდება. "ეგ ხომ სულ რაღაც 2 თვის მოსულია" მონაგონი იქნება. ურთიერთობების გაფუჭებები და ზურგს უკან ჭორაობები. არადა, იდეაში ძლიერი ვარ და ა. შ. მაგრამ დაუმსახურებელი დაწინაურება ისაა, რისი წინააღმდეგიც მე ვიყავი მუდმივად. ახლა კი, რა გამოვიდა?!
არადა მართლა დავიღალე ამ 4 წლიანი "ერთიდაიგივეობით". გამუდმებული და "გამუდმივებული". არადა ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე, რომ ამ "ერთიდაიგივეობას" მირჩევნია ისეთი რაღაც ვაკეთო, რომელთა შორის ზოგი დებილობაა, ზოგი – პირიქით.
მაგ: პირველ დღეს – ფურცლების გადაქსეროქსება (დებილობაა, მაგრამ არა ყოველდღიური);
მეორე დღეს – საბუთების A წერტილიდან B-ში მიტანა (ესეც);
არადა მართლა დავიღალე ამ 4 წლიანი "ერთიდაიგივეობით". გამუდმებული და "გამუდმივებული". არადა ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე, რომ ამ "ერთიდაიგივეობას" მირჩევნია ისეთი რაღაც ვაკეთო, რომელთა შორის ზოგი დებილობაა, ზოგი – პირიქით.
მაგ: პირველ დღეს – ფურცლების გადაქსეროქსება (დებილობაა, მაგრამ არა ყოველდღიური);
მეორე დღეს – საბუთების A წერტილიდან B-ში მიტანა (ესეც);
მესამე დღეს – დიდი ტექსტების შეთხზვა/შემოწმება/რედაქტირება (გრამატიკული და შინაარსობრივი კუთხით); ვგიჟდები ამის კეთებაზე 
მეოთხე დღეს – რაღაც ამბების გარკვევა;
მეოთხე დღეს – ვინმესთან ინტერვიუ. თუნდაც არც თუ ისე საინტერესო ადამიანთან (ოხ, ეს ბლოგერული სული
)
მეხუთე დღეს – ბლოგზე შესვლა და პოსტვა;
მეექვსე დღეს – სხვა ნებისმიერი საიტის განახლება/მონიტორინგი. facebook–იც საიტია, კი
მეშვიდე დღეს – ვიღაცეებთან ერთად, გუნდურად მუშაობა. ფაქტების განხილვა.
მერვე დღეს – I.T. Dep–თან (ა.კ.ა. ინფორმაციული ტექნოლოგიის დეპარტამენტი) საინტერესო პროექტებზე მუშაობა. (იმ დღეს მთლა დეპ–ის დირექტორთან შევედი ამ ახალი იდეებით და ძალიან მომიწონა, ვითანამშრომლებ შენთანო).
მეათე დღეს – საინტერესო ტრეინინგის ჩატარება.
მეთერთმეტე დღეს – მივლინებით წასვლა რომელიმე ფილიალში.
მეთორმეტე დღეს – საინტერესო შეხვედრებზე სიარული.
ანუ იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ ყოველდღე თუ არა, კვირაში ერთხელ მაინც იყოს სიახლე, საინტერესო პროცესი, საინტერესო ადამიანები, რომლებისგანაც ბევრის სწავლა შეიძლება. საინტერესო დისკუსიები და ზოგადად საინტერესო ურთიერთობები, გარემო.
ამის მაგივრად მაქვს ჩემი პატარა კუნძული. ამ კუნძულზე ზის ერთი გოგო, რომელსაც არავინ ესაუბრება. ეს გოგო აკეთებს თავის ყოელდღიურ ერთსა და იმავე საქმეს. არავინ ეკონტაქტება საერთოდ. ნუ გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ვიღაც მოდის და რაღაცას ავალებს. ან საბუთები მოაქვთ ჩემთან. ან კიდევ რაღაც. ან კიდევ რაღაც. ან სულ არაფერიც არ არის და მე მაინც ჩემს საქმეს ვაკეთებ.
ხო, მაგისტრატურის თანხა შევიტანე ბოლომდე და მადლობა ღმერთს, არავინ გამრიცხა. ახლა დიპლომი მაქვს დასაწერი და ისეთი "მამის მკვლელი" თემა ავირჩიე, მეტი რომ არ შეიძლება მაგრამ რა ვქნა, მიყვარს ჩემი საქმე/სპეციალობა/პროფესია. ამასთან გული მწყდება, რომ უფრო კარგ სასწალებელს რომ არ ვამთავრებ. მინიმუმ 5 სფეროა, რომელიც მაინტერესებს და კურსების გავლა მინდა. ამას რომ ვამბობ, ბევრს ეცინება. ძლივს სწავლა მოვრჩითო. ხო, ხალხი მასიურად ზარმაცია.
წინ სტაგნაციის 3-4 წელია გასავლელი, არადა.
მეოთხე დღეს – რაღაც ამბების გარკვევა;
მეოთხე დღეს – ვინმესთან ინტერვიუ. თუნდაც არც თუ ისე საინტერესო ადამიანთან (ოხ, ეს ბლოგერული სული
)მეხუთე დღეს – ბლოგზე შესვლა და პოსტვა;
მეექვსე დღეს – სხვა ნებისმიერი საიტის განახლება/მონიტორინგი. facebook–იც საიტია, კი
მეშვიდე დღეს – ვიღაცეებთან ერთად, გუნდურად მუშაობა. ფაქტების განხილვა.
მერვე დღეს – I.T. Dep–თან (ა.კ.ა. ინფორმაციული ტექნოლოგიის დეპარტამენტი) საინტერესო პროექტებზე მუშაობა. (იმ დღეს მთლა დეპ–ის დირექტორთან შევედი ამ ახალი იდეებით და ძალიან მომიწონა, ვითანამშრომლებ შენთანო).
მეათე დღეს – საინტერესო ტრეინინგის ჩატარება.
მეთერთმეტე დღეს – მივლინებით წასვლა რომელიმე ფილიალში.
მეთორმეტე დღეს – საინტერესო შეხვედრებზე სიარული.
ანუ იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ ყოველდღე თუ არა, კვირაში ერთხელ მაინც იყოს სიახლე, საინტერესო პროცესი, საინტერესო ადამიანები, რომლებისგანაც ბევრის სწავლა შეიძლება. საინტერესო დისკუსიები და ზოგადად საინტერესო ურთიერთობები, გარემო.
ამის მაგივრად მაქვს ჩემი პატარა კუნძული. ამ კუნძულზე ზის ერთი გოგო, რომელსაც არავინ ესაუბრება. ეს გოგო აკეთებს თავის ყოელდღიურ ერთსა და იმავე საქმეს. არავინ ეკონტაქტება საერთოდ. ნუ გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ვიღაც მოდის და რაღაცას ავალებს. ან საბუთები მოაქვთ ჩემთან. ან კიდევ რაღაც. ან კიდევ რაღაც. ან სულ არაფერიც არ არის და მე მაინც ჩემს საქმეს ვაკეთებ.
ხო, მაგისტრატურის თანხა შევიტანე ბოლომდე და მადლობა ღმერთს, არავინ გამრიცხა. ახლა დიპლომი მაქვს დასაწერი და ისეთი "მამის მკვლელი" თემა ავირჩიე, მეტი რომ არ შეიძლება
მაგრამ რა ვქნა, მიყვარს ჩემი საქმე/სპეციალობა/პროფესია. ამასთან გული მწყდება, რომ უფრო კარგ სასწალებელს რომ არ ვამთავრებ. მინიმუმ 5 სფეროა, რომელიც მაინტერესებს და კურსების გავლა მინდა. ამას რომ ვამბობ, ბევრს ეცინება. ძლივს სწავლა მოვრჩითო. ხო, ხალხი მასიურად ზარმაცია. წინ სტაგნაციის 3-4 წელია გასავლელი, არადა.
ზუსტადაც რომ, განწყობის შესაბამისი სიმღერა.
ჩემი მაიმუნები ანუ Bonobo ისევ და ისევ.
