Kate's Universe

და ფილოსოფიური თუ ღრმად ინტელექტუალური პოსტები?!
ეგ რომ შემეძლოს, ბარემ მთებს გადავდგამდი.
არა, ეს რათქმაუნდა ხუმრობით, უბრალოდ ვცდილობ თავი გავიმართლო. არ შემიძლია ამ სათაურების მოფიქრება და...
რომ არ მეძინებოდეს, მოვყვებოდი რამე ამბავს, მაგრამ...
ჰმ... არადა საერთოდ არ მეძინება. დილის 5-6 საათზე ვიძინებ და 3-6-მდე კროსვორდებს ვხსნი. ვიხსენებ ძველ დროს, როდესაც მე და მამაჩემი ერთად ვხსნიდით. მაგარი იყო. არა, ეგრე არა. მართლა ძალიან მაგარი იყო.
გაიცანით, ეს ჩემი საყვარელი მუსიკალური საიტია.  მანდაც თქვენთვის ვარ (K84u ანუ Kate for you). დღეს ვიღაცის "რიქუესთი" უნდა დამეიგნორებინა და არვიცი როგორ, შემომემატა და ეგრევე ეს დამიწერა:


საუბარია ჩემს სტაფილოსფერთმიან ხუჭუჭაზე.
"ოოო, კარგი რა, კარგი რა, კარგი რა, კარგი რა, კარგი რა, კარგი რა, ნუ აი კარგი რა. რა ტორი, რის ტორი, ტორის ამ სიმღერას არასოდეს ვშლი არც მობილურიდან, არც კომპიუტერიდან, არც მითუმეტეს Media Player-დან და მითუმეტეს არც last.fm-ის scrobble list-იდან,მაგრამ რა შუაშია ახლა ტორი, კარგი რა. და საერთოდ, რატომ მოგინდა იმის დასმა, მართლა მე ვარ თუ არა პროფილის სურათზე??? რომელი საუკუნეა მაგ კითხვას რომ მისვამ??? ახლა ვინღა მეკითხება ეგ გოგო მე ვარ თუ არა." - აზრები ჩემს ტვინში. მოქმედება კი შემდეგი: friend removed.

დღეს ჩემი წითელი საათი გავაკეთე სულ რაღაც 2,5 ლარად მეტროში. რა შუაში იყო ახლა ეს. უბრალოდ როცა ხელფასები, სტიპენდიები და პენსიები მქონდა, მაშინ არ მიქნია ეს ამბავი. არადა რა ადვილი იქნებოდა.

სტუ-ს ადმინისტრაციულშიც ვიყავი,  ბუღალტერს ვეჩხუბე, თქვენ როგორ წარმოგიდგენიათ 2 დღეში ამხელა თანხის გადახდა და რა არის დეკანატი 1 ოქტომბერს ამბობს ბოლო ვადას და თქვენ - 15 დეკემბერსმეთქი. არადა არ ვაპირებდი აგრესიის გამოხატვას, მაგრამ თვითონ "რა იყო გოგონი, რაშია საქმე?" უხეშად რომ მითხრა, ზრდილობა გვერდზე გადავდე. მოკლედ რა. "ეს სად ვცხოვრობთ volume N 5654385604356546367658" - როგორც ნუცა ამბობს ხოლმე. დავწერე განცხადება და წამოვედი. არადა თურმე 15 დეკემბრამდე არის ვადა და რა ჯანდაბა უნდათ. ფუ, იდიოტები რა.

facebook-ი ისევ დაყოფილია სასტავებად (ვიცი, რომ ქართულად "ჯგუფი" არის, უბრალოდ "სასტავი" უფრო უხდება ამ შემთხვევაში). ისევ. უკვე სახელებიც მოვუფიქრე არაერთ ჯგუფს:
"ასობა პრადვინუტი სასტავი"
"ბათუმის კინო-ფესტივალის სასტავი"
"აბანოიდების სასტავი"
აბანოიდების სასტავთან არსებული 3-კაციანი სასტავი"ანუ ნიფნიფა, ნაფნაფა და ნუფნუფა.
""ძაააააააან სიხარულები ხარ" სასტავი" - იგულისხმებიან 19 წლამდე ბლოგერები.
"ჩემი ყოფილი თანამშრომლების სასტავი" - ნუ აქ კი ძალიან ბევრი ადამიანი უნდა იგულისხმებოდეს წესით, მაგრამ მე ერთ ფილიალს ვგულისხმობ, სადაც 20 კაცი მუშაობს სულ და 20-ვე დარეგისტრირებულია fb-ზე.
"სკოლის დროინდელი სასტავი" რამდენიმე ცალი.
"მიშელის სასტავი" - ო, ღმერთო, აყვავდა ზუგდიდი :D :D :D
"კახეთის სასტავი"
"მარკეტოლოგთა სასტავი"
ო, ღმერთო. როგორ გვიყვარს ეს სეპარატიზმი და როგორ ვერასოდეს ვიტანდი. არადა მე ყველა ზემოთ ჩამოთვლილ  და არ-ჩამოთვლილ/დავიწყებულ სასტავთან მართლა საკმაოდ კარგი დამოკიდებულება მაქვს. კიარადა საკმაოდზე კარგიც. სულ მოკითხვები და ასე შემდეგები.ყოველ შემთხვევაში ჩემგან წრფელი დამოკიდებულება მიდის.  მაგრამ აი ეს სეპარატიზმი მართლა რაღაც გაეჩხირება კაცს. კლასშიც ასე იყო. რამდენიმე ადამიანისგან შემდგარი სასტავი და ისინი დღემდე ეგეთები არიან. დარწმუნებული ვარ, კლასის ქეიფს რომ მოვაბათ თავი, თაკო, თიკო და ანკა (პირობითი სახელებია) ისევ ერთმანეთს მიუსკუპდებიან და ისევ ერთმანეთს გაუბამენ ლაქლაქს და არა იმ კლასელებს, რომლებიც დიდი ხანია არ უნახავთ.
მაგრამ ეს ხომ საქართველოა და ქვეყანა, სადაც უამრავი პოლიტიკური დაჯგუფებაა (ანუ ამ პოსტის სტილს რომ არ ვუღალატო, სასტავი) და ხალხმა უკვე აღარ იცის, ვის დაუჭიროს მხარი. არადა ამერიკაში მხოლოდ 2 პარტიაა: რესპუბლიკელები და დემოკრატები.

ოღონდ ამჯერად უკვე მეორე კურსის. რა უნდა ვთქვა, ოთხი დღე გვაქვს სწავლა და ოთხივე ისევ საღამოს.
საბანკო მარკეტინგი, გადაწყვეტილების მიღების რაოდენობრივი მეთოდები ( ), ფინანსური და საბანკო რისკების მართვა და ბიზნეს-ლოჯისტიკა. სულ 4 საგანი და 4 ნაცნობი ლექტორი. ნათია ხუმრობს, თავი მეორე კურსზე მგონიაო.

სააკაძეზე ჩემი ყოფილი მეუღლე შემომხვდა. რა ცოტა გინდა ადამიანს სიხარულისთვის. ისე გამიხარდა. ხვალ ცოტათი ადრე გავალ სახლიდან და კიდევ ვნახავ.

ლექცია N 1. საბანკო მარკეტინგი. ლექტორი რათქმაუნდა ნაცნობი, საყვარელი და რაც ყველაზე მთავარია - საინტერესო. მოგვიკითხა, როგორ ხართო; როგორი მოწადინებული მაგისტრები ხართ, ლექციას რომ არ აცდენთო (ღმერთო ჩემო, შარავანდედი შემომადგით ვინმემ ); ალბათ ყველანი მუშაობთ და სათითაოდ ყველას ჩამოგვიარა და გვკითხა სად ვმუშაობდით.
ფილმი "იმერული ესკიზები" გახსოვთ??? "აბა ბავშვებო, რა სარგებლობა მოაქვს მამალს???" ხო როგორი თითიდან გამოწოვილი შეკითხვაა არა??? მე ზუსტად ის ვიყავი დღეს, ვინც მთელი აუდიტორიის მასშტაბით "ჩინჩლავს" გამოაცხადა. "მე გამომიშვეს" - და მთელი ჯგუფის კისკისი კარგი აკომპანიმენტი იყო, ვერაფერს ვიტყვი . იდეალურად მოხერხდა (თუ მოახერხეს), რომ ჩემს მაზოლზე წიხლი დაეჭირათ. მაგრამ მე იხტიბარი არ გავიტეხე და სიცილში მხარი ავუბი. (ღმერთო ჩემო, რა მაცინებს?!) რას ვიკლავდი მთელი ამდენი წელი სწავლით თავს, რას ვღებულობდი პრეზიდენტის ან თუნდაც ჩვეულებრივ სტიპენდიებს, რომ მერე "მე გამომიშვეს" მეთქვა??? ნუ მოკლედ, აქილევსი ვარ და ქუსლი მტკივა. ნათიას მივწერე "ჩემზე წყალწაღებული არავინ ზის აქ"-მეთქი.

ჯგუფელები ისევ იგივე. ისევ ტვინს ბურღავენ ზოგიერთები, ისევ მარიაჟობენ ზოგიერთები, ისევ "შკოლნიკობენ" ზოგიერთები და ისევ ვაგრესიულ-ვუხეშობთ მე და ნათია. ნათია  ისე შეჰყვა კერესასთან ჩხუბს, რომ ბოთეს ერთი ხელი ერთ ყურზე მივადე, მეორე - მეორეზე და თავი შემოვუტრიალე. ხო, კერესელიძის ფენომენი გეციდონებათ ამ პოსტიდან.

მაგრამ შაკომ საერთოდ აღფრთოვანებას გადამცა. მისული არ ვიყავი, "გამარჯობა" უნდა მეთქვა და რომელიღაცას უთხრა "აუ ქეთიმ იმენა დამაჯვა facebook-ის კომენტარში"-ო. ჩემს გონებაში გავიფიქრე "wtf???" და გონებაშივე ასეთი სახე მივიღე: არა იცი, ნუ ჩვენ (ანუ ზოგადად ერი) ხომ დასავლეთისკენ (ანუ თავისუფალი სიტყვი გამოხატვისკენ) მივილტვით და რამე (მეტი არაა ჩემი მტერი, მაგრამ მაინც ), მაგრამ სიტყვა "დაჯმა" რომ არ თქვას ხალხში, ისე ვერ გამოხატავს ნეტავ ადამიანი სათქმელს. მგონი კულტურის ქონაც საჭიროა, მაგრამ როგორც ლათინელებმა ბრძანეს adsinus ad Liram ("ვირი ლირის შესახებ") ანუ ქართულად რომ ვთქვა - "ვირმა რა იცის, ხურმა რა ხილია?!" ასე, რომ გავატარე. შემთხვევას რაც შეეხება, ერთ ჩვენს ჯგუფელს ესიყვარულებოდა, ხომ იცი როგორ მიყვარხარო და all that trash. რომ ვეღარ მოვითმინე, კომენტარში ვუთხარი, აფერისტობასა და ანგარებაში გენიოსი ხარმეთქი. არადა მართლა არ მესმის რა საჭიროა ჯგუფელს ესიყვარულებოდე და "შენ ხომ ყველაზე მაგარი გოგო ხარ მთელს ჯგუფში" უთხრა, როდესაც მისგან უბრალოდ ლექციების ცხრილი გინდა. რა საჭიროა ეს ფსევდო ფამილარული და აფერისტულ-მლიქვნელური ქცევები???

ნუ მოკლედ. ხო, კერესელიძე ისევ ნათიას ეომება, ხან ეპირფერება (არ იღლება მაინც??? ) ვიღაც ისევ იგვიანებს ლექციებზე, ვიღაც ისევე გარბის აუდიტორიიდან მობილურის დარეკვის შემდეგ (ლექტორისთვის ბოდიში მოხდის გარეშე) და ა. შ.

უფულობას რა ვუთხარი, თორემ ძალიან მინდა კარგ უნივერსიტეტში სწავლა და თან რამდენი რაღაცის. ისევ გავივლიდი ბაკალავრიატს, მაგისტრატურას და თუნდაც დოქტურანტურას, რატომაც არა. არაუშავს, კურსებს მაინც ავიღებ რამეში. მაგალითად ფინანსებში, მარკეტინგში, მენეჯმენტში, ბიზნესის ადმინისტრირებასა და ასე შემდეგ ეკონომიკურ საგნებში, გარდა ბუღალტერიისა, რომელიც მეზიზღება.



დიდი მადლობა ყურადღებისთვის
online-სტატია დაწერილია უშუალოდ მაგისტრატურის მე-2 ანუ დამამთავრებელი კურსის სტუდენტის მიერ.
თქვენ კი არ გადართოთ, რეკლამა მალე დამთავრდება.
Stay Tuned.

ველოდები ამ დღეს ხოლმე.
ყოველი წლის სექტემბერში.
იდეაში არც არაფერი. ყველაფერი ისევ ერთფეროვნად, როგორც სხვა დროს და ა. შ.
უბრალოდ დაბადების დღეზე არანაკლებ მიყვარს.



ეს კი ისევ Jay Kay-ს ხმა.
უფრო სწორად Jamiroquai-ს ახალი (ამჯერად უკვე მეორე) კლიპი.



ქეთევანობა ამ სიმღერის იწყება.
წავედი, ლიქიორს მოვწრუპავ, თუ დავიტოვე ცოტა მაინც.

Rock Dust Light Star’ will be on the 1st November 2010.

ამ ფენომენზე მეცინება.
არა მართლა.
სტატუსები, როგორებიცაა...
"აუუუ რაღაც ცუდად ვარ, ხოდა რა გავაკეთო, რა შევიცვალო?"
"აუ წავალ ახლა მე თმებს შევიჭრი/შევიღებავ/გადავიხოტრავ/სისხლში ამოვისვრი და გავხალისდები"
"აუ რაღაც დეპრესია მაქვს ახლა საშინელი და სვირინგი ხომ არ გავიკეთო ან პირსინგი?"
მერე მთელი სამეგობრო კომენტარებში:
"აუუუ, არა რა"
"მიდიიიიიიიიიიიი"
"ვინც არა"
"ეეე, მართლაააა??????????????"
აღსანიშნავია ხმოვნებისა თუ სასვენი ნიშნების სიუხვე. ეგ ხომ ცალკე ფენომენია.

და მერე ხალხი, რომელიც მართლა იცვლის გარეგნობაში რაიმეს.
მერე რათქმაუნდა ეგრევე ატვირთული სურათები, ქვეტექსტით:
"აი თმები შევიჭერი."
აი ჩემი ახალი სვირინგი, ხომ ძალიან საყვარელია????"
"ესეც ჩემი გახვრეტილი ენა/ტუჩი"
და სხვა მსგავსი მარაზმები.
და მერე მილიონი კომენტარი, შინაარსის:
"აუუუ დავეციიიიიიიიიიიი თაკუუუუუუუუუუშ, რა მაგრობააააა"
"აუ ღადაობბბ???"
"ვაიმეეეეეეეეეეეეე რა ძნ ძნ ძნ ძნ ძნ ძერზკიააა"

მართლა მეცინება. რატომ ჰგონია ადამიანს, რომ სვირინგის/პირსინგის/ახალი ვარცხნილობის შემდეგ მისი ცხოვრება იქნება მრავალფეროვანი, საინტერესო, თვითონ კი ორიგინალურ ადამიანად ჩაითვლება...
მრავალფეროვნება/ორიგინალურობა/საინტერესოობა (ინგლისურად უკეთესად ჟღერს being interesting) ხომ ადამიანის ხასიათშია, მის ქცევაში და არა მის გარეგნობაში.

მეც ძალიან მომეწონა ნატალი პორტმანი მოკლე ლურჯ თმებში "Closer"-ში, მაგრამ ეს ხომ სულ სხვა რამეა.

მე რომ სვირინგის გაკეთება დავაპირე 2008 წელს, მიშელსაც უნდოდა. მე მაშინ 21 წლის ვიყავი, მიშელი - 19. ერთი ვთქვი ვაპირებ ჩემი ზოდიაქოს დახატვას და პრეზიდენტის სტიპენდიას ველოდებიმეთქი, რომ ეგრევე ამანაც აუ მეც მინდაო. მაშინათვე გამეცინა, მაგრამ არ შევიმჩნიე. თან ვიცოდი, რომ ორმაგად გადამატეხდნენ ჯოხებს თავ-ყბაზე. ჯერ იმიტომ, რომ მე გავკეთებდი და მერე იმიტომ, რომ "ბავშვს შევაცდენდი". ანუ გამარჯობა ქეთუნა! ნათესაობა ორმაგად გამთელავდა. მე რათქმაუნდა ჩავატარე აგიტაციები მიშელთან, რომ იცი იმიტომ კი არ უნდა გაიკეთო, რომ გახალისდე. არამედ იმიტომ, რომ მთელი ცხოვრება გქონდეს და კარგ ხასიათზეც რომ იქნები, მაშინაც გინდოდეს მისი ტარება, ყურება. მაშინაც მთელი არსებით გიყვარდეს საკუთარი სხეული და ასე შემდეგები. მოკლედ უფროსი დის  როლი შევასრულე.
მოხდა ისე, რომ როდესაც მიშელი თბილისში არ იყო, მაშინ გავიკეთე, თუმცა ეს განზრახ არ მიქნია, უბრალოდ დაემთხვა ჩემი სტიპენდიის ჩარიცხვა მაისის ბოლოს. ხოდა 2008 წლის ივნისში რაც გავაკეთე მაგ სტიპენდიით: სვირინგი გავიკეთე და ბევრი წიგნი შევიძინე წიგნის ფესტივალზე.
მანამდე ლიზარდასთან კონსულტაციები რომ ვისთან, როგორ, რანაირად, რა ვითარებაში და როგორ გავიკეთო. მაშინ ლიზკას ახალი გაკეთებული ჰქონდა და მეც აღარ დავაყოვნე.
არც ცხელ გულზე გამიკეთებია,
არც გაბრაზებულს,
არც დეპრესიაში მყოფს (რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ამ ბლოგის მკითხველისთვის :D )
პირიქით - ზუსტად მქონდა გაცნობიერებული რას ვაკეთებდი. თავისი პლუსებითა და მინუსებით და მთელი ეს 2 წელი და 2 თვე, რაც მე სვირინგს ვატარებ, არც ერთხელ არ მქონია მობეზრების მომენტი. საკუთარ თავს სარკეში დლით რომ ვუყურებ, მსიამოვნებს.
ნუ მაგის გამო მე რეები გადავიტანე და რეები ვისმინე, ეს ცალკე თემაა. და ნუ პრინციპში ახლაც არაერთხელ მესმის გაკვრით. "შიდსი დაგემართება", "მოკვდები" და რეები არ ვისმინე მთელი ამ ხნის მანძილზე. თან ბებიაჩემს, რომელიც ამხელაა და ძველი დროისა თუ ადათ-წესების წარმომადგენელი და ა. შ. , არაფერი უთქვამს. არ იცოდა ამდენი ხანი და წელს ჩემმა დამ თვალში მაზოლად ამოუყვანა - დიდე, აი ნახე ქეთუნას თევზი ახატია სამუდამოო. მერე რა, დაანებეთ ამ ბავშვს თავიო. თან მე ამდენი ხანი ვცდილობდი არ მენახებინა იმიტომ,რომ მის ასაკში ყველაფერი გულთან ახლოს მიაქვს და არ მინდა ასეთი რაღაცის გამო ენერვიულა. ახლა კი ვფიქრობ: რომ მცოდნოდა ასე მშვიდად გადაიტანდა, ხომ ვეტყოდი ან შარშან, ან შარშანწინ. შარშან კი ვიყავი ზუგდიდში, მაგრამ უი რამხელა კოღოს ნაკბენი გაქვსო :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) მეც იხტიბარი არ გავიტეხე. სამაგიეროდ ჩემი და ისევ იკბინება მაგ საკითხის-და გამო, მაგრამ მე უჟმურ სახეს ვიღებ და ოთახიდან გავდივარ. ვინაა ახლა "პრადვინუტი", თავად განსაჯეთ.
სამაგიეროდ მიშელს არ გაუკეთებია. ვერ გაუძლებდა წინააღმდეგობას და იმიტომ. და პლუს - ძალიან მალე მობეზრდებოდა. ისევე, როგორც მობეზრდა თუნდაც System Of A Dawn, Linkin' Park  და ა. შ. მე ფლეილისთში spice girls და bryan adams ისევ მიგდია. Linkin' Park Limp Bizkit-იც. უბრალოდ იმ რაოდენობით არა, როგორითაც მაშინ, როდესაც სვითიმ და ჩორვენმა მაჩუქეს 2004 თუ 2005 წელს.
ეგ არაფერი, მუსიკაც გბეზრდება ადამიანს და მომღერალიც. გამორთავ, სხვას ჩართავ.მორჩა. მაგრამ სვირინგი ხომ სამუდამოა.

ნუ კი, სამუდამო მხოლოდ საათის ისართა სვლაა, გაიკეთებ ბოლო-ბოლო კაცი პლასტიკურ ოპერაციას და გააყოლებ ოდესღაც ოსტატურად შესრულებულ ნახატს.
მაგრამ...
შეჭრილ თმასაც ეშველება და გადაპარსულ თავსაც კიდევ უფრო მარტივად.
მაგრამ...
არა ნახევარ საათში. არადა დეპრესია და ცუდად ყოფნა შეიძლება  ნახევარ საათში აღარც კი გახსოვდეს. მერე კი წუწუნი, ხელახალი გაღიზიანება: ეს რატომ გავიკეთე და ა. შ.

აქედან მორალი: ცხელ გულზე არაფერი არ უნდა გააკეთოს ადამიანმა. დამშვიდდი, დაწყნარდი და მერე რაც გინდა ის ჰქენი.
მორალის მასწავლებელი არ ვარ, ეგღა მაკლია სხვას ჭკუა ვარიგო. ან როგორ უნდა ვარიგო ის, რაც საჩემოდ არ მაქვს და არ მყოფნის?! უბრალოდ ეგრეა ეგ. და ამას ვამბობ (თუ ვწერ) მე - ადამიანი, რომელიც ძალიან, ძალიან ემოციურია!!!

ცხვირი წავიტეხე. ნუ დიდად არა, მაგრამ მაინც.
საკუთარ გვარს აღარ მაწერინებს ფბ.
ესსც ჩემი მორალი ჩემთვის. რა მინდოდა, რას ვერჩოდი, ყოფილიყო.

მივხვდი იმას, რომ

•  საქართველოში დემოკრატია არასოდეს იარსებებს. ან იარსებებს ძალიან, ძალიან, ძალიან მრავალი წლის მერე. როდესაც ჩემი შვილთაშვილები გიაცინტებსა და გვირილებს მომიტანენ და წვიმისგან გაუხეშებულ მიწაში ჩარგულ ლარნაკში ჩამიდებენ. ან უფრო მერე. ახლო მომავალში იმიტომ არ იარსებებს, რომ ზუსტად ის ადამიანები, რომლებიც დემოკრატიასა და ყოველი ადამიანის ინდივიდუალური ცხოვრებაზე ქადაგებენ 24/7-ზე და ამბობენ, დაე იყვნენ a, b, c  და ა.შ. შეხედულებები/რწმენები, ცხოვრებები და ადამიანებმა იცხოვრონ, როგორც მათ სურთ, ზუსტად ის ადამიანები დასცინიან a-ს და უნდათ b-ს,  c-ს და ა. შ. -ის დანერგვა. მე კი დემოკრატია მესმის არა როგორც a-ს ჩანაცვლება b-თი და a-ს ქილიკი და დაცინვა, არამედ a-ს არსებობაც, b, c და ა.შ.-სიც, იმის მიხედვით, თუ როგორ უნდა ადამიანს. 
• აუცილებლად უნდა ვისწავლო მანქანის ტარება.მანქანა და ანუ ისევ და ისევ Toyota Rav4 ჩემი ოცნებაა. ეს არ არის ფუფუნება, ეს ჩემთვის საჭიროებაა. გავამდიდრე ტრაბახა/ტუტუცი, ჩემი მობილურით მოსაუბრე/5 დიპლომიანი/ყველა ქუჩის მცოდნე, მაგრამ "სად არის ბროსეს ქუჩა/სად არის ჩიტაძის ქუჩა"/მაჭანკალი/ევროპაში ნამყოფი/"ვბაძავ რობერტ დე ნიროს ფილმიდან "ერთხელ ამერიკაში"" ანუ ძველი ბიჭი/ტროტუარზე ამომხტომი (ოღონდ კლიენტი დაიჭირონ) ტაქსის მძღოლები. 
• უნდა წავიკითხო მეტი წიგნი. ამჟამად მუზილის ვცდილობ დავუმეგობრდე. უფრო სწორად, მის "სამ ქალს", ცოტათი გამომივიდა, მაგრამ მგონი არც ეს იქნება ის, რასაც ვეძებ. არადა რომანი მინდა. რომანი, თავგადასავალი, რაღაცა!!! "თამაში ჭვავის ყანაში" რატომღაც მეგონა რომანი იქნებოდა, იმედი გამიცრუვდა. 
• სიმღერები ჩემზე ზემოქმედებენ. შემიძლია პოსტის წერა დავიწყო მეგობრობაზე, მაგრამ მოვისმინო "Blower's Daughter" Damien Rice-ის შესრულებით და წერა გავაგრძელო ან ნატალი პორტმანზე ან "Closer"-ზე. (ახლა გადავრჩი, მაგრამ ეს ხშირად მემართება).განწყობაც "Closer"-ისა მეუფლება.

მინდა, რომ

•  ანდერძი დავიბარო. საფლავზე გიაცინტები და გვირილები მომიტანეთ. გიაცინტები არსებობს რამდენიმე ფერში, ხოდა ყველა ფერის მომიტანეთ. ვარდი, ია, ყაყაჩო, ტიტა, იასამანი და ძმანი მისნი მეზიზღება. მიყვარს მინდვრის ყვავილები. 

 ვაფიქსირებ, რომ

•  გასაუბრებებზე სიარულის სპეციალისტი ვარ. 

რატომღაც ვკრუწუნებ, როდესაც

• ადამიანებს ვეფლირტავები განურჩევლად სქესისა და გარჩეულად ასაკისა.  წარბებით ვზემოქმედებ მათზე (ჩემს იდეაში) და მათაც ამაყად ჰგონიათ, რომ მე კომუნიკაბელური, ხალისიანი, საყვარელი ადამიანი ვარ. არადა ვაიმეეეე!!! ჩემზე სიტყვაძუნწი, უხალისო და უჟმური არ გენახოთ მეტი არავინ. მაგრამ მე მაინც ვკრუწუნებ და მაინც ვეფლირტავები მათ განურჩევლად სქესისა. 

ახლა ძალიან მინდა

• ვიყო მთვრალი პეპსისგან და დაბოლილი - ღამის კლუბში არსებული სურნელისგან. როგორც ვარ ხოლმე ანუ. და მოვუსმენდი Snoop Doggy Dog & Pharrell - Let's Get Blown.  

აღმოვაჩინე, რომ

• ჩემი ორგანოების უმეტესობას სასწაულზე სასწაული პრობლემები აქვს. არადა არასოდეს სიგარეტი არ მომიწევია, ერთი ნაფაზიც არ დამირტყამს და სიგარეტს ვერ ვიჭერ თითებში, მივარდება. სიგარეტიანი ხალხის იმიტაციისას კი - საწერკალამი. დალევაც ძალიან მცირე დოზებში ("მალალიტრაშკა" ვარ და ეგრევე ვთვრები) და იშვიათად მახასიათებს.  და მაინც, ჩემი ორგანოების უმეტესობას სასწაულზე სასწაული პრობლემები აქვს.

გუშინ

•  ექოსკოპისტმა უამრავი ნორმიდან გადახრა დაინახა ჩემს სხეულში მონიტორზე და მაინც საყვარლად მიღიმოდა: "შენ ახლა რასაც მე გეუბნები, გულთან ახლოს კი არ მიიტანო, მე ყველაფერს ჩვეულებრივად, პირდაპირ გეუბნები, არ მიაქციო ყურადღება".

და მას შემდეგ მე

• უკვე გუშინ დავაგზავნე მესიჯები ჯერ კიდევ ექიმის კაბინეტიდან: რომ მოვკვდები, გვირილები დამადეთ მიწაზე (გიაცინტები ჯერ არ მახსოვდა). 

და მე მართლა გულწრფელად

• დამწყდა გული, რომ ეს ამბავი გავიგე. 

ორშაბათს და ხუთშაბათს

• ვიღებ სისხლს ბერლინიდან... კიარადა ვენიდან... კიარადა მიღებენ.  და მე ამის გამო აბსოლუტური პანიკა მაქვს ირგვლივ შექმნილი. 

მგონია, რომ

• სისხლის აღების დროს კომაში ჩავვარდები ან ლეთურგიულ ძილს მივეცემი. 

გადავასახლებდი ყველას, ვინც

• ჩემს ქუჩაზე ახლა და ამ დროს, ანუ დილის 7-ის ნახევარზე  ღრიალებს: "ლევააააან!!!"

მთელი არსებით მშურს

• ყოველ დილით ქუჩის დამლაგებლების, რომ ასეთი მონდომებულები, ერთგულები, მოტივირებულები არიან. არ ეზარებათ ასე ადრე ადგომა. 

ძალიან მინდა მქონდეს

• დიდი ამწე-კრანი სახლში, რომელსაც "ვირა"-საც მე ვეტყვი და "მაინა"-ც. ან თვითონ მიხვდება.
• ველოსიპედი. 
• "ბაუნტი"-სა და "პეპსი"-ს ძალიან დიდი საცავები. 

მიხარია, როცა

• თვეების ბავშვის ყურებისას, ის უსიტყვოდ მიცინის. არ გვესმის ერთმანეთის და მაინც ვუცინით ერთმანეთს და "აუუუუუუუ"-ს ამატებს. ვუხარივარ.

სმს-ის მიწერისას

• ბლოგისთვის ცნობილი ერთ-ერთი მამრისგან ასეთი პასუხი მომივიდა: ეგ არაფერია, მოგირჩება. აი თავი კი არასოდეს მოგირჩება :) გვირილები შენმა შვილთაშვილებმა დაგაყარონ.

გუშინ ვქენი სიკეთე

• და ზიკე ცოტათი მაინც გავახარე. 14 გვერდიანი პოსტი/სტატია დავუწერე. და კიდევ დავუწერ, თუ მოუნდა. 

უკვე აღარ ვეძებ მამაკაცს

• რომლის გვარი ჩემს გვარზე გრძელი იქნება.
• რომლის ასაკი 4-ის ჯერადით იქნება ჩემი ასაკისგან განსხვავებული (ანუ ჩემი ტოლი,+4, +8 დაა.შ.) და 3-ის ჯერადი ზოდიაქოთი განსხვავებული (ან თევზებს +3 ან -3)
• იქნება ჩემზე მაღალი. 
• აიტანს ჩემს ულიმიტო წუწუნს, სიცილს, ტირილს, სისულელეების ბჟუტურს. 

მე ასეთი მამაკაცი

•  უკვე მკიდია.
• მყავდა წარსულში და წარსულს დავუტოვე, ვაჩუქე. 

ამიტომაც

•  ადამიანებს ვეფლირტავები განურჩევლად სქესისა და გარჩეულად ასაკისა.

Lufthansa-მ მეზიზღებიო ამ ტექსტით მანიშნა

სამხუხაროა, რომ

• ბოლდის გაკეთება აუცილებელი იყო, რომ ყურადღება გამახვილებულიყო ამა თუ იმ სიტყვაზე/ფრაზაზე.

დილის 7 საათზე

• არ ვწევარ.
• ღამეა ჩემი დროით. მზიანი ოღონდ.
• ეს პოსტი დავწერე ანუ საქმე არ მქონდა.
• წავალ და ჩემს დალაგებულ ლოგინს ავრევ, აქაოდა ოჯახს ვაფიქრებინო, რომ მეძინა და უბრალოდ წყალის დასალევად ავდექი.
• კიდევ მინდება ხალხს ვეფლირტავო, ოღონდ ამჯერად მხოლოდ მამაკაცებს ამ სიმღერის სმენისას: 

გქონიათ შემთხვევა, როდესაც ზუსტად ის ფილმი  ნახეთ, რომელიც თქვენ გინდოდათ???
ან სიუჟეტის მხრივ???
ან მსახიობების მხრივ???
მე კი, და თან არაერთხელ.
მაგრამ აი ახლა მინდა დავწერო ადამიანზე, რომელზეც შემიძლია ვთქვა, რომ ვგიჟდები ჯერ კიდევ იმ დროიდან, როდესაც Brokeback Mountain გამოვიდა ეკრანზე მისი და ჰიტ ლეჯერის მონაწილეობით. ენიც თამაშობს ამ ფილმში, თანაც ჯეიკის პერსონაჟის მეუღლეს, მაგრამ მაშინ მხოლოდ მეორე თუ მესამე ნახვაზე შევამჩნიე გოგონა, რომელიც მანამდე "The Princess Diaries"-ში მყავდა ნანახი.










ჯეიკ ჯილენჰაალი (Jake Gylenhaal) ადამიანი, რომელიც არის უზომოდ სიმპატიური. არც კი ვიცი რა ვთქვა მასზე. დაახლოებით ერთი წლის წინ ვნახე ფილმში "Brothers", სადაც აგრეთვე არაჩვეულებრივად თამაშობს უმშვენიერეს ნატალი პორტმანთან და ტობი მაგუაიერთან ერთად.













და რათქმაუნდა ენ ჰეთეუეი ( Anne Hathaway), რომელსაც წარმოუდგენელი პოპულარობა რათქმაუნდა მოუტანა ფილმმა "Devil Wears Prada". არადა რატომღაც ძალიან სულელი გოგონა მეგონა, ვიფიქრე მალევე ჩაიძირებამეთქი, მაგრამ არა. წინ წავიდა და ახლა უკვე ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფიგურაა ჰოლივუდის ვარსკვლავებს შორის.










და მე, რომლისთვისაც არაერთხელ უთქვამთ, ვაიმე როგორ გავხარ ენსო. პირველად დაახლოებით 5 წლის წინ მითხრა ვიღაცამ, აი იმ გოგოს როგორ გავხარ, პრინცესას რომ თამაშობსო. მე აზრზე ვერ მოვედი, ვის გულისხმობდნენ. მერე ჩემმა დამაც იგივე აიტეხა. ყველაზე სასაცილო ჩემი თანამშრომლის ფრაზა იყო:
-  ეე იცი რა მაგრად გავხარ აი იმას.
 - ვის, ბექა???
 - აი იმას მოდაზე რომ არის ფილმი და ეს სიკრიტარშას პონტში რომ არის.
 - "ეშმაკი ატარებს პრადას"???
 - ხო, მერილ სტრიპი რომ თამაშობს. რა ჰქვია მაგ გოგოს???
 - ენ ჰეთევეი.
 - ხო აი მაგას. ძალიან მაგრად. და აი მაგისნაირი ტიპი ხარ ზუსტად.
 - და ეგ როგორია, რა იცი შენ???
 - აი მანდ როგორიც არის, პირადი ცხოვრება რომ არ აღელვებს, მთავარია კარგი სამსახური იშოვოს და წარმატებული იყოს. შენც ეგეთი ხარ ზუსტად. მისნაირად იცი ხოლმე ჩქარ-ჩქარა გეგმების დაწყობა და საუბარი.

არადა მართლა ვამბობ, მე ვერანაირად ვერ ვხედავდი მსგავსებას. მეტიც, ყოველთვის ჩვეულერივად ვიყავი ენის მიმართ განწყობილი. არაფერი განსაკუთრებული. ყოველთვის ნატალი პორტმანი მირჩევნოდა. ყოველთვის. მაგიტომაც იყო, რომ ძალიან გამიხარდა მისი და ჯეიკის ტანდემი ("Brothers"). ფილმი არაერთხელ ვნახე და მესიამოვნა, რომ 2 ჩემთვის საყვარელი მსახიობი ერთად თამაშობს.






მაგრამ წარმოიდგინეთ რა დამემართა, როდესაც გავიგე, რომ ჯეიკისა და ენის მონაწილეობით გამოდის ფილმი. მთელი 2 დღეა ტრეილერს ვუყურებ არვიცი რამდენჯერ. უკვე "Hey Lisa"-ს გავიძახი სახლში. გავგიჟდი მგონი.

სულმოუთქმელად ველოდები "Love and Other Drugs"-ის გამოსვლას. მანამდე კი ძალიან სასაცილო ტრეილერი. (განსაკუთრებით ბოლოში :D)
იუთუბის კომენტარებში დაწერეს:
It's Prince of Persia making out with the White Queen.

დღეს კომპიუტერთან ჯდომისას რამდენიმე ათეული წამის (არადა სხვა შემთხვევაში მაქსიმუმ 2-3 წამი ვძლებ ხოლმე) განმავლობაში ვიჯექი და ამ ეკრანს ვუყურებდი. უაღრესად საინტერესო იყო. 

როგორც პერიოდულად ვაქვეყნებ ხოლმე ახალი ფილმების ტრეილერებს, ახლაც არ ვუღალატებ ტრადიციას.
1) The Social Network. ფილმი, რომელიც უნდა ნახოს ყველა პირწიგნაკელმა!!!






2) Fair Game. ნაომი უოტსისა და შონ პენის მეორე ტანდემი, თუმცა ამჯერად საქმე გვაქვს სახელმწიფოებრივ და ჯაშუშურ საქმიანობასთან. საკმაოდ საინტერესო ფილმი სჩანს.



3)I'm Still Here. კეისი ეფლეკის (ბენ ეფლექის ძმა) რეჟისორობით ავტობიოგრაფიული ფილმი ხოაკინ ფენიქსის შესახებ. ერთი სული მაქვს, როდის გამოვა.



4) The Next 3 Days. რასელ ქროუს, ელიზაბეტ ბენქსისა და ლაიამ ნისონის მონაწილეობით. მკვლელობისთვის დაჭერილი ცოლისთვის ჩადენილი საშიში ქმედებები.



5) How Do Yo Know. რიზ უიზერსპუნი ვერ გარკვეულა თავის გრძნობებში ოუენ ვილსონისა და პოლ რადის მიმართ. ჯეკ ნიკოლსონი მომენატრა აშკარად.






ესეც ასე. ვისაც არ გინახავთ წინა პოსტები, აგერ N 1 და N 2 . happy watching :)

ჯერ არ დამითვლია, მაგრამ დავთვლი, სად წამივლენ.
მსიამოვნებს - არვიცი ოღონდ რა. ბლოგების კითხვა. ამ მომენტში გუგლ-რიდერი 73-ს წაუკითხავ პოსტს მიჩვენებს და მე ისეთი ბლოგერის პოსტს ვკითხულობ და ვაკომენტებ, რომელიც საერთოდ არ მყავს GR-ში.
რა შუაში იყო ახლა ეს?!
იდიოტობა რა არის???
მე რომ ჩემითვე amazon.com-დან გამოწერილ ლეპტოპს ვუზივარ და Magtifix-ის ნელი ინტერნეტით ვსარგებლობ, როცა იქით ოთახში საკუთარი კომპიუტერი "Caucasus"-ის შედარებით ჩქარი ინტერნეტით დგას.
ყოველი დღე რომ ერთმანეთს ჰგავს. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც უმუშევარი ზიხარ და ერთი სული გაქვს სადმე გაიპარო, უბრალოდ გაიქცე, მაგრამ უფულობა უუნარობა გახსენდება და უარესად გრძნობ თავს.
აქეთ-იქით რომ ვაკვირდები მოვლენებს და ასმაგად მინდება აქედან წასვლა. სამუდამოდ??? აი ზოგჯერ ისე ვარ, რომ ამ კითხვაზეც ვორჭოფობ. მაგრამ მერე ისევ მიწაზე ვეშვები და ტვინის მარცხენა ნახევარსფერო მარჯვენას ეუბნება, რომ მე ვერსადაც ვერ წავალ მთელი რიგი მიზეზების-და გამო. ნუ ერთადერთი ლოგიკური მიზეზი სწავლის გაგრძელება არის, მაგრამ მე ზუსტადაც რომ მაგას ვგულისხმობ.

ბოლო პერიოდში რაც მე ამა თუ იმ ბლოგზე კომენტარი დავწერე, მათი 90% იყო მსგავსი შინაარსის:

ხო, აი ძირითადად ასეთი შინაარსისაა. ეს უკანასკნელი კი ამ პოსტზე დავტოვე. წაიკითხეთ ეგ პოსტი, თუ გაინტერესებთ. როგორი "სასაცილოა სატირალი რომ არ იყოს" ქვეყანა ვართ იდიოტობებით ბაქი-ბუქითა და სიტყვიერ-ფიზიკური შეურაცხჰყოფებით.
 მანამდე ნანუკა ხაზარაძის ამბები. აგერ პიკოსთან არის ყველაფერი მათთვის, ვინც არ იცის.  და ჩემი ეს კომენტარი.








ამან დღეს ძალიან დამთრგუნა. იტალიიდან ჩამოსვლის შემდეგ მომხდარ ქართულ მარაზმებს შორის ყველაზე მეტად ამან გამომადებილა. თბილისი ისეთი ქალაქია, რომ ვინმე ცნობილი ადამიანი კი არა, "ჩერეზ-ჩერეზ" ვიღაც რომ არის ჰომოსექსუალისტი ის არ დაიმალება, მაგრამ ამაშია საქმე. როდესაც თავს დებ ჟურნალისტობაზე და ელემენტალურად წიგნი სახელად "ადამიანის უფლებები" არ უნდა გქონდეს წაკითხული??? კარგი, ვერ ვწვდებით ვერც მაგ თაროს და ვერც იმ თაროს, რომელზეც წიგნი სახელწოდებით "ეთიკის და ქცევის ნორმები" დევს. მაგრამ იმ თაროს მაინც ხომ მაინც ვწვდებით, რომელზეც დევს უდიდესი წიგნი სახელწოდებით "ბიბლია"??? "არა განსაჯო და არა განისჯები" ძალიან უცნობი ფრაზაა??? ან ის მაინც არ იკითხებოდა რომელიმე გვერდზე, რომ სიბოროტის ჩადენა არ არის კარგი საქმე??? რა სინდისით შეგიძლია ხვალ თვალებში ჩახედო ნანუკასა და ლევანის შვილს??? ეტყვი, რომ კარგი ადამიანი ხარ, კარგ საქმეს აკეთებ , მიუხედავად იმისა, რომ მის დედას სიბოროტეს უკეთებ??? ძალიან ცუდია, რომ ასე მძაფრად გვიყვარს სხვის უბედურებასა თუ პრობლემაზე მაზოლის დაჭერა და საკუთარი (ამ შემთხვევაში ჟურნალის ტირაჟის) ბედნიერებისთვის ადამიანის განაწყენება.


მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციო გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე.  

მერე ისევ ბრბო, რომელიც ამ ჟურნალს უნახავივით (ანუ "ხამივით") ყიდულობს და ტკბება: უიიიი, იცოდი, რომ ლევანიკოს შეყვარებული ბიჭი ჰყავდა??? უიიი, ნანუკამ "იდი ნა ხუი" უთხრა ჟურნალისტს??? დეეეეედაააა, ვაიმეეეე, უყურე შენ....

მერე ისევ საუბრები იმაზე, რომ საქართველოში მცხოვრები ყველა ცნობილი ჟურნალისტი საკუთარი საქმის პროფესიონალია.

მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციოში გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე.

მანამდე ვერ-შემდგარი გეი-აღლუმისა და მართლმადიდებელი მშობელთა კავშირის ამბები, რომელთა მოყოლა ძალიან მეზარება.


მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციოში გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე. 


მანამდე ერეკლე დეისაძის ამბები.

მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციოში გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე.


მანამდე ტელეკომპანია "კავკასია"-ს დარბევა, ცემა-ტყეპა და ღმერთის სახელით მოქმედებები.

მერე ისევ ვიღაც რიგითი დეგენერატი, ჩემს ქუჩაზე მიმავალი ღამის კიარადა დილის, კიარადა ღამის რომელიღაც საათზე ძმაკაცის მისამართით ტექსტებით: "აუ ეგ ხო მაგარი *ლეა, იმდენი ვაგინე, რომ ტიპი იმენა აორთქლდა ორ წამში ჩემი დედა მოვტ*ან".

მერე ისევ დემოკრატია, დემოკრატიული პრინციპები. 

მერე ვიღაცის ახალ-მოყვანილი არაქალიშვილი ცოლი და მასზე ჭორაობები.

მერე "არაქალიშვილები"-ს მიერ ქალიშვილებისა და ქალიშვილობა-მოყვარული ხალხის დაცინვა და ქილიკი.

მერე ისევ დემოკრატია, ქცევისა და ცხოვრების თავისუფლებაზე ბჭობა. არაერთი. 

მერე ისევ "შეჩემა"-ები და ხატთან პირჯვრისწერები.

მერე ისევ....


მერე ისევ რომელიმე უცხოელი ( იტალიის ამბებიდან გაცნობილი) თავის "კედელზე" (ანუ ფბ-ის ვოლზე) დაწერილი სახალისო სტატუსით და მე:


წავედი ბალიშისკენ, დილის 6 საათი სრულდება 10 წუთში. 

როდის იქნება, რომ თბილისის ანძა აჯობებს ეიფელს??? მგონი არც არასოდეს. ან ის როდის იქნება, რომ შავი ზღვა აჯობებს ხმელთაშუას???
ვგულისხმობ არა თურქეთის და ა.შ. ქვეყნების მისადგომებთან, რადგან ბევრი ჩემი ნაცნობ-არანაცნობი ქართველისგან განსხვავებით, არასოდეს დამისვენია თურქეთში, მითუმეთეს - დანარჩენ ქვეყნებში.
არა არა, არა ამ ქვეყნების, არამედ აჭარის, სამეგრელოსა და აფხაზეთის მისადგომებს. ანუ მოკლედ და კონკრეტულად - საქართველოს წყლიან მხარეებს.
აფხაზეთი არვიცი, ვერ მოვესწარი, თუმცა წინა თაობა მეუბნება შეუდარებელი იყოო.  აი მაგალითად ავიღოთ დედაჩემი (მე მაპატიეთ, ალბათ ზედმეტად ხშირად ვახსენებ მას ჩემს პოსტებში, მაგრამ თუ რამის გაგება მინდა, მას ვაკითხავ ხოლმე). ხოდა აი დედაჩემი. შეუძლია უსასრულოდ ისაუბროს გაგრაზე, ბიჭვინთაზე, ლესელიძეზე (სადაც გაიცნო სხვათაშორის მამაჩემი) და აფხაზეთის სხვა კურორტებზე. წელსაც კი, საზღვაო სეზონი ისე არ გაგვიტარებია, რომ გაგრა არ ეხსენებინა. ჩუმად ვარ მართლა, ხმას არ ვიღებ. რაც არვიცი, არვიცი. ალბათ კარგი იყო.
სამეგრელოს მხრიდან ვიყავი ანაკლიაში 1996-ში მგონი (მე 9 წლისა გახლდით)  და მაზუთისა და ნიჟარებით გაძეძგილი ზღვის გარდა არაფერი დამამახსოვრდა. ააა, კიდევ მახსოვს ბევრი ტანკი, ჯარისკაცები, შიში. მახსოვს დედაჩემი, დეიდაჩემი და ბებიაჩემი მხოლოდ მეგრულად რომ საუბრობდნენ და არა ქართულად. მასპინძელმა გაგვაფრთხილა, მხოლოდ მეგრულად ისაუბრეთო. ბავშვები - ჩუმად ვიყავით მშობლებს აფარებულნი. რა საოცარია ისე: ერთადერთი მამრობითი სქესი მიშელი იყო, რომელიც მაშინ 7 წლის ბრძანდებოდა. ზღვა - როგორც უკვე აღვნიშნე, მაზუთიანი, საშინელი, ქვიშიანი (ეს პლუსია). შიგნით ძალიან ზერელედ შევდიოდით, რადგან ეგრევე ღრმავდებოდა და ყველას გვეშინოდა. და წარმოიდგინეთ როგორი შეგრძნებაა, როდესაც მახუთი და ქვიშა ერთდროულად გეკრობა სხეულზე. პლუს ლოკოკინებით სავსე ნიჟარები, რომლებისაც მაშინ მეშინოდა. მოკლედ epic fail!
ფოთი - სამწუხაროდ ფოთის ზღვაზე მხოლოდ ის ვიცი, რომ იქ პორტია. დასვენებით არ დამისვენია.
განმუხური - შარშან (ანუ 2009 წელს) ზუგდიდში ყოფნისას მიშელის სამეგობრომ გადაწყვიტა რამდენიმე საათით წავსულიყავით. იკა მოვიდა მანქანით და გავეშურეთ. ახლაც მეცინება რომ ვიხსენებ. საჭესთან იკა, რომელმაც მოითხოვა ქეთუნა ჯდება წინო, გვერდით - მე და უკან 5-6 მამაკაცი ერთმანეთზე მიწებებულნი. :D :D :D sometimes I love being a wom, especially when there's ain't no other :D სოფელ ოტობაიას გავცდით, განმუხურს მისადგომებთან ისევ ქართველი სამხედროები. იკას საბუთები მოსთხოვეს, ცოტა დავიძაბეთ, მაგრამ არაფერი საგანგაშო, ქართველები არიან.  გაკეთებული იყო განმუხური - იცოცხლე. კაფეები, ბარები, ფეხბურთის მინი-მოედანი, ფრენბურთის მოედანი, ბუნგალოები. მოკლედ მიშა მაგარია. ეს იმ პერიოდის მომდევნო პერიოდია, "აი განმუხური, განმუხური"-ს რომ გაიძახდა. მანამდე ახალგაზრდული ბანაკიც ხომ იყო 2008 თუ 7 წელს განმუხურში. ნუ მოკლედ. ოღონდ მიშა ჩავიდეს და მერე კი აკეთებენ რაღაც-რაღაცეებს. ზღვა ნორმალური, ხალხი - რათქმაუნდა "მურე წიე" საზოგადოება. ნუ ესეც იმ შემთხვევაში, თუ ბართან გაქვს საქმე ან ყურებთან ძალიან ახლოს ჩაგიარა ვინმემ. ასე რომ ამას დიდად არ შევუწუხებივარ. "ცივი პივა" და "ცხელი სიმინდი" არ მახსოვს იყო თუ არა. ჩვენ ივლისში ვიყავით ჩასულები სულ რაღაც 3-4 საათით და ვერ ვიხსენებ ამას. ზღვა - ქვიანი, ჭუჭყიანი. გავიხედე ზღვიდან მარჯვნივ და გორაკები. გორაკებზე კი შორიდან და ბუნდოვნად ისევ სამხედროები, ამჯერად - რუსი. არასასიამოვნო გრძნობა დამეუფლა. აქეთ ჩვენ - რამდენიმე ასეული საცურაო კოსტუმში გამოწყობილი მშვიდობიანი მოქალაქე, იქით ავტომატ-მომარჯვებული რუსი ჯარისკაცები ჩვენი დაზვერვით დაკავებულნი.  მოკლედ fail!
ეს მე და მიშელი იკას მანქანაზე შემოდებული ჩემი "ნიკონი"-თა და მზის აკომპანიმენტით.
ქობულეთი - ბოლოს ვიყავი 2001 წელს. მე, მამაჩემი და მიშელი. საერთოდ არაფერი. მთელი სოფელი არის აღმაშენებლისა და რუსთაველის ორი უგრძელესი გამზირი მილიონი საჭმელი ობიექტით. ზღვა - ბინძური, სიტუაცია - არაფრისმთქმელი, ანუ რომ ამბობს "არაფერი"-ო. fail!
ბათუმი - ზედა აბზაცს თუ არ ჩავთვლით, 2000 წლიდან მოყოლებული აგერ უკვე 10 წელია ჩავდივარ. (გამონაკლისი იყო 2008 წელი ომისა და სამსახურის გამო და 2009 წელი - სამსახურის გამო) ცვლილებები შეიმჩნევა. წელს განსაკუთრებული. ბათუმელი მოსახლეობა გმინავს მთელი ბათუმი თურქეთისააო. მართლა ეგრეა. ახალი შენობა-ნაგებობები თურქულ-ბანძოსტან სტილში გადაწყვეტილი. კოშმარი. ფასები - კიდევ უფრო კოშმარული. სამაგიეროდ გადაძეძგილია ტურისტებით :მიშასგაცისკროვნებულისახეგამანახეთ: და ფულიც მათზე კეთდება. ერთმა ბათუმელმა არქიტექტორმა გვითხრა რა ჯანდაბად გვინდა ეს სასტუმროები, თუ ქართველს შიგ ფეხი არ დაედგომებაო. ვეთანხმები. საქართველო უპირველეს ყოვლისა ქართველისთვის უნდა იყოს და არა უცხოელი ტურისტისთვის, იმჰო. მაგრამ დიზაინია ისეთი საზიზღრული, რომ თურქული ხელწერა ეგრევე ეტყობა უმეტესობას. კარგი რაღაც ის იყო, რომ ბულვარში რკინა-ცემენტი დააგეს, რაც ძალიან მოსახერხებელია. ნაპირი ისევ ქვიანია და რატომღაც ბათუმში ძალიან დიდი ზომის ქვებია. ზღვა - უჭუჭყიანესი!!! "ცივი პივა" და "ცხელი სიმინდი" ისევ აქტუალურია და მანამდე ტელევიზორში გაშუქებული სიცრუე, თითქოს სანაპიროებზე გარე-მოსიარულე ვაჭრობა აიკრძალა. ღამის კლუბების რაოდენობა ერთი-ორად შემცირდა და რაც არის, ისინი იმაზე ძვირია, ვიდრე მაშინ, ჩემი თინეიჯერობის ჟამს. აი ზუსტად მაშინ, როდესაც ჩემი და და მისი უახლოესი სამეგობრო ყველგან დამათრევდა. შეზლონგი ადრე თუ 3 ლარი ღირდა, ახლა საათობრივ აღრიცხვაზე გადავიდნენ და თუ დღეში დაახლოებით 7 საათი გაჩერდები (ჯამში 7 საათი), მაშინ 7 ლარი დაკარგულია ქვებზე არ-წოლისთვის. აჭარული ხაჭაპური 8 ლარამდე ავარდა და ერთი ოთახი კაცზე 15-20 ლარი ღირს.
სარფი, გონიო, კვარიათი - შედარებით ნორმალური სიტუაცია. ქვები ბათუმთან შედარებით მცირე ზომის და ზღვა - საუკეთესო მთელ საქართველოში. მაგრამ ფასებს აქ მითუმეტეს არ უნდა მიეკაროთ.
ზღვაში მოშარდვა ისევ აქტუალურია, ისევე როგორც ნაგვის ჩაყრა და ფურთხება.


ამ დროს ხმელთაშუა ზღვა.
ვაიმეეე!!!
აქაც დადიან, ოღონდაც მხოლოდ ფერადკანიანები ( კიარადა კუპრივით შავი აფრიკელები) სიმინდისა და ლუდის მაგივრად სარაფნებსა, პირსახოცებსა და მზისგან დამცავ საშუალებებს ჰყიდიან "prego"-ს (გთხოვთ, ინებეთ - იტალიურად) ძახილით. სანაპირო ოქროსფერ-ქვიშიანი,
უსუფთავესი, ულამაზესი.
აი ნახეთ რა მაგარი ზღვაა.
მე და სლოვაკი გოგო. 


ესეც ორმხრივი ნაპირი, ადრეც დავდე ამ ადგილის სურათი, მაგრამ საკუთარი თვალით ნანახმა მოლოდინს გადააჭარბა.














მეტი რა შემიძლია დავწერო??? არ შემიძლია შავი ზღვა უფრო მომწონდეს, ვიდრე ხმელთაშუა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქართველი მქვია. ამბობენ, თურქეთს რომ ესაზვრება ის ხმელთაშუა ზღვა საშინელია და არ ბანაობენო, კი, მეც გამიგია, მაგრამ რაც მე ვნახე, არაჩვეულებრივია.