Kate's Universe

ეგრეც რომ არ იყოს, სულაც არ მინდა ვინმემ სნობად ჩამთვალოს იმის გამო, რომ მაგარ ადგილას ვიყავი. ან ტრაბახა და "მარიაჟი" იმის გამო, რომ მაგარ ადგილას ვიყავი. რეალურად მე არც ერთი ვარ და არც მეორე. მე მესამე ვარ, რომელსაც უბრალოდ სიგიჟემდე უხარია, რომ მისთვის საოცნებო და მისთვის მაგარ ადგილას იყო. არადა რომ შემეკითხნენ სად იყავი, როგორ დაისვენეო, იტალია და სარდინიის კუნძულიმეთქი რომ ვთქვი, ეგრევე წამოვიდა: "რომ არ დამახარბო, ისე არ შეიძლება ხო???" არადა არც მიფიქრია, მე უბრალოდ მათ მიერ დასმულ კითხვას გავეცი ამომწურავი პასუხი, თორემ მივდივარ ახლა დღე-დღეზე ბათუმში და გაღიმებული ვივლი. 

გუშინ ბოთესთან დავრჩი. მიყვარს მასთან დარჩენა. სიმშვიდე და წვიმის ჰაერია ხოლმე მაღალ სართულზე. მანამდე ჩემი სახლიდან ბოთეს სახლამდე ერთი გოგოს ოჯახურ დრამას ვისმენდი სამარშრუტო ტაქსში. ცრემლიანი და აკანკალებული ხმით ვიღაცას უყვებოდა ტელეფონით როგორ შეხვდა ყოფილ ქმარს (სავარაუდოდ) და დედამთილს, რაოდენ საშინელი ამბები გადახდა and all that Gurjistan things. 

ღმერთო, როგორ დავიღალე!!! 

ნათიასთან სიმშვიდეა და ვარდისფერი ოთახი. ვარდისფერი ლოგინის გადასაფარებლით, ვარდისფერი ბურთის ფორმის ჭაღით, ვარდისფერი კედლებითა და კიდევ ვარდისფერი რამეთი. და მიუხედავად იმისა, რომ არც მე მიყვარს ვარდის ფერი და ნათიაც სხვანაირ საძინებელ ოთახზე ოცნებობდა, მაინც კარგად ვართ ასე. რაღაცას შეგუებულები. ოღონდ არვიცი რას. სულ ასე ხდება. 

საბოლოოდ მივედი დასკვნამდე, რომ "მაინც არ იყო ძმარიო, შიგ გაურიეს წყალიო" სიტუაცია მოვიშორო თავიდან. არ შემიძლია ადამიანთან გრძნობის გარეშე ყოფნა იმ მოტივით, რომ ერთმანეთს კარგად ვეფერებით და კარგად ვუჟუჟუნებთ თვალებს. ვიმალებოდით მთელი ცოცხალი სამყაროსგან და რატომ იყო ეს ჩემთვის მისაღები, არ მესმის.. ან ჩემს პრინციპებს რაღა 23-ე სართულზე ასვლისას ჩაეძინათ, ვერ გამიგია. რაც არ უნდა იყოს, მისთვის ყველაფერი გაუგებარია, ჩემთვის კი გარკვეული და ნათელი. ვერ იჯერებს იმას, რომ ადამიანები იცვლებიან და კითხვაზე: " ასეთი რა მოხდა იმ ორ კვირაში იტალიაში, რომ ჩემთან ურთიერთობა აღარ გინდა???" ვპასუხობ აღელვების გარეშე და სიმშვიდის წარმოუდგენლად დიდი დოზით: "არაფერი." არაფერი მომხდარა და რა ვუთხრა??? უბრალოდ იტალია მხოლოდ გართობის ადგილი არ ყოფილა ჩემთვის, იყო ბევრი ფიქრისა და ცოტა ტირილის ქვეყანა. არა, იტალია არა, უფრო სარდინია. რომში ზღვა არ არის და კალიარიში ზღვაზე წოლისას ბევრი იყო ჩემს ნაცრისფერ ნივთიერებასთან მოსული აზრი. საერთოდ ზღვამ ფიქრი იცისო უთქვამს ერთ ადამიანს, რომელიც ახლა ამ პოსტს წერს. ხოდა ეგრეა. 

არიან აფერისტული ბუნებით შეპყრობილნი. სასწაული აფერისტები. 3 დაბნეული გოგო რომ ვეძებდით ჩვენს საცხოვრებელს, გვქონდა მხოლოდ ორგანიზატორების მიერ ინგლისურ ენაზე მოწერილი ამობეჭდილი მეილი, თუმცა საკმაოდ გაუგებარი. ნუ მოკლედ ავტობუსში ჩაჯდომისას ერთ-ერთ მგზავრს ვეკითხებით ამა და ამ შენობას. და ტიპმა ისე უტიფრად მოგვატყუა, რომ მეტი არ შეიძლებოდა. ჩადით ავტობუსიდან და ქვევით ჩადითო. ეგრეც ვქენით. არადა ჩვენი საცხოვრებელი თურმე ზევით ყოფილა. ნუ მოკლედ. მთელი ჩვენი ბარგით ვიფორთხიალეთ უშველებელ აღმართზე. ეგ იყო და ეგ. მივხვდით, რომ იტალიელს არ უნდა დაუჯერო!!!  

ქალები - არვიცი იმის ბრალია, რომ ჩემში ლესბოსელური ინსტინქტი მხოლოდ ტელევიზორში ლამაზი ქალის ხილვისას ჩნდება თუ იმის, რომ თავიდანვე სხვა განზრახვით ჩავედი, მაგრამ მე იტალიაში ლამაზი ქალი არ მინახავს. არც კალიარიში და არც რომში. all that Sophie Loren and Monica Bellucci ხალხი მეც სასწაულად მომწონს, მაგრამ ჩვეულებრივი მოსახლეობის რა ვთქვა აბა. ჩვეულებრივები არიან. და თუ ვცდები, მომიტევეთ. მეც წასვლისას ვამბობდი, ულამაზესი ქალების ქვეყანაში ჩავდივარმეთქი, მაგრამ რავიცი აბა. თუმცა მე მაინც იმედს ვიტოვებ, რომ იტალიაში ბევრი ლამაზი ქალია. 

მამაკაცები - ოოოოოოოოო!!!! არვიცი, ჩემს ფბ-ზე რამდენად  დააკვირდით იტალიელი ბიჭების სურათებს. (არ აგერიოთ იქ სხვა ეროვნების მამაკაცების სურათებიც დევს). ალბათ დამეთანხმებით, რომ მართლა სიმპატიურები არიან. და კიდევ რამდენის სურათი არ მაქვს და ისინიც ძალიან სიმპატიურები არიან. ნებისმიერი ასაკის თან. ძალიან სიმპატიური ასაკში შესული მამაკაცები ჩეზარე მალდინის ტიპაჟის. კიდევ უფრო ხანში შესულებიც, გარდატეხის ასაკში მყოფებიც. მოკლედ ყველა ასაკის მამრობითი სქესი არის ძალიან სიმპატიური, თუმცა როგორც იტყვიან ერთი შავი ცხვარი ყველა ფარაში გამოერევაო (ანდაზა არვიცი სწორია თუ არა, მაგრამ შინაარსი ასე მახსოვს, მომიტევეთ.) კიდევ დაკვირვების შედეგად აღმოვაჩინე, რომ მამაკაცებს აქვთ "ზუზიკები" :))))))))))))))))) ძალიან მეცინებოდა რომ ვუყურებდი. მათი ძირითადი ნაწილი არის დაბალი. ნუ მაღალი ვიღაცისთვის, მაგრამ 1.77-სთვის ვერ კმარა :P თან აი ისეთი ტანი აქვთ... ჯენარო გატუზოსნაირი. ჩაჯიჯგვიტებული, ოდნავ ზედმეტი წონის. იყო ერთი მილანის მახლობლობიდან ჩამოსული რიკარდო, რომელიც იყო მართლა wow!!! პლეიბოის ეძახდნენ. ან რა სპორტული გამხდარი სხეული, ან რა ლურჯი თვალები.



ქუჩაში გადასვლისას საერთოდ ვგიჟდებოდი. არ აქვს მნიშვნელობა,წითელი ანთია,ყვითელი თუ მწვანე ნებისმიერ დროს გაგატარებს მოსახლეობის 95% და იმ 5%-ზე ერთხმად ვამბობდით: "ეს უეჭველი ქართველია!!!" არ აქვს მნიშვნელობა, რა სახის ტრანსპორტსაც არ უნდა მართავდეს. მათ შორის ავტობუსსა და მოტოციკლეტს. ჩასვლიდან მეორე დღეს ჩვენ, იტალიელი ანა და ჯოვანი მივდიოდით პლიაჟზე. გზაში ჯოვანისთან გავაბი საუბარი, (რის გამოც მერე სულ მეუბნებოდა ქართველებში შენ ყველაზე კომუნიკაბელური ხარო) ვცდილობდი ქუჩების სახელები დამემახსოვრებინა. რომელიღაც ქუჩაზე ვეკითხები, ეს რა ქუჩაამეთქი და მპასუხობს, I don't know, somewhere will be written. O, it's passo carrabile!!! გამეცინა და მატყუარა ხარმეთქი. "passo carrabile" იგივეა, რაც "no parking" ინგლისურში. და ეს აღნიშვნა მიმაგრებულია თითქმის ყოველ მეორე ქუჩაზე. და რატომ იფიქრა ჯოვანიმ რომ ასე ადვილად მოატყუებდა იდეაში იტალიურის არამცოდნე ადამიანს??? :)))))))))))))))) ხო,ნუ აფერისტი-მატყუარები არიან. კი, მართლა. მაგრამ არ შემიძლია არ აღვნიშნო, რომ უზომოდ საყვარლები არიან. საოცრად!!!


არიან ძალიან ხელგაშლილები. სრულიად უცნობი იტალიელის აიპოდს ისე დავაპროწიალებდი, რომ ისე ზრდილობისთვის მკითხა, რა გქვიაო. ორგანიზატორებმა მხოლოდ მე დამპატიჟეს რესტორანში და უგემრიელესი კერძები დამაგემოვნებინეს. დაბრუნების შემდეგ ძალიან დიდი მადლობები რომ გადავუხადე, მიპასუხეს ჩვენ ასე ვიცით, ასეა აქ მიღებულია (რა დამთხვევაა არა?!)
არიან კეთილები და მართლა იციან ადამიანზე გადაყოლა. პირადად საკუთარ თავზე გამოვცადე.


არიან "ნაგლები". ქუჩაში რომ ჰკითხო ვინმეს: Excuse me, do you speak english?? პასუხს ეგრევე მტკიცედ და მკვახედ მიიღებ: no!!!  და კისერიც გიტეხია. არადა ქართველი გეტყვის კიო, ვიცი ინგლისურიო და დაგეხმარება, თუმცა შეიძლება 2 ღერი არ იცოდეს.


არვიცი ზომით რამხელა პოსტია, მაგრამ მედავიღალე. მინდოდა პატარა ეპიზოდი დამეპოსტა. და საერთოდ ასეთი მეთოდით და ასეთი სახის კოლაჟებით დავწერ ხოლმე იტალიის ამბებს.

არის უდარდელი ერი. 70 ან მეტი წლის ქალბატონმა ჩვენს ბრიტანელ ფერადკანიან მონაწილესთან ისე იცეკვა ჩვენს street party-ზე, რომ ყველა ვიდეოს უღებდა. ჩვენთან ასეთი რაღაც თუნდაც იმიტომ არ მოხდებოდა, რომ "ზანგს როგორ შევეხები, რა სისულელეა!!!!"-ს პრინციპით ვანაცვლებთ ჟანგბადს ნახშირორჟანგით.

არიან ზარმაცები. ასეთი ანეგდოტი მომიყვა წასვლამდე ერთმა მეგობარმა. იტალიელები იცი რატომ არიან დაბლებიო??? იმიტომ,რომ ბავშვობაში მათ დედა ეუბნებოდა, თუ გინდა იმუშავო, მაღალი უნდა გაიზარდოო. :))))))))) ცვეტში!!!


(შეიძლება "ნაგლი" და კეთილი ერთმანეთს ეწინააღმდეგება აზრობრივად, მაგრამ მე ის ვთქვი, როგორი ხალხიც დამხვდა)

ბოლოში კი გთავაზობთ ამ სასაცილო ვიდეოს. ვუყურე იტალიაში და ახლა თქვენც მინდა განახოთ. მაგრამ ყველაზე სასაცილო ისაა, რომ იტალიის მაგივრად მე საქართველოს ვხედავ ძირითადად ყველა ასპექტში. იტალია რადიკალურად შორს არის თითქმის ყველა კოლაჟიდან.





ნათიასთან ვარ. ღამის 4:15-ია და სასტიკად მეტკინა წელი. წავალ, მივუწვები. აბა თქვენ იცით.