Kate's Universe

იდეაში ჩემი ჰაბიტუსი: ყურებამდე გაკრეჭილი და "ვაიმე, რა მაგარია იტალია." და მთელი ამბები. 

რეალურად კი ყოვლად უემოციო (რა გასაკვირია არა??? ), დადებილებული, "გაუღიმარი ხელმწიფე". 

ბავშვი უკვე ხშირად არც თუ ისე სასიამოვნოა ჩემთვის. მისი ტირილი, "ხელში დაიჭირე", "ერთი წამით შეხედე, რას შვრება", "კალიასკა ამოიტანე"-ებით, მატერიალური დანახარჯებითა და ა შ. 

მატერიალური რა - ჩემი ჯიბიდან არაფერი გადის, დედაჩემის ჯიბიდან გადის და რაც დედაჩემის ჯიბიდან გადის, ის მე მაკლდება, რადგან მე არ მაძლევს ფულს.

ახლა ცოტა უკან ვიწევი ზურგით და ვაჟა-ფშაველას დასაწყისში არქივი რომაა, იმის კენწეროზე დამონტაჟებულ მონიტორზე  L.G.-ის კაშკაშა რეკლამას ვუყურებ. რატომღაც დამჩემდა ღამ-ღამობით, კომპიუტერთან ჯდომისას მისი ყურება. რა უაზრობაა "მამენტ". 

"хорошо сейчас в Берлине" - როგორც ჩემი საყვარელი, რუსული ფილმის "Питер ФМ"-ის ერთ-ერთმა პერსონაჟმა თქვა და ოცნებას გაუყვა. იმის არ იყოს, "კარგია ახლა იტალიაში" - ვფიქრობ მეც და მეც ოცნებას მივუყვები. აგერ ოცნებაც. 
მივდივარ პირველად უცხო ქვეყანაში და სრულიად მოუმზადებელი ვარ. არადა რაღა დარჩა. სულ რაღაც 4-5 დღე.
მე კი არა ტანსაცმელი გამოლაგებული,
არა სხვა პირადი ნივთები,
არა ახალი ნაყიდი წვრილმანები.
არადა ელემენტარული მზის დამცავი და მისთანები ხომ როგორ მჭირდება.
ლინზები მაქვს საყიდი, ჩემი ლინზები 3-თვიანია და იანვრის მერე ანუ 7 თვე არ მიყიდია და მანამდე როდის ვიყიდე, არ მახსოვს.
პლუს კიდევ...
აუ რავიცი რა...
ხვალ კან-ვენში მივდივარ. მინდა კანის გამოკვლევა ჩავიტარო.  აბა ნორმალურია ყველა კოღო მე რომ მასკდება ტანზე??? საშინლად გამოვიყურები. ამის გამო ვისაც არ ეზარება, ყველა მე მიზუზუნებს: "გოგო არა ხარ??? რას გიგავს მკლავები???" და ნუ მოკლედ, ტვინი გამომიღეს, წაიღეს და სადღაც ნაგავსაყრელზე დააგდეს. მე არვიცი რა მჭირს და სულ ჩემი კანითა და სისხლით ვიკვებები. სულ ვიწიწკნი და მერე ნერვები მეშლება, ასე რატომ მაქვსმეთქი. არადა ექიმთან არ დავდივარ ხოლმე, ერთადერთი კბილებს ვყვები ზედ. უბრალოდ ბიძაჩემი გაგიჟდა ჩემი კოღოებ-ნაკბენი სხეული რომ დაინახა და ასე და ასე, ამასთან მიდიო.

მინდა რაღაცეები ვიყიდო წასვლამდე, ჩემი ფეხები.
დედაჩემი მეუბნება ფულს მოგცემ იტალიაში რაღაცეები რომ იყიდოო. აქ მომეციმეთქი. არა, აქ არ დაგიმსახურებიაო. ლოგიკა, თავისი რკინებით.
მერე კიდევ სულ რაღაცის დაყვედრება და ნუ მოკლედ.

სამსახურიდან გამოშვების მერე რაც მეკუთვნის, იმას 31-ში ჩამირიცხავენ მაინცდამაინც. არადა 30-ში ღამე ანუ 31-ში დილით მივფრინავ.
"კაროჩე, პოლნი პიზძეც".



ზოგჯერ ვფიქრობ, რატომ ავიტეხე ეს იტალია. წავსულიყავი ბათუმში.

კანის უკურნებელი და სასიკვდილო დაავადება მჭირდეს.
დავისვენებდი საამურად და სამუდამოდ.

ეს რაღაც საოცრებაა ჩემთვის. 

ქვეყანა, რომელიც არაერთი წელია ფარულად თუ ხილულად მიყვარს. 

მესიზმრება. 

მელანდება. 

ხშირად უბრალოდ თვალს დავხუჭავ და წარმოვიდგენ, ვითომ მილანისა თუ ფლორენციის ქუჩებში დავიარები. მერე რომსა და ვენეციისკენ მივიჩქარი.

გზად მილიონი იტალიელი მხვდება.

მე ღრმად მჯერა, რომ იტალიაში ყველა ოცნება სრულდება. 

რასაც კი მე ჩავიფიქრებ. 

წინა კვირას მთელი 7 დღე ძალიან დაღლილი ვიყავი, მინდოდა ლოგინში მეკოტრიალა და ბევრი მეძინა. მთელი კვირა იმდენად დამღლელი იყო, რომ არაფერი დაშავდებოდა საღამოობით თუ დავისვენებდი. ეს დასვენება კი შუა კვირაში დავგეგმე. მაგრამ ალესანდრომ არ მომასვენა. დაკვირვებული ვარ, როდესაც უკიდურესად დაღლილი ვარ, მაშინ არ მანებებს ხოლმე თავს. როცა მასთან ერთად ბოდიალი მინდა, მაშინ ან მივლინებაშია, ან ფეხბურთია რომელიმე სტადიონზე, ან კიდევ რა, ან კიდევ რა. 

- andiamo Katarina.

- არა, ძალიან დაღლილი ვარ.

- guardate quello che un tempo meraviglioso, andiamo, per favore. 

- ვკვდები, ისე მეძინება. შემეშვი!!!

- no, io voglio uscire e voglio che tu venga con me. 

- იქნებ სხვა დროს. 

- no, altro momento siamo in due che essere occupato, vieni Katarina. 

- oh mio dio, va bene. მოვდივარ. რა ჩავიცვა???

- mettiti quell vestito che ti ho comprato. Ti sta molto bene. 

- არ შემცივდება???

- certamente no, fuori fa troppo caldo, il paese e' in flamme.

ალესანდროს ნაჩუქარი წითელი კაბა ჩავიცვი. გრძელი თმები გადავივარცხნე, სახეზე მსუბუქი მაკიაჟი, ტუჩებზე - წითელი ტუჩსაცხი. ასეთდროს მისთვის "Mia Bella Katarina" ვარ ხოლმე. ზოგჯერ ვფიქრობ ეს წითელი კაბა ზედმეტად მოკლე ხომ არ არისმეთქი, მაგრამ არაო და რავიცი. ალბათ მეჩვენება. მისაღებ ოთახში რომ გამოვედი, ჩვენს ძველებურ ტახტზე 2 ბილეთი შევნიშნე. ხელში ავიღე და რას ვხედავ. ლა სკალა. აივანი. საუკეთესო ადგილები. "კარმენი". მთავარ პარტიას კი ვინ თუ არა ნინო სურგულაძე ასრულებს. ალესანდრო უკნიდან მომეპარა, ხელები შემომხვია და თმებში მაკოცა -  "Mia Bella"  წარმოიდგინეთ ლა სკალას უზარმაზარი თეატრი. ულამაზესი. რამდენი ცნობილი წარმოდგენა დადგმულა აქ და დღეს მე უნდა დავესწრო ქართველი მეცო სოპრანოს სასწაული ნიჭის დემონსტრირებას. მივედით. შესასვლელი გადაჭედილი იყო. როგორც იქნა ადგილები დავიკავეთ და დაიწყო...
გახსოვთ "ლამაზი ქალი"??? აი ის მომენტი, როდესაც რიჩარდი და ჯულია თეატრში არიან??? დაახლოებით მსგავსი სახით ვიჯექი. ნინო შეუადარებელი იყო. ისეთი ვნება, ისეთი ემოცია, ისეთი ტემპერამენტი, ისეთი გრძნობები მოდიოდა მისგან, რომ სანდროს გადავუჩურჩულე: "she's real Georgian"-მეთქი, რაზეც თანხმობა მივიღე, თუმცა იქვე დაამატა: "Or maybe Italian". რა ხმა აქვს ამ გოგოს, ვგიჟდები ხოლმე.
არაჩვეულებრივი სანახაობა იყო, სანის დიდი მადლობა გადავუხადე.


ამავდროს ბუნებრივ მოთხოვნილებას უკიდეგანოდ შევეწუხებინე, ამიტომაც მე და ალე გავეშურეთ მისი საყვარელი რესტორნისკენ. ეს ხომ რათქმაუნდა რესტორანი "Sadler"-ია, სადაც უგემრიელეს კერძებს ამზადებენ. მე გარდა კერძებისა, ინტერიერი მომწონს. ნახეთ როგორი დახვეწილი გარემოა. ალემ უპირველეს ყოვლისა "ბაგრატიონი" მოატანინა. ასეთ დროს ორივეს გვიყვარს ღვინის სმა, არადა ღვინო ჩემგან ძალიან შორსაა, მაგრამ ის დღე გამონაკლისი იყო.

ალემ ეს კერძი შეუკვეთა, სულ მავიწყდება მისი სახელწოდება. ხო, აი ეს არის, რასაც აგერ ხედავთ. მე იმდენად არ მიზიდავს მსგავსი "ჩაღლა-ბუღლა" რაღაცეები, რომ მზერაც კი გულს მიწუხებს და შესაბამისად გონებას არ ვიტვირთავ ზედმეტი სახელების დამახსოვრებით. შემადგენლობები ამგვარია: ბადრიჯანი (და აი ამ სიტყვის შემდეგ როგორ უნდა მივიკარო ეს კერძი???? ფუჰჰჰ. ) პომიდორი, მაკარონი, რომელიღაც მწვანილი, სოუსი და კიდევ მილიონი სუნელი თუ ინგრედიენტი. ალე გიჟდება მსგავს კერძებზე და ამასაც რომ მიირთვამს, სიამოვნებისგან კვნესის ხოლმე.





მე კი - იქიდან გამომდინარე, რომ საჭმელში ექსპერიმენტები არ მიყვარს, მირჩევნია ისეთი კერძი მივირთვა, რაც არაერთხელ არის დეგუსტირებულ-შეყვარებული ჩემს მიერ. გარდა ამისა,  ჯერ კიდევ ვცდილობ საქართველოსთან ვიყო დაკავშირებული და აქედან გამომდინარე, ჯერჯერობით ისეთ კერძებს მივირთვამ, რომლებიც ახლოს არის ქართულ სუფრასთან. ან ახლოს თუ არა, ვიცი მაინც რისგან მზადდება. აი მაგალითად ეს. ძნელი მისახვედრი არ არის, რა არის ეს და რისგან არის მომზადებული. თან თუ გავითვალისწინებთ მის საოცარ მსგავსებას ქართულ ხაჭაპურთან - გენიალური არჩევანია. სახელია "Cuisine Pizza". ნუ ერთადერთი ისაა, რომ სოკოიანია და რათქმაუნდა მე არქეოლოგიური გათხრები ჩავატარე და სოკო გამოვიღე. პლუს, გამოვიღე ხახვები. სანდრო მეხუმრება ხოლმე, შენ მართლა ხაჭაპური გდომებიაო, მაგრამ ეგრე არ არის. მე მაინც გულწრფელად მჯერა, რომ პიცას მივირთვამ ხოლმე. ხოდა თუ ვინმე დაინტერესდებით, აგერაა მისამართი: Via Ettore Troilo 14, Milan 20136, Italy.

მეორე დღეს გადავწყვიტეთ, რომ ვენეციასა და ფლორენციაში გადავსულიყავით. ალე მაოცებს. შეუძლია სამსახურიდან დაეთხოვოს და მე წამიყვანოს ულამაზეს ქალაქებში. თანაც, გარდა ამისა, როგორც თვითონ ამბობს, არაფერი დაშავდება, თუ ერთი დღე სამსახურს გააცდენს და ვენეციაში გადავა. ისე ამბობს, ახლა მე რომ ვთქვა, წამო, ბაკურიანში გადავიდეთ, მაგრამ იტალიელები ყველაფერზე "გადავიდეთ"-ს ამბობენ. ვენეცია - არის საოცარი სილამაზის ქალაქი. უამრავი ხიდით, არქიტექტურული ნამუშევრითა და სახლით. მართლაც რომ სიყვარულის ქალაქია. ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება გიყვარდეს ადამიანი და ამ სიყვარულით აღსავსე არ ჩამოდიოდე ვენეციაში. ეს ალესაც არ ესმის, ამიტომაც ჩამოვედით აქ. "ალე, ხომ კიდევ ჩამოვალთ ვენეციაში???", თუმცა ალეს არ ესმის ქართული, მხოლოდ უმარტივესი ქართული ესმის.
ფლორენცია კი ეს არის ჩემის აზრით (და არამარტო ჩემი) იტალიის ყველაზე ლამაზი და კულტურულად სრულყოფილი ქალაქი. უამრავი მუზეუმი, უამრავი ძეგლი, კულტურული ობიექტი. უბრალოდ ვერ წარმომიდგენია, როგორ უნდა ჩამოვიდე იტალიაში და არ მოვინახულო ფლორენცია.სურათებს გაგიზიარებთ.  მე რომ აღტაცებული ვარ და ემოციებში ვარ, ალესანდრო დამცინის. რათქმაუნდა, ის ხომ ამას ყოველთვე ან სულაც ყოველწელს ხედავს (მინიმუმ!!!), ხოდა რავიცი აბა, რა ვთქვა, უბრალოდ ლამაზია და მე მომწონს.


და მომდევნო დღის მონახულების ობიექტი!!! ადგილი, სადაც ყველა გზა მიდის!!! ქალაქი, რომელიც არ აშენებულა ერთ დღეში!!! (ცნობილი ფრაზაა და ალბათ თქვენც გაგიგიათ : "Rome wasn't built in a day."  და მართლაც თუნდაც რად ღირს ის უზარმაზარი, გალავანივით გარშემორტყმული კოლიზეუმი. კოლიზეუმი ანუ მეორენაირად რომ ვთქვათ, ამფითეატრი ფლამიუმი. სიტყვა "კოლიზეუმი" მოდის კოლოსისგან, რომელიც ოდესღაც იქვე იყო, თუმცა შემდეგ გაუჩინარდა და ხალხმაც ის მალევე მიივიწყა, თუმცა "კოლიზეული" კი - დარჩა. ბევრ სურათს შორის რატომღაც ამის დადება მომინდა. ღამით კოლიზეუმში სანათებს ანთებენ და მისი სინათლე მთელ ქუჩას. ძალიან ლამაზია.




უი, ალემ Roman Coliseum Card მაჩუქა. აი ასე გამოიყურება. შიგნით კი ღია ბარათია და "Ti amero' per tutta la mia vita" წერია. აგერ იყიდება http://www.zazzle.com/roman_coliseum_card-137636222834344884




ეს პოსტი ამ სიმღერის გარეშე ვერ წარმომიდგენია. უთბილესია 

   

 Discover Simple, Private Sharing at Drop.io  

 

დღეს არის 21/07/10  და ეს პოსტი დრაფთებში დევს 29/10/08-დან მოყოლებული. უბრალოდ თითქმის 2 წელი მუზა არ მქონდა ამ პოსტის დაწერის. ახლა კი იტალიის საელჩოსგან პასუხს ველოდები და ვნერვიულობ. არც კი მჯერა, რომ შეიძლება რომსა და კალიარიში წავიდე. 

მე მაპატიეთ...

ეს პოსტი რამდენიმე დღის წინ უნდა გამომექვეყნებინა, მაგრამ ხან რამ და ხან რამ შემაფერხა. 

ჯერ ორი ბოთე დებილებივით შევედით აუდიტორიაში, სადაც ჩვენი ყურდაფჩენილი ჯგუფელები ერთფეროვანი სახის გამომეტყველებით ისხდნენ. 


****

თუმცა მისნაირი არაერთია. ძირითადად ქაქანები და ძირითადად ტვინის ბურღები. 
გვყავს შეყვარებული წყვილი, რომელიც ერთმანეთს მგონი 1 მმ-ის რადიუსით არ შორდება და ვერ ხვდებიან, რომ ლექციის მსვლელობისას ერთმანეთის ლოღვნა არც თუ ისე ლამაზი, ეთიკური და კულტურული ჟესტია. 
გვყავს ჩემი მოგვარე, რომელთანაც კარგ დამოკიდებულებაში ვარ, მაგრამ მისი გვარი იმ შემთხვევაში მაღიზიანებს, როდესაც სიას ან ნიშნებს აცხადებენ გვარის მიხედვით. ეს კი საკმაოდ ხშირად ხდება. 
არის ერთი ირაკლი, რომელზეც ადრე დავწერე კიდეც. მისი გვარი კი ისეთია,რომ სულ "გადადექი"-ს ვეძახით.
მას ფარულად თუ ხილულად ეფლირტავება თეონა. თეონა "სწერვა"-თაგან ერთ-ერთია. სულ სამნი ვართ. თეონა სულ იმის დემონტრირებაშია, რომ ძალიან ენამახვილია, რეალურად კი მისი იუმორი ზოგჯერ დამღლელია. ერთხელ გაჩერებაზე ირაკლის ნათიასა და მის დასანახად მხარზე თავი ჩამოვადე და ''ქალური ამბები" დავიწყე, რისთვისაც თეონასგან დაბოღმილი თვალები, ბოთესგან კი - სიცილ-კისკისი მივიღე. მე კი, როგორც დამპალმა და საზიზღარმა არსებამ, თეონას ცივი მზერა ვესროლე და "ვჭორაობთ"მეთქი მივუგე.მაგრამ ჩემს თვალებში იკითხებოდა:" რა გინდა??? მიხედე რა შენს საქმეს, მინდა და ვეხუტები!!!" სად იყო თეონა ბაკალავრიატის 4 წლის მანძილზე??? თეონა მაშინ "ილიაუნი"-ში იყო, მე და იკას ერთად რომ გვიტარდებოდა ლექციები. ზოგჯერ მინდა, რომ ეს ხმამაღლა დავუყვირო, მაგრამ მეზარება. ბოთესთვის არაერთხელ მითქვამს არადა.
გვყავს სალომე, რომელმაც მგონი ისიც არ იცის, რომ მაგისტრატურაზე სწავლობს. არასოდეს არაფერი არ იცის. შეიძლება საგანი ჰქონდეს ნასწავლი, მაგრამ მე ამ ცოდნაზე არ მაქვს საუბარი. "გოგო არვიცი, აქ გვაქვს ლექცია???" და ა.შ. 
გვყავს ნინო, რომელიც იმ ყველის ვაჭარს მაგონებს, რომელიც სულ იცინის. ამაზეც ნერვები გვეშლება მე და ნათიას. ვერ გაგვიგია, როგორ შეიძლება ადამიანი სულ იცინოდეს მინიმუმ 28 და მაქსიმუმ 32 კბილით. თუ ცუდ ნიშანს იღებს, ჩვილივით გამეტებით ტირის და საჭიროებს მოფერებას, რომელიც ასე გაიჟღერებს: "აააალა ნინო, აააალ იტილო, აააალა ნინო, ალაა". 
გვყავს ია, რომლის მაკიჟის რომელიმე ერთი კომპონენტით დაწყებული სამოსის რომელიმე ერთი კომპონენტით დასრულებული ყველაფერი სხვადასხვა ფერის აქვს. თუმცა სხვებთან შედარებით მას ვასმენინებ ხოლმე, როდესაც ჯგუფს რისხვას ვაყრი. 
კიდევ შალვა, რომლის ატანაც არ გვაქვს. ერთხელ იდიოტობები თქვა ნათიაზე და მე ეგრევე ყვირილი დავუწყე: "ნათიას პირში უთხარი, თუ მაგარი ხარმეთქი". 
ის სწორედაც ის შალვაა, რომელმაც მე, თეონა და ნათია ჯგუფის ყველაზე "სწერვა" გოგოებად შეგვრაცხა მთელი აუდიტორიის გასაგონად. ნუ თეონა მოთამაშეა. ირაკლის ეთამაშება და ირაკლიზე თამაშობს, ასე რომ არ ვცნობ მის "სწერვობა"-ს. მე და ბოთე კი - მართლა საზიზღრები ვართ. ნათია მოხევეა, მე - მთიული. თუ ოდესმე ითამაშებს და ითვალთმაქცებს ან მოხევე და ან მთიული, მაშინ მთებს ბარში ჩამოვიტან. მაგრამ მერე რომ ვუკვირდები, პირდაპირები ვართ. თავს რომ ვერ ვიკავებთ, ხმამაღლა ვამბობთ. 
და ბოლოს ნათია - უბოთესი უბოთესთა შორის. მეზიზღება, მიყვარს, მერე ისევ ვერ ვიტან, მერე ისევ მენატრება. მერე ცემა მინდება, მერე ისევ ვუმესიჯებ, მერე საუბრისას თითებს მიტკაცუნებს. არადა მთელი 4 წელი ზედ არ შეგვიხედავს ერთმანეთისთვის. მერე ჩემი ბლოგი წაიკითხა და კიდევ მერე მითხრა შენი ბლოგი რომ წავიკითხე, მივხვდი,რომ შენ ჩემნაირი ხარო. 
ჭორაობა??? ხო, რავიცი. ჩვენ ისე ვართ, რომ პირდაპირ ვეუბნებით ყველაფერს. აუდიტის ლექტორმა მეთორმეტეჯერ რომ დაიწყო იმის გამოცხადება, თუ როდის და რა სახით გვექნება გამოცდა, ვეღარ მოვითმინე და ხმამაღლა წამოვიძახე: "აუ რა გჭირთ, რა ვერ გაიგეთმეთქი. მეასეჯერ უნდა თქვას მაინცდამაინც?"-მეთქი. აი ასეთი ფეთქებადი ვარ მე და ვერ მიტანს მთელი ჯგუფი, რადგან ეგრევე აგრესიაზე გადავდივარ. 
ჭორაობა ბლოგზე??? არა მგონია ეს ჭორაობა იყოს, ყველამ კარგად იცის ვიზე რას ვფიქრობ. ვინც არ იცის, ის არაა ისეთი ახლობელი, რომ იცოდეს. მოყვარეს - პირში, მტერს - პირს უკან. ნუ მტრები არ არიან, მაგრმა არც მოყვრები, ასე რომ... : )




***


ლექციას ატარებს ვიღაც 75 წლის მამაკაცი, რომელსაც ხმა ერთ წამში ეხრინწება, მეორეში - კი მოსდის, მაგრამ მერე ისევ ეხრინწება და ნუ მოკლედ.
ნათია - საწყალი:((( ვერ ხვდება,რომ უბერავს. 
მე - ვაიმე!!! ეს ვის დაკარგვია, ხომ არ იცი???
ნათია - "კომპუტერი"
მე - ამან რა იცის, რა არის კომპიუტერი.
ნათია - გონზე არაა ცხოვრების. 
მე - "ზატო" სათვალე უკეთია 15 ზომით დიდი.
ნათია - კომაში ვარ!!!
მე - ქარი უბერავს და ეს საწყალი ფურცლებს იჭერს. ირაკლის სახეს შეხედე  :D :D :D
ნათია - და მარი როგორ ყვება ბაზარში? :))))
მე - ეგ ოღონდ ალაპარაკე და მეტი რა უნდა. 
ნათია - "ბოდიშით"
მე - "ზატო" დიპლომები და დისერტაციები აქვს, იიიიშ!!
ნათია - გავარტყი ეგეთ ხარისხებს. 


ლექტორი:
პროგნოზირება და რისკი - გადაწყვეტილების მიღების უშეცდომო მნიშვნელობა (გლობალიზაციის პირობებში მსოფლიო ეკონომიკაში)
პროგნოზირება - მეცნიერული და ალბათური მსჯელობა მომავლის შესახებ, მომავლის განჭვრეტა. 
გლობალიზაცია - მსოფლიოში მიმდინარე პროცესების გაერთიანება. 
პროგნოზი - მომავლის განჭვრეტის შედეგი. 
მოდელი - უცნობის ნაცნობი ფორმით გამოხატვა. 
ალბათობა - რაიმე მოვლენის მოხდენის რიცხვითი შეფასება ( 0≤a≤1)

და ჩანაწერი ლექციაზე:

დიდი ხანია არ ვყოფილვარ ლექციებზე. აქედან გამომდინარე, მომენატრა... თუმცა ის, ვისი ლექციაც მინდოდა (აუდიტი), სადღაც წასულა, ხოდა ახლა მე-2 ლექციას ვესწრებით. 

ლექტორი ამ შემთხვევაშიც სხვაა, ის რატომღაც გვიცდენს და ახლა სხვა გვიტარებს. 

მე - ცრემლიანი ლოყებითა და თვალებით. 

ნათია - კარე შავი თმით ხითხითებს. 

ია - გარუჯული. 

შალვა, ირაკლი, თეონა - ენამოსწრებულები. 

"სისწრაფეც მაღალი აქვს კომპუტერს" - ეს არის დღის ფრაზა. 

რა უნდა, რას გვერჩის?! ან ვინაა???

რა განწყობაზე უნდა იყოს 12 სტუდენტი, როდესაც ლექტორს 10 ზომით დიდი ზომით დიდი სათვალე უკეთია და უჭირს წინადადების იმ ხმაზე წარმოთქმა,რომ ჩვენ გავიგოთ. აზრის ჩამოყალიბებაც სირთულესთანაა დაკავშირებული. სამაგიეროდ, დიპლომი და სერტიფიკატი ექნება მრავლად და დისერტაციები დაცული და წიგნები გამოშვებული და კიდევ რამე და კიდევ რამე. ასაკი - 75-ს ზემოთ. არადა მომავალზე, კომპიუტერზე, სიახლესა და გლობალიზაციაზე გვესაუბრება. ჩემი და ნათიას გამოთვლით მისი მომავალი ჩვენი, ჯერ კიდევ იდეაშიც რომ არ ვიყავით ის პერიოდია, ანუ სადღაც 40-50-60-იანები. საბჭოთა კავშირის მძვინვარება როდესაც სჭარბობდა "ქართსა შინა".

პეპსის მაგივრად კოკა-კოლა შემომეყიდა და ვცდილობ იმით მაინც მოვიკლა წყურვილი. 

20:37 სრულდება უკვე. სახლში "წერტილუკა" მელოდება და მისი წერტილოვანი ცხვირი მენატრება. გარეთ ვიყურებითკიდევ კარგი, ფანჯარა ღიაა და თბილისი გარეთაა. 2 მერცხალი ცას ეთამაშება . ცა დღეს აგრესიული არ არის, თბილია და მოსიყვარულე. მერცხალი რა... ჩემთვის ცაში მფრინავი ყველა ჩიტი მერცხალია. თბილისი ფიქრობს, იღიმის, მოძრაობს, ტკბება ზაფხულის მეორე დღით. ანძას გავხედე. ფუნიკულიორი თავისი ჭრელი ფერებით მიბრუებს თვალებსა და გონებას, დამცინის: " მე ასე ვცელქობ, შენ კი კიდევ 40 წუთი მანდ უნდა იჯდე." "სკამზე ძლივს დაჯდა" - მიჩურჩულებს ნათია. ხმაც იხლიჩება. რაღაც ხუმრობას ამბობს და იცინის. შაკოც ფსევდო სიცილით უბამს მხარს, თუმცა მალევე ვხვდებით, რომ ხუმრობაზე კი არა, ლექტორზე გვეცინება ყველას. დიდი ძალისხმევით ვცდილობ ჩემი საქვეყნოდ ცნიბილი ისტერიული სიცილი შევიკავო, ნათია მირტყამს, გაჩერდი, ახლა არ დაიწყოო. იქით კერესელიძე რათქმაუნდა სიბრძეებს აფრქვევს. ეგ ხომ ჩვენი ჯგუფის კომაა. უცბად "მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი" მახსენდება, ვიღაც რომ გახდება ცუდად და კლასის 97% რომ მიყვება. ეს რა შუაში იყო ახლა??? მაგრამ ლექციაა ასეთი. 

თბილისი უკვე გამოწვევაზე მიდის. მთლიანად დაბნელდა. ფუნიკულიორი ისევ მე მეპრანჭება და მეკეკლუცება. ღმერთო, რა სიმწარეა. ბოთემ მობილურით აღბეჭდა ლექციის მსვლელობა. ორივე სამსახურებიდან მოვდივართ და ორივეს გული გვაქვს შეღონებული, რომ ლექცია ასე მომადუნებელია. 

ნათიას კომენტარი: 

ყველაზე საშინელი კი ისაა, რომ როგორც წესი, ოთხშაბათობით ტექნიკური უნივერსიტეტის ბოროტი ბიძები ანუ დაცვა 9 სთ-ზე ამოდის მე-7 სართულზე და გვიქრობს ხოლმე შუქს. ანუ ეს ბრძანებაა, რომელსაც უნდა დავემორჩილოთ წესით და რიგით, ჩვენი ლექცია კი 9:30-ზე მთავრდება. 

არცერთ დღეს არ მინატრია იმ ფორმიანების ამოსვლა, მაგრამ დღეს ვინატრე...

ნეტავ შუქი ჩააქრონ..

ნეტავ...