Kate's Universe

– მეზიზღება ყველაფერი, რაც დაფრინავს. მტრედი, ღამურა, ქათამი.

– ან, ქათამი არ დაფრინავს.

– ქათამი არ დაფრინავს???

და აქვე უნდა იყოს ისეთი სიცილაკი, რომელიც გამოხატავს ანკას სრულიად გაკვირვებულ სახეს, ბავშვურს და სახეს, რომელიც ელოდება რამე პასუხს 4 დანარჩენი ადამიანისგან.

– არა, ქათამი ვერ დაფრინავს.

– უი, არ ვიცოდი. და ხარხარი. ხარხარი, ისეთი, რომ თვალები გეხუჭება.

მიყვარს ასეთი შემთხვევები.

როდესაც ვზივარ სამარშრუტო ტაქსში და მთელ ხმაზე მესაუბრება ნუსა...

მივდივართ და არ ვჩერდებით. მთელი 10-15 კაცი გვისმენს და ჩვენ ეს აბსოლუტურად გვკიდია. ყოველ მეორე სიტყვაზე ვიგუდებით. "დადებითემოვცივდებით". და ვიღაც მგზავრი: "უკაცრავად დიდი ბოდიში,რომ გეჩრებით საუბარში, მაგრამ აი იცით რა მაინტერესებს..."

ეს უკვე მეორე შემთხვევაა, როდესაც ტრანსპორტში თანამგზავრი მეჩრება საუბარში.  

მისმენს მისმენს, ჩუმად მაინც მისმინოს.

მიყვარს, როდესაც დღე სავსეა სულელური, მაგრამ მაინც კურიოზებით.  

– აუ ისე ნეტავ ანა თუ გველოდება???

და უცბად ვიყინებით. ამ მომენტში ნუცას საბოლოოდ ვუტყდები იმაში, რომ მასპინძლისთვის არ დამირეკავს და არ გამიფრთხილებია, რომ მივდივართ.  

– აუუ, მოგკლავ.

– არაუშავს, თუ სახლში არ დაგვხვდა, სადმე შევიდეთ, ბოლო–ბოლო.

ანუკა კარს გვიღებს. გაკვირვებული.  

– ან, ხო გველოდი??? – კი, შემოდით. არ შევდივარ. – ხო მართლა გველოდი???

– კიიიი, შემო.

– აბა რატომ გაქვს ასეთი სახე??? 

– ვაიმე, შემოოო.

და ყველაზე sweet ადამიანი მთელ "სამაინცეთა" შორის.

უთბილესი არსება. თავისი სინაზით, სიცილით. ხმით. ბაბისა.

მალე ნასწიკაც შემოგვიერთდა და დავიწყეთ.

რა??? 

რა და ის, რასაც უბრალოდ ვერ ავსახავ სიტყვებით. მეორეჯერ ვარ ანასთან და ვგრძნობ, რომ მისი სახლი, სტუმრები, აურა, სიტუაცია რაღაცას მიშვრება. ამდენი ძალიან დიდი ხანია არ მიცინია. პროჟექტორი, რომელშიც ვნახეთ ძალიან ლამაზი თუთიყუშები. მეგობარი ბლოგები... სიმღერები.

და დუდი. არა, ეს ასე არა,  

"აუ დუუუუუუუუუუუდ, მოდი რა"

და ისევ ჩვენი ხარხარი.

მართლა დიდი ხანია ამდენი არ მიცინია.

მანამდე 3 დღით ადრე ნუცას დაბადების დღე. ნუცამ დაწერა თავის პოსტში.

"ჩემი დაბადების დღე უკვე სხვა ისტორიაა. ზუსტად ისეთი დღე იყო, როგორიც მე მინდოდა და ჩაფიქრებული მქონდა. მარტო ჩემი ახლობლები, ბევრი სასმელი, ბევრი მუსიკა, გართობა, არეულობა, სიგიჟე, ცეკვა, ყირაზე გადასვლა, ჩემი ახლანდელი 'ის', რომელთანაც მსიამოვნებს ურთიერთობა...დღესაც კი მგონია რომ სიზმარი იყო, ფაქტიურად რაღაც მონაკვეთები არც მახსოვს ამ დღიდან და თანდათან ვაკეთებ აღდგენას." ხოდა ამ ფრაზებს ერთ დიიიიდ + ს ვუწერ, იმიტომ, რომ ვეტანხმები. და მთავარი, ეს ის დღე იყო, როდესაც შევცვალე რაღაცით. მეორე დღეს ნუცა ჩემთან და გახსენება ვინ რას, როგორ და რატომ შვრებოდა. ლოგიკის შეგრძნების გარეშე.

მეტი რა დავწერო არვიცი.

მართლა დადებითად ვარ და რაღაც ისე ვარ.

მიყვარს ჩემი თავი ასეთი და იმედი მაქვს, რომ სხვასაც ვუყვარვარ ხოლმე ასეთი.

თუმცა იმედი მაქვს, რომ სხვას ყველანაირი ვუყვარვარ.

და მთავარი, რომელიც შენ გეხება, ვინც არ უნდა იყო მონიტორის მეორე მხარეს...

მე მიყვარხარ და სულ მკიდია შენ რას გრძნობ.

თქვენი მე.

ვწერ იმას,რასაც არ ვწერ ხოლმე ჩემთან… იქ მე ვცხოვრობ,ჩემები მსტუმრობენ,იმათ თავიანთი მე ყავთ და არ მიყვარს,როცა ვიღაცას ვიღაცას ართმევენ,ან უცვლიან. . .ამიტომ მეც არ ვუყალბებ ,,ჩემებს'' თავიანთ მეს...

არ ვიცი როგორი ვარ რეალური მე. . .ვიცი რომ ყველა ისეთი ვარ,როგორებიც ჩემ გარშემო თქვენ და ჩემები. . .

უკვე ბევრს ვსვამ ,ბევრს ვეწევი,მგონია რომ ზომაზე დიდი მკერდი მაქვს და სულელური ახირებები.. . კიდე,სულ რაღაცას ვუსმენ,როცა არ მყავს ვიღაცა,ვისაც მოვუსმენ, ვფიქრობ და ზოგჯერ მომწონს ის,რასაც მოვიფიქრებ ხოლმე. . .

მაგრამ როცა რამეს მეკითხებიან,ვეუბნები რომ ფიქრი მეზარება და არ ვიცი. . .უბრალოდ არ ვიცი ხოლმე,უნდა ვთქვა თუ არა ის,რისი თქმაც მინდა. . .
მე ვამბობ,რომ ადამიანებთან ურთიერთობის ასაწყობად საუკეთესო საშუალება -გულწრფელობაა. . . მე ზომაზე მეტი დრო დამჭირდა მეთქვა ჩემი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ადამიანისთვის რო ქრონიკულად მადებილებს,ქრონიკულად დავატარებ და მშვიდად ვარ. . .
რამდენიმე დღის წინ ვამბობდი,რომ არსებობს ფაზა,როცა ვიღაცით აღფრთოვანებული ხარ და ყველაფერი გჯერა,არსებობს ფაზა,როცა აღფრთოვანება ქრება და იდიოტად გრძნობ თავსაც და სხვებსაც და ფაზა,როცა შენ უკვე აღარ ხარ იდიოტი და აფსოლუტურად მშვიდად ადამიანებს გრძნობ. . . მე ყველა ფაზაში მყოფი ურთიერთობები მაქვს და საერთოდაც, ვგიჟდები თუნდაც უაზრო ურთიერთობებზე,იმიტო რომ არ არსებობს არაფრის მომცემი ურთიერთობა. . .
მაგათზე დაკვირვებით ვსწავლობ ზუსტად იმას,რაც მე მჭირდება მშვიდი ცხოვრებისთვის,მშვიდი სიყვარულისთვის და იმისთვის რომ ადამიანებთან მისასვლელად შუქნიშანს კი არა,ცისარტყელას შევხედო. . .
იქ ყველა ფერი ერთად ანთია და შენ უნდა გადაწყვიტო საით წახვალ და ინანებ.. . .
არადა,არ ინანებ,თუ იცი,რომ არსებობს მშვიდი სიყვარული,თუ გაქვს,სახლი,რომელიც მოგენატრება და კიდე ადამიანები,რომლებიც გეუბნებიან,რომ შენ გარშემო გაცილებით ბევრი ფერია,ვიდრე ცისარტყელას აქვს და არ არის აუცილებელი წვიმის მერე მზეს დაელოდო,ისედაც შეგიძლია სიყვარული. . .არ აქვს მნიშვნელობა იმას რომ ჩვენ ერთმანეთის გარეშე ვიზრდებით,მთავარია ერთმანეთისთვის ვიზრდებით და რომ ზოგჯერ ძალიან კარგია,როცა ხვდები რო მ საკარისად ხშირად არ ამბობ მიყვარხარ-ს. .. და უფრო ხშირად და უფრო მეტად გიყვარს,ვიდრე იტყოდი. . .
მიყვარს ლუდი,ყველაფერი სველი და ,,ჩემები’’...
წერაც და დილის ძილიც. . .
თქვენი სიზმარი ვარ,ყველას გილექავთ,მერე გნახულობთ,დილის პირველ ყავამდე მახსოვხართ და მერე მეორე ჭიქას ვიდუღებ. . .


პ.ს. მეორე მოწვეული პოსტია ჩემი ბლოგერობის განმავლობაში. . . ეს უფრო არაფხიზელმა დავწერე,ვიდრე წინა. . .უბრალოდ,ზოგჯერ მართლა ძალიან მჭირდება ტაიმ-აუტები ბევრი სითხით,ბედნიერი სახით და იმის შეგრძნებით,რომ ვიღაცეები ძალიან,ძალიან მიყვარან. . .
არაფერი არ შემიცვლია აბსოლუტურად შეგნებულად,ჩემ გუშინდელ თავს ვერ გავაყალბებდი. . .
ბედნიერად
ნასტასია

წინადადება...რომელმაც დამარტყა თავში ამ წამს...
ხოდა ახლა ვფიქრობ...
რომ ისა და ესა ვქნა...
კიარადა...
ახლა, როცა უფრო მეტს ვფიქრობ...
მით უფრო ვხვდები ყველაფერს...
და მას მერე, რაც მე ახლა მთვრალი ვარ...
ლუდით :D
მაგრამ მაგას რა აზრი აქვს...
კიარადა მნიშვნელობა...
ხოდა ბარემ მთვრალი ვარ...
უ–აზრ–ო...
მკიდია...
საერთოდ...

დღეს თმები შევიჭერი...
კიარადა ეს რა შუაში იყო...

ისიც მკიდია, რომ აღარ შემიძლია უკვეეეეეეეეეეეე...
ისიც მკიდია, რომ საითაც არ უნდა გავიხედო, ყველგან ლანდია..
მისი...
პურის მოსატანად ვერ გავსულვარ..."პოპულში"...
მისი ძმაკაცი – სად დაიკარგეო...
სამსახურში ვერ მივსულვარ...მისი კარის მეზობელი მოდის რაღაც პირად საქმეზე და უყურებს ტაბელს, სადაც ჩემი ვინაობა წერია...
და ამის შემდეგ მეკითხება – შენ ქეთი არ ხარო?!
თუ კითხულობს, რაღას მეკითხება.
სამსახურის ჩეთში ვეღარ შევსულვარ... ვიცი იქაა...
სახლში ვეღარ ამოვსულვარ... "მარშუტკიდან" დედამისი და და ჩამოდიან...
მეგობრის facebook-ზე ვეღარ შევსულვარ, მისი სურათი დევს...

და მერე თემო, ჩემი ახლობელი თანამშრომელი მომწერს ჩეთში, რომ მე ფსიქოლოგი მჭირდება...
მერე პრანკსა მეტყვის, რომ "აუ შენ რაღაც ძალიან ღრმა დეპრესია გაქვს..."
და ყოველი ფრაზის მერე მეტყვის...
"არა
არა
არა
არა
არა
არა
მომისმინე...
ეგრე არ არის...
ისე არ არის, როგორც შენ აზროვნებ...
მომისმინე რა...
გთხოვ რა...
მე დაგეხმარები...
ესეც გაივლის...
დამიჯერე გაივლის..."
და მერე უფროსი სერიოზულ შენიშვნას მომცემს: ქეთი, ეგეთი სახით ნუ ზიხარ, გადამდებია. რა არის ეს"
და მერე ლექციაზე მისულს ნათია მეტყვის: აუუუუ, კარგი რა, ნუ ხარ ეგრე. სულ სიკვდილზე ნუ ფიქრობ"
და მერე სახლში მისულს დედაჩემი მეტყვის: შენმა თანამშრომლებმა იციან შენ სულ სახე რომ ჩამოგტირის და ხმას რომ არ იღებ???"

მე კიდევ კარგი მთვრალი ვარ...
ერთი კათხა ლუდი და ეგაა...
გულახდილობის პიკი...
"შტო უ ტრეზვავა ნა უმე, ტო უ პიანავა ნა იაზიკე"
რაც კი რამე შეიძლება რომ ვთქვა, აგერაა...
და არ დამაჯეროთ, რომ ფხიზელი და მთვრალი ადამიანი ერთმანეთისგან განსხვავებულია. 

და ამ ყველაფრით მე ორ სიტყვას ვეწინააღმდეგები...
და ეს ორი სიტყვაა: "მე მკიდია"
არაფერიც არ მკიდია...

ნუცას დაბადების დღეზე ვარ და ხალხი გიჟობს..
მაგრად ვერთობით.
მჭირდება გადართვა.

არ დამაჯეროთ, რომ სიმთვრალეში ადამიანები იცვლებიან.
არ დამაჯეროთ, რომ თუ ადამიანი კარგია სიფხიზლეში, ის სიმთვრალეში სიყვარულის ახსნას არ დაიწყებს.
არ მითხრათ, რომ თუ ადამიანი იდიოტია ცხოვრებაში, ის გამაბრუებლის მიღების შემდეგ სასიამოვნო გახდება.

ეს რა შუაში იყო ახლა...

უბრალოდ აქ ზოგს გართობა სხვანაირად ესმის...


და მოკალათებული ბარის დახლთან.
ლეპტოპის კლავიშები ეხებიან ანაზდად ჩემი 8 აქტიური თითის ბალიშებს...
2 ნეკას ვასვენებ.
დიჯეის მოვალეობას ვითავსებ.

ხო, კიდევ რაღაც, მაგრამ არვიცი.

რა შუაში იყო და ახლა ეს სიმღერა გამახსენდა...
კიარადა ტექსტი...

If you leave me now, you'll take away the biggest part of me
If you leave me now, you'll take away the very heart of me...

კიარადა ეს სიმღერა ყოველდღე უკვე....

Where is my love
Where is my love
Horses galloping
Bring him to me...

კიარადა...

გვიანია...

It's too late...

მისამართი დაზეპირებული უკვე...

ეს ის მომენტია, როდესაც გრიპი მქონდა...