Kate's Universe

• ვარ გაციებული და ხუთშაბათს სამსახურში არ მივდივარ აღნიშნულის გამო...
• სამაგიეროდ უფროსი არც თუ ისე ბედნიერ სახეს იღებს აღნიშნულის გამო და ამიტომაც პარასკევს მივდივარ სამსახურში...
• მთელი პარასკევი ვარ ცუდად, რადგან იდეაში სახლში უნდა ვიყო, რომ ბოლომდე გამოვჯანმრთელდე. სამაგიეროდ კი ხდება ის, რომ მაქვს საშინელი ჰაერის უკმარისობა და საკმარისია ხმა ამოვიღო, რომ ეგრევე მიჩნდება გაგუდვის შეგრძნება. არადა საუბარი მართლაც რომ ბევრი მიწევს სამსახურში. და მაწუხებს ერთადერთი აზრი: ღმერთო, ახლა ეს დამამთავრებინე და ჰაერს ჩავისუნთქავ!!! საშინელებაა, როდესაც პირს ჰაერის ჩასუნთქვისთვის იყენებ მხოლოდ და ამ დროს უნდა ისაუბრო...
• სამსახურის ლანჩის ბიჭს ჩემთვის არაფერი მოაქვს, თურმე ახლა უკვე წინასწარ უნდა დაურეკო. ამიტომ შეწუხებული სახით გარეთ გავდივარ. გავდივარ და ჩემი დის ქმარს ვეჯახები ეგრევე. 5 წუთით ვესაუბრები და ამ 5 წუთში ვასწრებ ერთდროულად ყველაფერზე წუწუნს. მის ადგილას რომ ვიყო, დავცინებდი ჩემს თავს, მაგრამ იდეაში თავს იკავებს და საქმეზე გარბის.
• ისევ და ისევ გაციების გამო არ მივდივარ ლექციაზე, რის გამოც ჯგუფელები ჩემზე ცოფებს ყრიან. ეს კი იმიტომ, რომ წიგნი მაქვს წაღებული, რომელიც უნდა გადამექსეროქსებინა. შტობ ვი ვსე სდოხლი, გეგონება მეხალისება მთელი დღეები ლოგინში წოლა, 500 ცხვირსახოცთან ერთად ძილი და სასწაული სიხშირით წამლების სმა. გაგიჟდები რა თუ გინდა...
• ხუთშაბათს და პარასკევს არ მაქვს ინტერნეტი. ამის გამო და ისედაც მთელი დღეები ვწევარ და Twilight–ს ვკითხულობ.
• ზუსტად იმ მომენტში, როდესაც წიგნის გმირი ინტერნეტში ვამპირების შესახებ ნახულობს ათასგვარ ინფორმაციას, ვხვდები, რომ ჩაი მინდა აგერ უკვე მეასე ჭიქა. საღამოს 8 საათია, გარეთ ბნელა. გამოვდივარ და ოთახში შუქის ანთებისას მთელ ხმაზე რაღაც ფეთქდება. ფეთქდება და მთელ სახლში ყველა შუქი ქრება. ვამპირი, სიბნელე და გაციება. უმწეობის სამი მომენტი ერთდოულად. ძმას ვაგზავნი PSP–ში და მე ნაცნობ ელექტრიკოსს ვურეკავ. რამდენიმე წუთის განმავლობაში სახლში მარტო ვარ და ზუსტად ეს სამი მომენტი მიტრიალებს თავში. ღმერთო, რა დავაშავე. არადა იდეაში არ მეშინია. არც არასდროს მეშინოდა სიბნელის,მაგრამ რაღაც მაინც არის არასასიამოვნო.
• კიდევ კარგი ორივე ადამიანი მოდის. და 1 საათის განმავლობაში ვაკეთებთ ელექტროენერგიის მიწოდებას. დამნაშავე – დიდ ოთახში მდებარე ჭაღი, რომლის ანთებაც მომინდა ჩემდა ჭირად.
• პარასკევს ღამე უკვე მაქვს ინტერნეტი და დროს არ ვკარგავ. შიბზიკამ დამიბარა 10–სთვის მოვალო. გახდა 12,1,2,3,4... მე ჩემთვის ვზივარ, ვფიქრობ, რომ სადმე კარგ სიტუაციაშია და არ ვაწუხებ რეკვებით, არადა ვნერვიულობ. შემთხვევით ხელში ვიღებ მობილურს და სმს–ი მოსული 12–ის ნახევარზე: ქუთა, დღეს ბიჭებთან რომ დავრჩე, ხო არ შეგეშინდება მარტო?" ვაიმე რა დებილი ვარ: "ვაიმე... ეს ახლა ვნახე და გელოდები რამდენი ხანია. კაი დარჩი. "
• მთელი ეს ხანი საჭმელს ის არვიცი და მე ფაქტიურად არაფერს ვჭამ. თუ არ ჩავთვლით, რომ შაბათს ღამის 11–ის ნახევარზე ჩაი დავლიე "სუხართა" ერთად. ეს საუზმე იყო, სადილი თუ ვახშამი, არვიცი, მიჭირს დეფინაცია, რადგან ამის მეტი არაფერი მიჭამია. ფაქტიურად მშიერი ვარ. იმის ჭამაც ვერ ვნახე, მაგრამ ის სავარაუდოდ გარეთ მიირთმევს სადმე.
• გადის სახლიდან და რომელზე შემოდის, არვიცი. ანუ ფაქტიურად მარტო ვარ. რა უნდა ვუთხრა, ერთობა და მეც არ ვარ ადამიანი, ვისთანაც უკიდეგანოდ სასიამოვნოა ჯდომა. მითუმეტეს გაციებულობს პირობებში. so he finds some kind of shelter... და არც ვამტყუნებ.
• შაბათს საღამოს რეკავს დედაჩემი: რას შვრებით, რა ხდება თქვენსკენ, როგორ ხართ??? თავში ათასნაირი წინადადება სათქმელი.

1. რას ვშვრებით და ვშიმშილობთ, სახლს არ ვალაგებ, ნიჟარაში დაგროვებულ ჭურჭელს არ ვეკარები.
2. რა ხდება და მოკლე ჩართვა გვქონდა და კინაღამ ავფეთქდით.
3. როგორ ვართ და გაციებული.

• შაბათსაც და დღესაც დილის არვიცი რომელ საათზე რეკავს ხან ზარი, ხან ტელეფონი. რაც საშინლად გამაღიზიანებლად მოქმედებს ნერვებს. ხან მათხოვარი, ხან მეზობელს რაღაც ჩამოუვარდა, ხან კიდევ ვინმე გზააბნეული. რა დავაშავე.
• დღეს სინდისმა შემაწუხა და სამზარეულოს დავუარე ცოცხით. ქვაბში გაფუჭებულ ტოლმას ისევ ალმაცერად ვუყურებ, იდეაში უნდა recycle bin–ისკენ უნდა გადავუშვა, მაგრამ მეზარება. ვაღებ მაცივარს და მორიგ ქვაბს ვხდი თავზე. სუპი. ვცდილობ გულისრევას შეგრძნებას მოვერიო, მაგრამ შიგ მოცურავე ქათმის თავის, ფეხებისა და კისრის დანახვაზე ეს ამბავი მიძნელდება. ისევ მაცივარში ვდებ და ისევ კომპიუტერს ვუბრუნდები.
• შიბზიკა დღესაც არ არის, ექსკურსიაზეა ჩემს საყვარელ ადგილას. გუშინ მითხრა სიღნაღსა და ბოდბეში მივდივარ ფაკულტეტთან ერთადო. შურისგან სახე ვიცვალე, მაგრამ აზრი?! ახლა სიოს დაბერვაც კი შემიბრუნებს გაციებას, ასე რომ სახლში ვარ.

– მეზარება. და არც მინდა.

– გთხოვ.

გოგოებს გადავხედე. ზოგი პიცას ილუკმებოდა და არ იმჩნევდა ამ საუბარს, ზოგიც – ცნობისმოყვარე მზერას არ გვაშორებდა. არავინ იცოდა, ვინ იყო გიორგი.

– წვიმს. და საერთოდაც ღმერთო ჩემო... „ღმერთო ჩემო“ ჩემი ირონიისა მწვავე, ხოლო აგრესიის მსუბუქი ფორმაა.

– აუ ქეთ... თვალებში ჩამხედა. მერე დახუჭა, თითქოს ის სიცივე და სისველე შეიგრძნო, რაც წვიმას თან ახლდა.

ავდექი. მაგიდაზე ფული დავტოვე. თვალები გაუნათდა. მოემზადა.

– WC-ში მომყვები??? წარბების აწევით ვკითხე.

დაიბნა, არ ელოდა, შეჩერდა.

– სად?????

– საჭირო ოთახში ანუ.

– აა, უი, არა. გარეთ დაგელოდები.

– წვიმაში??? აქ დაჯექი.

დაჯდა. გავედი. WC-ში შესვლამდე გამოვხედე. გამეცინა. I could see him being very shy while setting himself next to my girlfriends. მაგრამ თითქოს არ შეიმჩნია. გაეცნო კიდევაც.

WC–ში შევედი. რამდენიმე გოგო აყუდებული სარკესთან, ზოგი პომადას ისვამდა, ზოგმა წამწამები კიდევ უფრო გაიშავა, ზოგიც კი – უბრალოდ ხელებს იბანდა... ერთმანეთს არ აცდიდნენ, წინ უხტებოდნენ, ქუსლებით ხმაურობდნენ მეტლახზე... ღმერთო, როგორ ვერ ვიტან ასეთ გოგოებს... სიგარეტისა და სუნამოს სურნელი ერთმანეთში შერეული, მათრობელ ესენციად რომ ქცეულა ჩემთვის აგერ უკვე რამდენი ხანია... რამდენი რა... იმდენი ხანი, რამდენიც გიორგის ვეურთიერთობებოდი...

შევედი, კარებს ავეტუზე... ველოდები, იქნებ ერთმანეთის მიყოლებით გავიდნენ. არა. აზრი არ ჰქონდა. შევედი ერთ–ერთ კაბინაში. უნიტაზს თავი დავახურე და დავჯექი. საიდანღაც ისევ მუსიკის ხმა მოდიოდა. და პლუს ამათი ყაყანი: "გოგო, ეს "წენი" ხო ძაან მაგრად მიხდება?!, „როგორ ფერზე ვარ??? რუმიანა ხომ არ დავიმატო???" იმდენად მოვიხარე წელში, რომ თავი მუხლებზე დავდე და თვალებიც დავხუჭე. წამით წავედი. მერე გავახილე და გონებაში საკუთარ თავს დავუსვი არაერთი კითხვა: "ნუთუ ეს რეალურია, არ მესიზმრება??? და გიორგი ვინაა??? ჩემი რეალობა??? მაშინ ჩემი არარეალური ვინღაა???ან საერთოდ რას ვაკეთებ აქ??? ან იმან როგორ მომაგნო??? იქნებ სახლში უნდა წავიდე???ხომ მელოდებიან სახლში???. არადა არავინ მირეკავს. ნეტავ ამ ბარიდან უკანა გასასვლელი არ არის??? ან რაში მჭირდება?! მე ხომ შეიმიძლია პირდაპირ წინა გასასვლელიდან გავიდე და წავიდე. წავიდე სახლში და დავიძინო. არა, დავიძინო არა. უბრალოდ დავწვე და მერე ძილი თავისით მოვა. არა, ძილი არ მოვა თავისით. თავისით გათიშვა მოვა, დაბლოკვა აზროვნების."

კაბინიდან გამოვედი. ონკანთან მივედი, რომელთანაც არავინ იდგა რატომღაც. ალბათ ერთ ონკანთან 5 გოგოს ერთად დგომას აქვს მუღამი. ამრეზით შევხედე ამ საბავშვო ბაღს. ხელებში წყალი დავიგუბე და დავლიე. ყურები – ხმაურისგან დაგუბებული. ისედაც სულ საცობი მაქვს ხოლმე ყურებში.

ჯანდაბას, რაც იქნება, იქნება. მაინც ჩემი მეზობელია და იმედი მაქვს, სახლში მივდივართ. გამოვედი და სანახაობა. გიორგი გოგოებთან უკვე ისეთი დაახლოებული, რომ თითქოს არაერთხელ ყავს ისინი ნანახი. განსაკუთრებით ნუცა. ნუცა მაინც ისეთი ტიპია, რომ არ აქვს მწვავე რეაქციები სხვადასხვა ტიპის ადამიანებზე. თუმცა ნარკომანი რომ არის გიორგი, არვიცი რამდენად შეამჩნია, მაგრამ დანარჩენებთან შედარებით რომ უფრო მეტად კეთილგანწყობილი იყო, ეტყობოდა.

მივედი. გიორგის ზურგიდან მივეპარე და მთელი ძალით ჩავეკარი უკნიდან. შეცბა, არ ელოდა. კისერში კოცნა დავუწყე. მაგრად. აი ისე, როგორც მე მიყვარს. მთელი ძალითა და სურვილით. მისი სხეულის, სუნამოსა და სიგარეტის სურნელი, ერთმანეთში შეწყმული უკვე ისეთი ახლობელი იყო ჩემთვის და ისეთი საყვარელი, რომ ღრმად ჩავისუნთქე. მინდოდა მთლიანად მეგრძნო. როგორი საყვარელია ეს სურნელი.

–ხოოო, რავიცი...– ნუცის ფრაზა და თანდართული ღიმილი. ნუცის უკვე ვაშაყირებთ მაგ ფრაზაზე. მუდმივად "ხოოო, რავიცი"–ს ამბობს ხოლმე ყველაფერზე. ხოდა მეც "ხოოო, რავიცი" შევარქვი.

მერე გავანთავისუფლე ჩემი მკლავებისგან. გოგოების სახე არაერთგვაროვანი.

"ბავშვებო, მე წავალ. ძალიან გამიხარდა თქვენი ნახვა და შემოგეხმიანებით. სკაიპით სავარაუდოდ. არ დამივიწყოთ. " სათითაოდ ჩამოვუარე ყველას. ქურთუქი ჩავიცვი, ქუდი, კაშნე და გამოვედით.

გარეთ უკვე აღარ წვიმდა, თუმცა მაინც საჭირო იყო ზემოთ ჩამოთვლილი ატრიბუტები. თან იმის პირობაზე, რომ საშინელი მცივანა ვარ. გიორგიც საკმაოდ თბილად ჩაცმული. მაგრამ მაინც გაუწითლა ცხვირი.

–მოიცა, ეს გრძელია და მოგცემ" – კაშნე მოვიძრე.

–რას შვრები, ქეთ??? არ მინდა, შენ არ გაცივდე. არ მინდა რა.

–არა. შენ არ უნდა გამიცივდე. თორემ მერე ვინ მომხედავს??? ვინ გამომიტანს დილა უთენია სახლიდან საჭმელს. ვაშლს. ვინ მომახურავს "დუტის" ქურთუკს."

"მე გამოგიტან მართლა, მაგრამ არ მინდა რა ახლა ეს კაშნე.

–კარგი" და მაინც წავიძრე. კისერზე მოვახვიე. ჩავფუთე.

–აუ ქეთ, კარგი რა.

–ჩჩჩ, მე ასე მინდა.

რა სასაცილო იყო. ისე მაგრად ჰქონდა მოჭერილი, თითქოს ეს–ესაა თავი წაძვრებაო.

ტაქსი გააჩერა და მძღოლიც დაითანხმა. ჩავსხედით.

–სად მივდივართ???

–ჩვენთან.

ისე "რაღაცნაირად" გაიჟღერა ამ "ჩვენთან"–მა, ნერწყვი მძიმედ გადავყლაპე. ხო, ჩვენთან, ჩვენს უბანში, ქუჩაზე... და მეტი სად "ჩვენთან"???

უაკნ ვიჯექი მარტო, ის კი – წინ. ტაქსის მძღოლს მაგნიტოფონი აწეული ჰქონდა, აქედან გამომდინარე საერთოდ არ მესმოდა რაზე საუბრობდნენ ის და გიორგი. სავარაუდოდ მისამართი დაუზუსტა გიომ. წინა მხრიდან ხელი გამაძვრინა, ჩემი ხელის ძებნა დაიწყო. მალევე იპოვა და წინ წაიღო. ჩუმად მაკოცა. თვალები დავხუჭე და ჩუმად გავიღიმე. ღმერთო, ნუთუ ეს მართლა რეალობაა???

ამასობაში ჩვენს ქუჩაზე ასულები ვიყავით, მაგრამ ჩემი გონება იმდენად სხვაგან იყო, რომ ეს გვიან შევნიშნე. კიარადა, უფრო სწორად მაშინ შევნიშნე, როდესაც ჩემი კორპუსი მეცნო. აი ჩემი სადარბაზოც, მაგრამ მანქანა არ გაჩერებულა.