Kate's Universe

არ მესმის ადამიანების, რომლებიც თვლიან რომ თუ ადამიანი მოხუცებულია და ანუ ე. ი. რომ გარდაიცვალოს, ამით დიდი არაფერი დანაკლისია. ხშირად გამიგია საკუთარ ბებია–ბაბუებზე ფრიად დამცინავი ტონითა და განწყობით ნათქვამი: "ნეტავ მალე მოკვდეს" ან თუნდაც "ხო, მოკვდა, რამდენი წლის იყო, აღარ იყო სიკვდილის დრო?!" და დასცინიან სხვების თანდასწრებითაც და თითქოს, ეთაკილებათ რომ ახალგაზრდა ბებია არ ჰყავთ. ასეთი ადამიანების მიმართ შეცოდებისა და შებრალების გრძნობა მეუფლება. თითქოს კომპლექსებს მალავენ, სინამდვილეში კი პირიქით ხდება. ზოგადად იმდენად მიყვარს მოხუცები, რომ არასოდეს არცერთ მათგანზე არ მითქვამს, ამ ქვეყნიდან წასვლის დრო იყო უკვე, არათუ საკუთარ ბებიებსა და ბაბუებზე. საბოლოოდ ახლა მხოლოდ ერთადერთიღა შემომრჩა. ის, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარდა და მიყვარს მთელი ჩემი შეგნებული თუ შეუგნებელი ცხოვრების განმავლობაში.

და ეს არის ჩემი დიდედა...
ანუ დიდი დედა
ანუ დედის დედა. მთელი ცხოვრება ასე ვეძახი..
ეს არის ადამიანი, რომელმაც სპეციალურად იმორიგევა სამშობიაროში, რომ ჩემს დაბადებას დასწრებოდა.
ადამიანი, რომელიც არის ჩემი პირველი ექიმი, ჩემი მიკროპედიატრი. რამდენიმე დღის წინ მითხრა ყველა ექიმს შორის მე ყველაზე საყვარელი პაციენტები მყავსო და მართლაც ასეა. რამდენჯერ სამშობიაროში მივდიოდი ბავშვობაში, ექიმები და ექთნები შემიყვანდნენ ბავშვთა პალატაში და ხელში მაჭერინებდნენ დღეების, საათების წინ მოვლენილ პირმშოებს. პირველად თოთო ბავშვი რომ დავიჭირე, 6–7 წლის ვიქნებოდი. ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ იყო იმ წუთებში. მეჭირა სრულიად უცხო ადამიანების შვილი და სულ ფეხებზე მეკიდა ეს ფაქტორი. წელზე ლენტი აქვთ ხოლმე შემოხვეული და აწერიათ ჩემდეგი რეკვიზიტები: წონა, დაბადების თარიღი და საათი, დედისა და მამის გვარი და სქესი. ამას მე ვინ გამაბედინებდა, რომ არა დიდე. თუმცა თვითონ სულ ფრთხილად იყო, არ დაგივარდესო. ამიტომაც ჩემი ბავშვზე მოხვეული ხელების ირგვლივ ყოველთვის იყო ჰაერში გამაგრებული ხელები, იმ შემთხვევაში, თუ მართლა ბავშვი ხელიდან გამივარდებოდა. მის სამსახურში საოცრად მიყვარდა მისვლა. ვიცოდი, რომ რომელიმეს დავიჭერდი და ასე გაგრძელდება მანამ, სანამ ბებიაჩემი იქ მუშაობს.

დიახ, დიდე ისევ სამშობიაროში მუშაობს და ისევ მიკროპედიატრი არის. დღეს რა ხდება? დღეს უბრალოდ მორიგი 28 თებერვალია. დიდე 80 წლის გახდა. ეს ისე, ხალხში გავრცელებული რაც არის, ის თარიღია, თორემ რეალურად არავინ იცის ბებიაჩემის დაბადების დღე როდისაა. რატომ? იმიტომ, რომ მისი დედა მეორე შვილის მშობიარობას გადაჰყვა. ბებიაჩემი მაშინ 3 წლის იყო. ხოდა ბიძასთან გაიზარდნენ დიდე და მისი უმცროსი ძმა. დღეს მისი პირადობის მოწმობით დავინტერესდი აღნიშნული მიზეზის გამო, 30/12/1928 უწერია.
– არ დაიჯერო დიდე, არ ვარ მე 28 წლის 30 დეკემბერს დაბადებული. ეს იმიტომ დაწერეს, რომ პირადობა ამეღო. არავინ არ იცის როდის დავიბადე. უდედოდ გავიზარდე და არვიცი...

ახსოვს ყოველი ჩემი მასთან გატარებული წუთი, ყოველი სიხარული, ყოველი ტირილი, ყველაფერი....
რომ ვიცი, რომ ჩემგან კილომეტრების დაშორებით ცხოვრობს, მენატრება. დღეს დილით მატარებლით გაემართა მშობლიური ქალაქისკენ.


კიდევ ძალიან ბევრი რამე მინდა დავწერო, მაგრამ ვიცი ემოციურად გამიჭირდება და იყოს, ასე დავტოვებ.
ალბათ იმას ვიტყვი, რომ მის წასვლას ვერასოდეს გადავიტან... მოვკვდები, მას რამე რომ დაემართოს. დედასავით მიყვარს.

აი ნუ აი....
ნუ აი იცი...
აი, აი ისე...
მაგრამ თან ასე...
მაგრამ მერე მაინც არანაირად არც...
უბრალოდ აი უცაბედად...
მერე თითქოს არაფერი...
მერე ისევ ისეა ყველაფერი, როგორც ადრე იყო...
და მეც ისევე მკიდია ყველაფერი...
და იმას ორმაგად ჰკიდია...
და მე სამმაგად მკიდია...
და იმას ოთხმაგად ჰკიდია...
და მე კი ხუთმაგად დავიკიდებ...
მერე ისევ მე, ნერვებმოშლილი...
და მერე ისევ ის, გაღიზიანებული, სევდიანი, დადარდიანებული ...


მერე ისევ ის, "მინდა ვიყო პოხუისტი და ყველაფერი ფეხებზე მკიდია" ტიპი...
მერე ისევ მე, "მინდა ვიყო პოხუისტი და ყველაფერი ფეხებზე მკიდია" ტიპი...
მერე რაღაც მოპარული, სულიდან ამოღებული და შორს, ძალიან შორს წაღებული...
მერე ისევ მე, "ყველაფერი ფეხებზე მკიდია" ტიპი...
მერე ისევ მე, სევდიანი, იმედგაცრუებული, ნაღველით აღსავსე...
მერე ისევ მე, "ამასაც გადავიტან და მე ძალიან ძლიერი ვარ" ტიპი...

და ის, ანუ შენ...

მერე თითქოს შენ, ჩემთან მოსული, მოცინარი.
ვსხედვართ შენს სამეგობროში და ბევრს ვიცინით.
მერე ჩემი გაღვიძება და რეალურ ცხოვრებაში დაბრუნება, სადაც შენ უკვე აღარ ხარ...
და რომც იყო, უკვე ადგილი დაკარგე ჩემს ცხოვრებაში, თითქოს არასოდეს ყოფილხარ.


მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ იყავი ჩემთან.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ იყავი ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ დაივიწყე ეს ყველაფერი.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ გამიცრუე იმედები.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ დამემუქრე.
მერე ამბავი იმისა, როგორ შეგეშინდა ამდენ უცხო ხალხში გაბანძების და იძულებული გამხადე მოვსულიყავი.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ არ გიფიქრია იმაზე, თუ რას ვფიქრობდი მე.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორი დიდი მონდომებით გაითქვიფე უმეცართა შორის.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ გაქრი და აორთქლდი.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ აორთქლდა შენი ნივთები.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ აორთქლდა ჩემი ნივთები.
საბნები, ჭიქები, ვაზა, სამურაბე, პატარა და სიმბოლური ნივთები...
ნუთუ ქოხში მიდიოდი საცხოვრებლად???
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ ხდება ნელნელა იმის აღმოჩენა, რომ გამქრალია სხვა ნივთები.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ საერთოდ უკრიტიკო გახდი უმეცრების მიმართ მაშინ, როცა ადრე........
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ ვიქეცი "პოხუისტი და ყველაფერი ფეხებზე მკიდია" ტიპად.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ თამამი გავხდი "გაპოხუისტობის" შედეგად.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ ინდიფერენტულად შემიძლია ყოველდღე ფეხით ჩავუარო შენს სამსახურს.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ არ ვიყურები შენი სამსახურის ვიტრინაში.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ არ ვიყურები ამ ვიტრინაში, რომ შენ არ მოგკრა თვალი.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ აღარ ვარსებობთ ჩვენ ერთმანეთისთვის.
მერე ამბავი იმისა, თუ როგორ აღარ ვიცნობთ ჩვენ ერთმანეთს.








კოშმარი იყო ეს ყველაფერი.
ახლა ფხიზელი ვარ.
ახლა ძლიერი ვარ.
ახლა კარგად ვარ.
ახლა კარგად ვიქნები.

რაოდენ აბსურდულიც არ უნდა იყოს, ინგლისურ ენაში ძალიან მიყვარს სიტყვა "cemetery". ეს რომ დაახლოებით 7–8 წლის წინ ინგლისურის კერძო მასწავლებელს ვუთხარი, კაცმა გაოცებისგან თვალები გადმოკარკლა და ენა ჩაუვარდა. ნუ იმან, რა თქმა უნდა, მნიშვნელობას მიაქცია ყურადღება და არა თავად სიტყვას.
დაკვირვებული ვარ ანუ იმას, რომ ინგლისურში ძირითადად მიყვარს ისეთი, სიტყვები, რომლებიც შეიცავენ "T" და "R" ასოებს.. თუ "S"–იც იქვეა, მთლად უკეთესი.
cemetery
tutor (tutorial)
translation
inspiration
strangulation
და ა. შ.

გერმანულ ენაში მიყვარს იმ სიტყვების უმეტესობა, სადაც არის "შ". ნუ გერმანულში ეს ასო სამნაირად მიიღება.
1) და ყველაზე ხშირი არის "S"–ს, "C"-სა "H"–ის შეჯვარებით მიღებული "sch".
2)"S"სა და "P"–ის კომბინაციით მიღებული "sp", რომელიც გამოითქმის, როგორც "შპ".
3)"S"სა და "T"–ის კომბინაციით მიღებული "st", რომელიც გამოითქმის, როგორც "შტ".
და ეს რატომ ავხსენი...
იმიტომ, რომ მიყვარს ის სიტყვები, სადაც არის "შ".
Spass (ჩემი უსაყვარლესი სიტყვა ყველაზე მრავალი და უნივერსალური მნიშვნელობით)
spazieren
stehen
stellen
sprechen
schmerzen
schlagen
schlaffen
და ა. შ.
რუსულში ასე უცებ ვერ გავიხსენე საყვარელი სიტყვები.
ქართულში – "აღსანიშნავი", "გასაოცარი", "შთამბეჭდავი" და ა. შ.
სიტყვა, რომლებიც მიყვარს არაერთ ენაში:
ღირსშესანიშნაობა – достопримечательность - Sehenswürdigkeit...
შთაგონება – вдохновение - inspiration...

ფრაზები:
ღმერთო ჩემო (ყველა დანარჩენ ენაზეც)
გამოიყენება წარბის აწევით, ძირითადად ირონიის თანხლებით. და ანუ სმაილის თანხლებით, რაც სახეზე გამოიხატება წარბის აწევით.
это меня забавляет.
it's driving me insane.
Das macht mir Spass (ან წარსულ დროში Das hat mir viel Spass gemacht)


p.s. რა თქმა უნდა ამათ გარდა კიდევ ბევრი სიტყვა თუ ფრაზა შეიძლება მომწონდეს, უბრალოდ ახლა არ მახსენდება მეტი და რომ მახსენდებოდეს, ჯერ არ მაქვს გააზრებული,რომ ისინი მომწონს.

მას შემდეგ რაც ღრმადპატივცემულმა და ვეტერანმა ბლოგერებმა თქვეს და გამოხატეს თუ როგორი არ უნდა იყოს ბლოგი, ვცდილობ მეც გავითვალისწინო აღნიშნული შენიშვნები. ვისაც არ უნახავს სანახავი, არ მოუსმენია მოსასმენი, აგერ ინებეთhttp://bigcrow.wordpress.com/2009/02/23/blogs_and_army/ თუ კითხვა გირჩევნიათ და მირიანისა და პრიკოლინოს ხმა არ მოგწონთ, მაშინ ინებეთ ხელწერილი ამის თაობაზე აგერ http://iasamani.wordpress.com/2009/02/23/რჩევები-და-კრიტიკა-ბლოგე/ მავანმა და მავანმა სხვადასხვანაირად მიიღეს აღნიშნული რჩევები. ზოგმა რატომ არ გკიდიათო, ზოგმა ვისი რა საქმეა როგორ და რანაირად დავწერო, ზოგმა კი (ამ შემთხვევაში მე)ეს ამბავი აბსოლუტურად მშვიდად მივიღე და ხელი მივყავი მის შესრულებას...
კიარადა...
რაც ვიდეოში ითქვა, იმის შესრულებას.ნუ, მე ვასრულებ და ვითვალისწინებ და სხვა რას შვრება, არ მანაღვლებს. ვისაც რა უნდა, ის უყოს თავის ბლოგს. უპირველესად კი ვასრულებ იმას, რომ ჩემი პოსტები უმეტესობას 3 წერტილი ადევს სათაურად. ეს კი მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი ფანტაზიის ნაკლებობას მაუწყებდა, უპირველეს ყოვლისა, თავად მე. ხოდა ამიერიდან, I say NO to 3 dots. ნუ დეპრესიულ პოსტებსაც რომ NO ვუთხარი, ეს ალბათ შესამჩნევი გახდა უკანასკნელ პოსტებში. თუმცა აგრეთვე მინდა აღვნიშნო, რომ სულ "მე რა ბედნიერი ვარ" პოსტები არ იქნება აქ. ანუ იმის თქმა მინდა, რომ ბლოგზე მხოლოდ მაშინ არ შემოვალ, როცა ცუდად ვიქნები ან როცა კარგად ვიქნები. შემოვალ, როცა გამისწორდება. პრინციპში, შემოსვლით ხშირად შემოვდივარ, ყოველდღე, მაგრამ წერის რა მოგახსენოთ. კიდევ ერთი დიდი პრობლემა ისაა, რომ უფრო მეტი დასაწერი მიჩნდება ქუჩაში, სიარულისას, და სანამ სახლში მოვდივარ, ის აზრები ქრება და მავიწყდება... ეს შეიძლება ითქვას, ერთ–ერთი სერიოზული პრობლემაა ჩემი მეხსიერების. ამიტომაც რაც თავი მახსოვს, სულ თან დამაქვს ბლოკნოტი, აქაოდა საჭირო ინფორმაციის ჩასანიშნად ლექციებსა თუ სემინარებზე, მაგრამ რეალურად ეს ისევ მორიგი ბლოკნოტია, რომელიც ჩანაწერებისთვის არის ჩანთაში მოკალათებული.




P.S. ახლა გამახსენდა უცებ და შემთხვევით "კვალდაკვალ" როგორ იწერება ხომ არ იცის ვინმემ???

ნუ აი რომ ვამბობ, msn–ი არის ზე–გამოგონებამეთქი, ყველა skype–შია შემძვრალი...
და რამდენჯერაც მე სასიამოვნო დიალოგი მაქვს სასიამოვნო ადამიანთან, იმდენჯერ msn–ს ვეთაყვანები, როგორც კომუნიკაციის ყველაზე კარგი საშუალება.
იმ დღეს, უკვე 15 თებერვალს, ღამის 4 საათის შესრულებას რომ 15–იოდე წუთი ეპოტინებოდა, მომინდა აქ იმ დიალოგის დადება, რაც მე და ზურამ ერთმანეთში გავმართეთ. თან არ მინდა რომ დაიკარგოს და იდოს რა აქ. თან თუ გავითვალისწინებთ იმ ფაქტს, რომ მე სმაილსაც კი დიდ ყურადღებას ვაქცევ წერით კომუნიკაციაში, რა გასაკვირია რომ თვითონ დიალოგსაც არ ვაძლევ გონებაში დალექვის საშუალებას.


თავად ზურაზე ვიტყოდი ორიოდე სიტყვას, მაგრამ ისიც არ ვიცი რა ვთქვა. უბრალოდ კარგი ადამიანი. აუ არადა დაახლოებით ერთი წლის წინ რომ გეკითხათ, აუუ... სასწაულებს ვიტყოდი, მაგრამ ახლა ეს არის ადამიანი, რომელიც ძალიან მიყვარს. არადა ადრე იმიტომ მეზიზღებოდა, რომ პირველად რომ შემომხედა, საშინელი გამოხედვა დავაფიქსირე.... აუუუ, ვერ ავიტანე. ისე დაკვირვებული ვარ: ვინც ჯერ მეზიზღებოდა და მერე შემიყვარდა, უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე ისინი, ვინც თავიდანვე მიყვარდა. ამ უკანასკნელებთან მერე დამეძაბა ურთიერთობა. ეს დოდიმ მითხრა ჩემი და მისი ურთიერთობის დასაწყისში და მეც რომ დავაკვირდი, ეგრეა. თუმცა გამონაკლისებიც , რათქმაუნდა არსებობს.


მაშ ასე: არაფერი არ არის შეცვლილი, არც წერის სტილი, არც ორთოგრაფია და არც ცენზურა. ერთადერთი შრიფტი გადმოვაქართულე.

მე: ზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზზურაბ!
ზურა: ქეთევან
ზურა:
მე: როგორ ბრძანდებით?
ზურა: ნორმალურად
ზურა: თავად?
მე: არა ნორმალურად არა
მე: ძალიან კარგად
მე: და ასევე უნდა ბრძანდებოდეთ თქვენ!
ზურა: ხო!
ზურა: რა ხდება აბა
მე: დიახთ
მე: აი იცით რა ბედნიერი ვარ
მე: უბედნიერესი
მე: ოღონდ ახლა ვალენტინობა და ეგეთი ყლეობების გამო არა
მე: უბრალოდ ძალიან კარგად ვარ
ზურა: მაგარია
ზურა: და რა მოხდა ასეთი?
ზურა:
მე: აი არაფერი
მე: კიარადა
მე: აი იცი რა არის
მე: როდესაც პოხუიზმს აწვები, მერე
მე: უკეთესად გრძნობ თავს
მე: ხოდა მეც მივაწექი
მე: და მაგარია ძალიან
მე: დიახთ ბატონო ზურაბ
ზურა: პოხუიზმი რას ნიშნავს თუ ვოციდე
ზურა:
ზურა: ანუ დალევას?
მე:
მე: კარგით რა ბატონო ზურაბ
მე: პოხუისტების საძმაკაცოს წევრი მაინც არ ბრძანდებოდეთ რა
მე: რა კითხვას მისვამთ?!
ზურა: მაგას რომ მეუბნები, ნერვები მეშლება იმიტომ, რომ ვერ ვიგებ მაგ სიტყვის მნიშვნელობას... და ამიხსენი რა...
ზურა: მართლა გთხოვ ამიხსენი რა
მე: რა დალევა, საუკუნეა სასმელი თვალით არ მინახავს, ნუ დღეს რომ სახლში ლიქიორი დავლიე, არ ითვლება
მე: აუ კარგი ახლა. მე კარგად ვარ და შენს ნერვების მოშლას ნამდვილად ვერ ავიტან
მე: ცუდ პონტში არ მიგულისხმია
მე: პირიქით
ზურა: ვიღაცა რომ მეძახის, პოხუისტი ხარო უნდა ამიხსნას
ზურა: თორე რა პონტია ისე
მე: ჩემთვის არ ხარ პოხუისტი
მე: ჩემთვის მეგობარი ხარ და ძალიან ახლო მეგობარი მანამ, სანამ რამე ცუდი არ მოხდება ჩვენს შორის
ზურა: შენზე არ ვამბობ : )
ზურა: thnx
მე: ძლივს მოვრჩი მარკესის კითხვას
მე: არ მომეწონა
ზურა: LOL
მე: უფრო მეტს ველოდი მისგან
ზურა:
ზურა: მოვწევ და მოვალ ახლავე
მე: როგორც ლიზარდამ თქვა: ეგ უეჭველი მაგარი ყლეობა იყო ხო???
ზურა: ვაიმე
მე: და როგორც მე, თქვენი მონა–მორჩილი, დავეთანხმე: დიახ ლევან, მაგარი სირობა იყო"
მე: ხოდა მოვრჩი მარკესი და რა დავიწყე თუ იცი???
მე: რათქმაუნდა იცით, ბატონო ზურაბ
მე:
ზურა: მოვედი, მოვწიე უკვე
ზურა:
ზურა: არ ვიცი
მე: კარგით რა ბატონო ზურაბ!
მე: თქვენ ხომ პროფესორის შვილიშვილი და სეხნია ბრძანდებით
მე: დაძაბეთ გონება
ზურა:
ზურა: არ ვიცი
მე: კარგით ბატონო ზურაბ
მე: ალბათ ცოტა არ იყოს და არ მიცნობთ
მე: არადა აშკარად მიცნობთ
ზურა: მორჩილაძე
მე: დიახთ ბატონო ზურაბ
მე:
ზურა: კაია
მე: დიახთ
მე: Maid in Tiflis დავიწყე გუშინ
ზურა: მაგარია
მე: მიყვარს მაგ კაცია ნაწერი და აგინეთ თქვენ და თქვენმა პოხუისტმა ძმაკაცებმა
მე: მე ამას დავიკიდებ, როგორც ბატონმა აკამ მირჩია თავის წერილში ჩემი მისამართით გამოგზავნილში
ზურა:
ზურა:
ზურა: haha
ზურა:
მე: დიახთ
მე: აი ინებეთ ნაკვესი იმ ხელწერილისა, რომელიც საგულდაგულოდ არის შენახული ჩემს ელექტრონულ წერილთა შორის
მე: "shenc nu idardeb, tu odesme sayavrel avtorebs gagilanzgaven. magrad, iyavi"
ზურა:
ზურა: მე არავის არ ვლანძღავ მამაჩემია როგორ უნდა გავლანძღო
მე: "amaze tu ifiqra kacma, verapers dawers. amitom,eg sul ar madardebs. "
ზურა: და პროვოკაციებზე ნუ მიდიხარ
მე: კარგით რა ბატონო ზურაბ, არ გვინდა ახლა თავის მართლება თქვენს პოხუისტ ძმაკაცებს შორის
ზურა:
ზურა: ის როგორ გყავს?
მე: კარგით რა ბატონო ზურაბ, ნუთუ შეიძლება ან კიარადა ნუთუ გეპატიებათ ახლა ამ უმეცარ თემაზე საუბარი?
მე: ღმერთო ჩემო
ზურა:
მე: რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, არ ვისურვებდი ამ ესოდენ ბედნიერი დღის ამ პერსონაზე საუბრით ჩამწარებას.
ზურა: ვაიმე
ზურა:
ზურა: OK
მე: ისე კი, არის ალბათ თავისთვის, მე არ მაღელვებს, მე არ მისაუბრია იმის მერე
მე: და არ ც მას გაუგიჟებია თავი
მე: ხოდა ბრძანდებოდეს
ზურა:
მე: მე უიმისოდაც კარგად გახლავართ
ზურა: კაია
ზურა: კაია
ზურა: აი გეტყობა პროგრესი
მე:
მე: დიახთ ბატონო ზურაბ აკას ძე მორჩილაძევ!
მე: როდესაც მიხვდა ჩემი დაბინდული გონება
მე: რომ ასე სასოწარკვეთილად ყოფნა არ შეიძლებოდა, გამოვკეთდი.
ზურა: სწორია
ზურა: კაია
ზურა: ჭკვიანი ბავშვი ხარ შენ
ზურა:
მე: დიახთ, ფრიად
მე: არა, ჭკვიანი არა, უბრალოდ მომბეზრდა გამუდმებით ცუდად ყოფნა
ზურა: ხო
ზურა: ახლა
ზურა: უნდა იფიქრო
ზურა: რაოდენ სამართლიანია
ზურა: გენური ინჟინერიის როლი საბჭოთა ატაპლენიებში
მე: დიახთ, ბატონო ზურაბ, მართალი ბრძანდებით
ზურა: როკერი მეგობრები როგორ გყავს?
მე: ვისთან?
მე: ვინ როკერი???
ზურა: ხო რას ამბობ, სულ როკერი მეგობრები გყავს რა
მე: შენ არ იგულისხმები მათ რიცხვში???
ზურა: მე რა როკერი ვარ???
ზურა: ეგ იმენა xadziashi ovoshia იმენა
მე:
მე: მოსიარულე ბოსტნეული რა არის გაფიცებ?
ზურა: არ ვიცი, ახლა მოვიგონე
ზურა: xadziashi ovosh
ზურა:
მე: ზე–პერსონა ხარ რა
მე: იმენა ვგიჟდები, ისე მიყვარხარ
ზურა: მადლობთ, მადლობთ გენაცვალე
ზურა:
მე: და აი იცით რა არის ბატონო ზურაბ?
მე: დავინახე რა თქვენი აზროვნება ზოგადად ხალხთან დაკავშირებული
მე: მივხვდი, რომ
მე: მეც უნდა შემეცვალა აზროვნება და არ დავმსგავსებოდი ზემოთ ხსენებულ პერსონას
ზურა: აბა რა დაინახე ჩაკაკლე იმიტომ, რომ ზოგჯერ მე ვერ ვხვდები ჩემს აზროვნებას მოყევი pls
მე: რა და რომ მეუბნებოდი ნუ აწვები ამ ძალით დეპრესიულობას და ასე შემდეგ
ზურა: ხო ეგრეა, დებილების სბროდია
მე: დიახთ
ზურა: რეალურად კი არაფერს წარმოადგენენ. ეგრეა ეგრე.
მე: აუ კაკრაზ ეს სიმღერა ხომ იცი The Beatles - Nowhere Man
ზურა: არა
მე: აი ცვეტში მაგ ხალხზეა რა
მე: იმენა "არაფერი ხალხი" რომ არის
ზურა: ხო ხო, ზუსტად ეგ ნაროდია
მე: მოიცა მოგცე ზე-სიმღერა
Aggressive Lovely sends D:\My Music\ROCK\BEATLES\Rubber Soul\Nowhere Man.mp3
მე: ტექსტი აქვს, იმენა მაგათზეა რა
მე: და სხვათაშორის აკას უწერია ეს სიმღერა Maid In Tiflis-ში
მე: ქართულად
მე: მაგარი პრიკოლია
მე: "ის ნამდვილი არსაიდან კაცია"
ზურა: ვაიმე
მე: beatles-ების ციტატები რომ დავინახე წიგნში, უფრო მაგრად შემიყვარდა ეგ ადამიანი.
მე: ზე–კაცია რა
ზურა: არ მევასება
ზურა: ეგ ჯგუფი
მე: ვიცი
მე: მაგრამ მე და მამაშენს გვევასება, ასე რომ შენ ჩუ!
ზურა:
მე: doesn't have a point of view
მე: იმენა მაგარი ტექსტი აქვს რა
ზურა: ხო
ზურა: მე ვისოცკი მევასება ძმაო
ზურა: გინდა მაგარი ვეში მოგცე?
ზურა:
Transfer of "Nowhere Man.mp3" is complete.
მე: ვოვა ?
მე: მომე
Zukk sends Vladimir Visotskiy - 01 POGOVORI HOT TI SO MNOY.mp3
You have successfully received C:\Documents and Settings\KETUNA\My Documents\My Received Files\Vladimir Visotskiy - 01 POGOVORI HOT TI SO MNOY.mp3 from Zukk.
მე:
ზურა: არ დაგევასა?
მე:
ზურა: ძაან მაგარია : )
მე: ნუ იღიმები ხოლმე ხუთოსანი ბავშვივით
ზურა: ვარ და
ზურა: ხუთოსანი ვარ
ზურა: სკოლა ფრიადებზე დავამთავრე
მე: ყოჩაღ
Aggressive Lovely sends D:\My Music\ROCK\BEATLES\Others\The Inner Light.mp3
ზურა: ეგეთი
ზურა: სიმღერები არ მინდა
მე: როგორი?
ზურა: აი inner რაღაცეები
მე: ?
მე: inner რას ნიშნავს?
მე: ვნუტრენი ხო?
ზურა: არა
ზურა: ხო
ზურა: ახლო
ზურა: INNER SELF ანუ მეობა
მე: ბატონო ზურაბ, დაგეტყოთ ნისლიან ალბიონში ცხოვრება ?
ზურა: ვაიმე
მე: აუ არადა
მე: იმდენ რაღაცას ვნახავდი ნისლიან ალბიონში
მე:
ზურა: რას მაინც???
მე: Big ben-ს
მე: Abbey road-ს
მე:
ზურა: ორივე ვნახე
მე: Baker Street-ს
ზურა: ეგეც
მე: ბოროტო
მე: კიდევ ბუკინგემის სასახლეს
ზურა: ეგეც
ზურა: ვნახე
ზურა:
მე:
მე: old trafford-ს
ზურა: ეგ არ მინახავს იმიტომ,
ზურა: რომ
ზურა: მანჩესტერში არ ვყოფილვარ
მე: ვიცი რატომაც
ზურა:
მე: მივხვდი დებილო
მე: შენ ლონდონში ხარ ხო?
ზურა: ხო
ზურა: ძმაკაც
ზურა:
მე: თუ ბრაიტონის ჰაერს სუნთქავ???
ზურა: ლონდონში
მე: OK
მე: კიდევ რას?
მე: რას და
მე: მადამ ტიუსოს მუზეუმს
ზურა: ეგეც ვნახე
მე:
მე: კიდევ shakespear-ის სახლ-მუზეუმს
ზურა:
მე: კიდევ pub-ებში დავეგდებოდი და
მე: ლუდს დავლევდი
ზურა: პაბები გენაცვალე
მე: ხო pub
მე: -ები
მე: წავედი პატარა
მე: ძილინებისა
ზურა: მოიცა შენ მართლა ძილს აწვები დილის 5 საათზე?
მე: კი, გათენდა, მაგრამ მაინც.