Kate's Universe

     ამდენი დაძაბული კვირის შემდეგ უკვე ოფიციალურად მომახსენეს, რომ მაქვეითებენ. აქამდე უბრალოდ ჭორები იყო რა თქმა უნდა ჩემ ზურგს უკან. დაქვეითებაზე მეტად ამაზე მომეშალა ნერვები. ერთმანეთში რომ ჭორაობენ და შენამდე მხოლოდ ქირქილი მოდის. მინდოდა მეღრიალა, ისე საშინლად ვგრძნობდი თავს. შენ რომ უკანასკნელი ადამიანი ხარ, ვინც იგებს ახალ ინფორმაციას, რომელიც შენ გეხება. ამასთანავე რამდენიმე ადამიანი ან ჩეთში მოგწერს, ან ტელეფონზე დაგირეკავს, კითხვით "რა ხდება, როგორ ხარ???" მაშინ, როდესაც შენ უკანასკნელი ადამიანი ხარ, ვისაც თავიანთ ამბებს უყვებიან. Guys, that 2 cases don't rule at all :)  მერე იყო არჩევანის გაკეთების რამდენიმე საათი. რამდენიმე რა, დაახლოებით 2-2,5. ამის შემდეგ იყო არჩევანი წასვლასა და დაქვეითებას შორის, მე დაქვეითების ორი შესაძლო ვარიანტიდან შედარებით მოსახერხებელი ავირჩიე და პასუხს დაველოდე. არ მესმის, რატომ აძლევ ადამიანს არჩევანის საშუალებას, როდესაც საბოლოო ჯამში მაინც ისე აკეთებ, როგორც შენ გინდა?! მოვიფიქრებთ და გადავწყვიტავთ, ეგრე თუ გამოვაო. ანუ ეს ერთგვარი ილუზიის მიცემის უნიჭო მცდელობაა ხო??? ნუ მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, გადაწყდა, რომ სხვა განყოფილებაში გადავდივარ. ორშაბათიდან მეწყება ტრეინინგები და ჯერჯერობით ვიქნები ჩვეულებრივ რეჟიმში.

1. მე მაგალითად იმ 41%-ში შევდივარ. ალბათ იმიტომ, რომ ყოველთვის მცივა.
2. სიზმრებს რაც შეეხება, ხან რა მესიზმრება, ხან რა. თუმცა სიზმრებში შეინიშნება ვარიაციები სქესის მიხედვით. და სიუჟეტები არის მუდმივად მრავალფეროვანი. ზოგჯერ ისეთი რამ მესიზმრება, გამოფხიზლებისას რამდენიმე წუთი მჭირდება, რომ აზრზე მოვიდე.
3. ვთვლი, რომ ძილისთვის 8 საათი საკმარისია, თუმცა 11 საათზე რომ დავიძინო, 7-ზე ან 8-ზე მაინც ვერ გავიღვიძებ. 11-ზე ვერაფრით დავიძინებ, ბევრს ვიტრიალებ ლოგინში და ვერ მოვისვენებ. სამაგიეროდ დილით გამიჭირდება გამოფხიზლება. 
4. მაქვს ძალიან ფხიზელი ძილი. მახსოვს, საკმარისი იყო რამე გაფაჩუნებულიყო, მე ეგრევე მეღვიძებოდა. ამის გამო დედაჩემი სულ "დაიძინე გოგო"-ს მეუბნებოდა. 
5. მიუხედავად 1-ლი პუნქტისა, ლოგინში ბევრს ვწრიალებ. ბებიაჩემი ბავშვობაში ამაზე დამცინოდა. მალე მბეზრდებოდა ერთი და იგივე პოზები და მუდმივად ვეძებდი ლოგინში ცივ და ჯერ კიდევ არა-ათვისებულ ადგილებს. დღეს ამას ცოტა ნაკლებჯერ ვაკეთებ, რადგან ლოგინში უფრო დაბალი ტემპერატურაა, ვიდრე ადრე იყო და ვცდილობ ცივ ადგილებს არ ვეძიებდე.
6. ვერ ვიტან, როდესაც ჩემს ტერიტორიაზე ვინმე იჭრება. იმას არ ვგულისხმობ, რომ სხვასთან ძილი არ მიყვარს. არამედ იმას, რომ აი მაგალითად მიძინია ისეთ ადამიანებთან, რომელსაც ძილში შემთხვევით ან იდაყვი მოუხვედრებია თვალში ან ცხვირში. 
7. სხვასთან ძილი მიყვარს, მაგრამ ტერიტიული წრე არ უნდა დამერღვეს. არ მიყვარს, როდესაც ვინმე მავიწროებს. 
8. ვეთანხმები იმას, რომ გამოღვიძებიდან 5 წუთის ინტერვალში სიზმარი დავიწყებასაა მიცემული, რაც მე არ მომწონს. მინდა, რომ კარგად მახსოვდეს ეს სიზმარი. თუმცა ყოველთვის არ მავიწყდება და ხან ვის, ხან ვის ვუყვები მათ შესახებ. 
9. ვერ ვიტან დილით, ახალგაღვიძებულზე ხელ-პირის დაბანამდე ვინმე რომ მესაუბრება (თან მნიშვნელოვან ამბავს თუ მეუბნება, ხომ საერთოდ). ამ ინტერვალში ჯერ კიდევ ძილ-ბურანში ვარ და საკუთარი სახელიც რომ მკითხონ, არაადეკვატური ვარ, ვიბღვირები და ვჩხუბობ.
10. როდესაც მეძინება, გარდა იმისა, რომ ვამთქნარებ (ამას ვინ არ აკეთებს რო?) მაქვს თავბრუსხვევები და პლუს, ვერ დავდივარ სწორ ხაზზე. ანუ ვეჯახები კარს, დავდივარ ე/წ "ვასმიორკებით", ვამბობ სისულელეებს, ვიბღვირები, უმიზეზოდ ვკამათობ ნებისმიერ საკამათო თუ არასაკამათო თემაზე. 
11. მიყვარს გაზმორება. 
12. გაზმორების პარალელურად მახასიათებს კრუტუნი. 
13. საბოლოო ჯამში ვთვლი, რომ ძილისთვის საკმარისი დრო არასოდეს გვაქვს. ძილს რომ დაუმატო, სხვა რაღაცას უნდა მოაკლო. :(

     ყველაფერი მაშინ იწყება მაშინ, როდესაც ლურჯ ფონზე ეს ორი სიტყვა წერია. ყოველთვის მიჩნდება სურვილი, რომ დავაჭირო. არადა, თითქმის არასოდეს ვიცი, რა უნდა მოხდეს დაჭერის შემდეგ. დაიჯერებს კი ვინმე, თუ ვიტყვი, რომ ახლაც ანალოგიური სიტუაციაა. უბრალოდ მივხვდი, რომ წერის სურვილი იმდენად დიდია, რომ who cares რას დავწერ.



     დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ მაბამს ერთი ცნობილი ადამიანის ამერიკელი ქორეოგრაფი ფბ-ის ჩეთში. ნუ მართალია აქ შებმა არ არის, მაგრამ ამის შემდეგ იყო, უბრალოდ დასკრინვა დამეზარა.

































   
     მერე მე მიჩნდება მის მიმართ შეკითხვა და მე თვითონვე მეღიმება დებილურად. (ჩემი დებილური ღიმილი - როდესაც მამაკაცს ვუსვამ რაიმე შეკითხვას, რომლის პასუხი 100-ით თუ არა, 80%-ით მაინც ვიცი. თუმცა-ღა მაინც ვსვამ, რადგან თანამოსაუბრის პასუხი მაინტერესებს). რაღა როგორ მიცნო, ეს არ იყო Ketevan-ის ამოკითხვას რომ ეპოტინებოდა??? Well yes, but in english I am Kate. ან ეს არ იყო, ჩემი ქართული სავიზიტო ბარათი ხელში რომ აიღო და "hmm, probably I will need to have this translated" რომ შემომძახა?! მე კი ჩემი კორპორატიული ღიმილის თანხლებით უჯრიდან ინგლისური სავიზიტო ბარათი ამოვაძვრინე და 28-32 კბილის (ჯერ არ ვიცი რამდენი კბილი მაქვს, სიბრძნის კბილები ამომდის მგონი მემილიონედ და სათვალავიც ამერია) გამოჩენით მივუგე: Oh, I can give you an English version of that. კარგია, რომ სავიზიტო ბარათზე Ketevan კი არა, Kate დავაწერინე, თორემ რა ეშველებოდა უიზის. ხოდა ახლა უიზი ბედნიერია, რადგან  არ დაიღლება ისეთი სიტყვის წარმოთქმით, რაც მისთვის რთული და უცხოა.

     დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ მწარედ მომწონს ეს ფეხსაცმელი. ოღონდ ვერ გავიგე უფრო "შუზი"-ა თუ სპორტული კეტი. რაც არ უნდა იყოს საზიზღრად მომწონს და საზიზღრად მენანება 95 დოლარი +საკომისიო+შიფინგი. თან რათქმაუნდა არაკორპორატიული ფეხსაცმელია და რაღათქმაუნდა ნერვები ამეთხრება, რადგან 24/5-ზე ვერ მივიკარებ. ხოდა სანამ ეს 95$ ჩემი დემოტივატორია, მე საყვარლად და ღიმილით აღსავსე ველოდები ფასდაკლებას. მგონი ამაოდ.



     დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ მიხარია ხვალ ჩემი გოგოების ნახვა. თითოეული მათგანი რაღაცნაირად ახლობელია ჩემთვის და ვეცდები, რომ ხვალინდელი დღე სასიამოვნო იყოს მათთვის. ისიც მინდოდა მეთქვა, რომ ალკა ჩამოვიდა და იმედია, ისიც მოვა ხვალ.



     დაწერას იმაზე ვაპირებდი, თუ როგორ უნამუსოდ ვკითხულობ ორჰან ფამუქს ნახევარ წელიწადზე მეტი ხანი და რა უნამუსოდ ვალოდინებ ნატალიას. არადა მიამ რომ იცოდეს, როგორ არ მიყვარს წაუკითხავი წიგნის გათხოვება, მაპატიებდა. :D

     დაწერას იმაზე ვაპირებდი, რომ ისეთ ადამიანთან დავმეგობრდი, რომელთან მეგობრობას ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, რადგან ვფიქრობდი, რომ ჩემგან სასწაულად შორსმდგომია. სასწაულად მიკვირს ეს ამბავი და ალბათ ეს გაკვირვებაც ნორმალური მომენტია. დღესაც კი ვერ ვგებულობ მეგობრები ვართ თუ არა.

    მაგრამ არაფერსაც არ დავწერ. არაა საჭირო და იმიტომ. 

     დღეს კვირაა. მართალია გუშინ ღამის 3 საათზე დავიწყე ამ პოსტის წერა, მაგრამ ისე საზიზღრად მეძინებოდა, რომ draft შევინახე და აი დღეს უკვე, 18 დეკემბერს ვაგრძელებ და იმედია, დავასრულებ კიდევაც.
     გუშინ შაბათი იყო და თან ბარბარობა. გილოცავთ ყველას, ღმერთი გფარავდეთ. თბილისში რაღაცნაირად ვხვდებით ხოლმე ცივი სეზონის დღესასწაულებს. სასწაულად ნისლიანი ამინდის ფონზე ხალხი ვალდებულების გამო რომ არის გამოსული სახლიდან. ამას ამინდიც გრძნობს და მზის მაგივრად ნისლს იმეტებს ჩვენთვის.
     გუშინ იქიდან გამომდინარე, რომ ოჯახში საკმაოდ ბევრნი ვართ და საკმაოდ ხალისია, ნაწილმა გადაწყვიტა მცხეთაში წასვლა. მე არ ვიცი წავიდოდი თუ არა, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება. ანუ იმას ვგულისხმობ, რომ ნაცვლად იმისა, რომ სახლში დავრჩენილიყავი, სამსახურისკენ გავსწიე. გავსწიე და დანარჩენ სამ გოგოსთან (რომელთა შორის ერთ-ერთი ზიკე იყო) 1/4 წვლილი შევიტანე უზარმაზარი ნაძვის ხის მორთვაში.
     სულ ეს სიმღერა მაქვს აკვიატებული და სად ვიყავდი აქამდე?!
 


     ისე რამხელა მნიშვნელობა აქვს თურმე, ვისთან ერთად აკეთებ რაიმე საქმეს. არ აქვს მნიშვნელობა საქმე სასიამოვნოა თუ არა. მთავარია განწყობა. ნაძვის ხე ჩემს დეპარტამენტში, ზუსტად ჩემი სამუშაო მაგიდის გვერდით დგას. წინასწარ ვიცი, რომ ჩემს დეპარტამენტში ეს ნაძვის ხე და მისი მომრთველები დიდ არმოწონებას დავიმსახურებთ და მთავარი მიზეზი ალბათ ისაა, რომ ზიკეს დეპარტამენტი ჩემს დეპარტამენტს არ უყვარს და პლუს, ჩემი უშუალო უფროსი იშვიათად რომ რამე მოეწონოს. თუმცა მე და მარიკას უკვე გვაქვს პასუხი გამზადებული, რომლის შინაარსიც ასეთი იქნება: После боя кулаками не машут ( ანუ ბრძოლის შემდეგ არ იქნევენ მუშტებს). თუ ვინმეს რამის გაკეთება უნდოდა, მოსულიყო გაკეთების პროცესში და გაკეთებულზე უკვე ნუ იქნევენ მუშტებს და თუ მაინც ვერ შეეგუებიან ჩვენს მიერ მორთულ ნაძვის ხეს, მაშინ კი ბატონო, აგერ კიბე, აგერ სათამაშო, აგერ მაკრატელი და აგერ კრეატივი.

                               ნაძვის ხე კი ასე გამოიყურება:


   

     ჩვენც (ანუ 4 გოგო, ვინც მოვრთეთ) აღფრთოვანებულები ვართ-მეთქი, ვერ ვიტყვით, მაგრამ რისი საშუალებაც მოგვეცა ( იმის გათვალისწინებით, რომ მხოლოდ კორპორატიულ ფერებშია ნაძვის ხე გადაწყვეტილი), მგონი ნორმალურია. ნუ ერთი რაც გადავწყვიტეთ ისაა, რომ ეს ლენტები, რომლებისგანაც ბანტები გავაკეთეთ იქვე, მოვაშოროთ. ამის გამო ორშაბათს უნდა მივიდეთ ადრე, თორემ მთელი მომდევნო წელი რისხვა არ აგვცდება 




     ახლა იმაზე ვფიქრობ, რომ ყველაფერი არც ისე ცუდად არის. მთავარია მართო საკუთარი თავი და მხრებზე გედოს თავი იმისათვის, რომ მართვა შეგეძლოს. და თუ იპოვნე შენიანი, არ გაუშვა მარტივად და ერთი ხელის მოსმით. სხვა ყველაფერს ეშველება ალბათ. 

ახლა, როდესაც ღამის 3 საათის დადგომას აკლია სულ რაღაც 8 წუთი, ვცდილობ სწრაფად დავწერო სათქმელი. მაგრამ მერე ვფიქრობ: ამის დედაც, ჯეკ! მეწერინება და რა დროს დროის შეზღუდვაა. არადა ხვალინდელი დღე სამუშაოა და მე უკვე მინიმუმ მე-5 სიზმარს უნდა ველოლიავებოდე.



არც კი ვიცი, როგორ დავიწყო და საერთოდ რა ჯანდაბა დავიწყო. უბრალოდ ეს არის მემილიონე სიტუაცია ერთი და იგივე სიუჟეტით. არაფერი შოკისმომგვრელი და გულდასაწყვეტი არ მომხდარა. მე ხომ ეს სიუჟეტი ისედაც ვიცოდი. სცენარი კარგა ხნით ადრე დაიწერა და მე უბრალოდ მრავალჯერადი მსახიობი ვარ.

И я тебе друг, а ты мне не то что бы.(c) Земфира

ხოდა სისულელეა! ამაოა!



რა ცინიზმია?! გუშინ ვაპირებდი ბლოგში დამეწერა, რომ ძალიან ბედნიერი ვარ. კიარადა რაღა გუშინ?! დღესაც. ჩემ გვერდით მჯდომ ადამიანს საერთოდ არ ვეკონტაქტები, გარდა იმ მცირე აუცილებელი (საქმესთან დაკავშირებული) შემთხვევებისა, როდესაც საჭიროა წინადადებების შეკოწიწება და ამოღერღვა. და აი ერთადერთი ისაა, რომ ბოლო 2-3 დღეა აქტიურად ვაწვდი ინფორმაციას იმის შესახებ, რომ მე ბედნიერი და კარგ ხასიათზე ვარ. და რატომ ვაკეთებ ამას, ვერ ამიხსნია. აი ესაა ცინიზმი საკუთარ თავზე. პარალელურად საკუთარ თავსაც ვატყობინებ, რომ უბედნიერესი ვარ და ვერავინ და ვერაფერი გამიფუჭებს განწყობას. კარგი რა.

სისულელეა ყველა მცდელობა. ყველანაირი სახით გამოხატული. მთავარი ისაა, რომ თუ ოდნავ მაინც გაქვს უნარი მომავლის განჭვრეტისა, უნდა შეჩერდე და საკუთარ თავს შესძახო: "არ ღირს, აზრი არ აქვს!" - და ცხოვრება გააგრძელო ისევ ისე, როგორც მანამდე ცხოვრობდი. წაიკითხავ ვიღაცის ნაწერებს და მიხვდები, რომ შენ იქ არ უნდა იყო. არ უნდა დატოვო ვერბალური კვალი. შეცდომით ხარ მოხვედრილი. უბრალოდ ყოველთვის უნდა შეგეძლოს ადგომა და წასვლა.

И я тебе друг, а ты мне не то что бы.(c) Земфира

რამდენიმე წუთის წინ ვფიქრობდი ჩემს ბლოგზე. არის ერთი, რიგითი, პირადი ბლოგი და ამით იმის ხაზგასმა მინდა, რომ ყველანაირი ვიზიტორები და რანგები მემილიონე ხარისხოვანია. არ ვწერ სენსაციებს და არ მაქვს ფბ-ზე მისთვის შექმნილი გვერდი. არ ვაშეარებ ყველგან, სადაც კი მაქვს ამის შესაძლებლობა. არ ვცდილობ, რომ დავსპამო ნაცნობ-მეგობრებ-ბლოგერების თვალები. მხოლოდ ერთი ჯგუფი - Blog Readers და ეგაა. ხოდა ის მომენტია, რომ ეს სიტუაცია უფრო მშვიდად მამყოფებს. ანუ ის ხალხი, ვინც კითხულობს მუდმივად და იციან რას როგორ ვგულისხმობ. და კარგია, რომ არ ვაკითხებ იმ ხალხს, ვისაც ყოველდღე თუ არა, ყოველთვე მაინც ვხედავ. თორემ ასეთი ადამიანი, რამდენჯერაც შესაძლებლობა მიეცემოდა, იმდენჯერ მეტყოდა: შენ ის არ ხარ, ჩემზე გაბრაზებული რომ ხარ და ამაზე ბლოგში დაწერეო???? დიახ, მე ვარ ეგ ადამიანი და დიახ, მე შენზე გაბრაზებული ვარ. ხოდა ჩათვალე, რომ პირში გეუბნები. ბლოგია ჩემი ენა. თუარადა უნდა შევიზღუდო და ვწერო ის, რის შესახებაც დაწერა დიდად არ მინდა. სამაგიეროდ ის ვიღაც იქნება კმაყოფილი.
უბრალოდ ხალხს, ვინც თვლის, რომ შენ ზედმეტი ხარ, იმათ შეგიძლია მისწერო:


ამასწინათ კიდევ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ხალხი იყოფა სამ ნაწილად:

1. ვინც მეძახის "Kate"-ს, "ქეთ"-ს, "კატია/კაწია"-ს, "კატა"-ს და ასე შემდეგ. ("ქეთო"-ს გარდა. "ქეთო" ორგანულად მეზიზღება. )
2. ვინც მეძახის "ქეთუნა"-ს (და ვინმე იფიქრებს, რომ ეს კნინობით-ალერსობითი ფორმაა??? ჰმ, აბა დედაჩემს და ოჯახის სხვა წევრებს კითხეთ, თუ ეგრეა), "ქუთა"-ს, "ქუთი"-ს, "ქუქი"-ს (რას არ გაიგებ 1,5 წლის ბავშვისგან), "ქუთ-ქუთა"-ს.
   და
3. ვინც მეძახის "ქეთი"-ს. 

И я тебе друг, а ты мне ну кто мне ты... (с) Земфира

 ამ სიტყვებს კი საკუთარ თავს ვეტყვი. ისევე როგორც ზემა ეუბნება საკუთარ თავს...


Не бери себе в голову, Земфира не бери,
Прогоняй ностальгию мимо, дымом в потолок
И не трогай телефон и заусенца,
Ты же можешь, я то знаю. 


Кроме счастья, 
Есть зима, простуды, просто невезенье. 
В воскресенье ты же будешь улыбаться 
И казаться, между прочим, лучше всех.

Объясни себе важное, пусть долго - объясни,
Разозлись, если хочешь, можешь ввысь и разозлись.
Выбирай себе же сны и настроенья,
Впечатленья, я-то знаю:

Кроме счастья,
Есть зима, простуды, просто невезенье.
В воскресенье ты же будешь улыбаться
И казаться, между прочим, лучше всех.









so I'll just walk away. :)

არვიცი ნახეთ თუ არა ფილმი "In Time", რომელზეც მიწერია ამ პოსტში. მაგრამ თუ ჯერ არ გინახავთ, აუცილებლად ნახეთ. მე პირადად მომეწონა. ამ სურათებს რაც შეეხება, ისინი ფილმიდან არ არის. უბრალოდ W Magazine-მა გადაიღო ჯასტინ ტიმბერლეიკი და ამანდა სეიფრიდი პოლიტიკურ პროექტში.



ამანდა "In Time"-ის შესახებ: "ეს ფილმი არის მომავალზე, სადაც ფული იცვლება დროზე. ჩემს გმირს უყვარდება ჯასტინის გმირი. ჩემს გმირს სურს, რომ მას მისცეს მთელი დრო იმისათვის, რომ მან გადაარჩინოს სამყარო. ეს ძალიან რომანტიულია. რაც არ უნდა ხდებოდეს ჩემს ცხოვრებაში, მე ყოველთვის ძალიან მიყვარს ჩემი რომანტიული პენსონაჟები"






მე მეტ არაფერს დავწერ, ესეც საკმარისია იმისათვის, რომ ფილმს უყუროთ. 

დგება ხოლმე დღეები, როდესაც ვხვდები, რომ ბედნიერი ვარ. და ეს დღე რომ მოდის, უაზროდ მეღიმება და ძალიან ბევრი ადამიანი მიყვარს. ასეთ დღეებში მინდება ყველა ამ ადამიანს სათითაოდ ჩამოვუარო, სათითაოდ გულში ჩავიკრა და ვუთხრა: მე შენ ძალიან, ძალიან მიყვარხარ!

ოხ, ისევ ეს მერკანტილური სისულელეები.
რეკორდებს ვამყარებ წვრილმანების დამახსოვრებასა და წვრილმანებზე დაკვირვებაში. მერე დებილივით ან ვტირი რაღაცაზე დარდისგან ან ვტირი ბედნიერებისგან.

არვიცი, იქნებ საკმაოდ დამაგვიანდა ამ ვიდეოს დადება, მაგრამ დღეს ვნახე პირველად და ჩავრთე.
ვიდეო საკმაოდ ემოციურია. მთელი 1,5 საათი (უფრო ზუსტად კი 1:34:56) შეუჩერებლად ვუყურე, როგორც ფილმს. არადა დოკუმენტური ფილმი არასოდეს მაინტერესებს ხოლმე. ან თითქმის არასოდეს.
ამ ვიდეომ კი ყოველგვარ ზღვარს გადააჭარბა. იყო არაერთი მომენტი, როდესაც ცრემლები ვერ შევიკავე. მე აქ რაზე მეშლება ნერვები და თურმე რაები ხდება დედამიწაზე. თუ არ გენანებათ საათნახევარი, ჩართეთ ვიდეო და თბილად მოკალათდით. არამგონია ასეთ რამეს ყოველდღე უყურებდეთ.

On July 24th, 2010 thousands of people around the world uploaded videos of their day to YouTube to take part in Life in a Day, a historic cinematic experiment to create a documentary film about a single day on earth.

Oscar-winning director Kevin Macdonald whittled down over 4500 hours of footage into a 90-minute film that wowed audiences at the Sundance Berlin and SXSW Film Festivals earlier this year.

Now after releasing in theaters across the globe, the film has returned to where it all began. Watch it for free, and be sure to explore the channel to learn more about this amazing piece of history.




ეს კი მისი ლამაზი ოფიციალური გვერდი youtube-ზე.
http://www.youtube.com/lifeinaday?feature=inp-gh-lif

იდეაში ეს პოსტი 23 ოქტომბერს უნდა დამეწერა, მაგრამ გადამავიწყდა. who cares.  და მაინც. happy 4-th b-day to my delicious blog.  მიყვარხარ და მუდამ ჩემი ხარ.

ეს სიმღერა შენ იმის ნიშნად, რომ რაც არ უნდა მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში, ყოველთვის შემიძლია კომპიუტერი გავხსნა და გულისნადები გაგანდო.
:*


შარშან ეს ყველაფერი ასე იყო, წელს კი მეზარება მთელი ეს რეიტინგები და ამბები. Who cares of them? 

ესეც თქვენ :)





2 რამ, რაც მოხდა ფილმის ნახვის შედეგ:
1)რამდენიმე დღე თავი ბიჭი მეგონა და ზოგჯერ ახლაც წამომივლის-მეთქი.
2) ჩემი ძმაკაცის შეტყობინება: "ალმადოვარი გინდა ახლა ზუსტად! თანაც ის კანი, რომელშიც შენ ცხოვრობ საერთოდაც არ მოგწონს."

გილოცავთ ქეთევანობას.
და თუ კიდევ არსებობს ვინმე, ვისაც ჩემსავით უხარია 26 სექტემბერი, მაშინ მე მას დამატებით ვჩუქნი ერთ ღიმილს. არა, ორ ღიმილს. და ორივეს დახუჭული თვალებით.

დღეს კარგად ვარ. მართლა კარგად.
დაწყნარებული, დამშვიდებული, მშვიდი ჰაერის ამომსუნთქველი და ჩამსუნთქველი. მშვიდი ჰაერი როგორიაო, არ მკითხოთ, მეც არ ვიცი. მთავარი ისაა, რომ მჯერა, რომ იგი არსებობს და მთავარია მას გრძნობდეთ. აი ეს ისაა, რომ ჩაისუნთქავ ხარბად და თან თვალებსაც ხუჭავ.

ჯერ კიდევ გუშინ საღამოს ვფიქრობდი, რომ აზრი არ ჰქონდა რაღაც-რაღაცეებზე ნერვიულობას და ვიღაცაზე ფიქრს. მაგრამ დღეს რომ დავფიქრდი, ღმერთს უყვარს ადამიანებთან ხუმრობა. ღმერთს ადამიანების გამოცდაც უყვარს. და მაშინ, როდესაც იგი კარს გვიხურავს, ფანჯარას ღიას ტოვებს. ან თუ ფანჯარაც დაკეტილია, მაშინ ესე იგი ან კარი და ან ფანჯარა ჩვენ თვითონ უნდა გავაღოთ. ოღონდ ეს იმ შემთხვევაში, როდესაც რაღაც კარგი უნდა ხდებოდეს და არ ხდება. თორემ რაც მოსახდენი არ არის, ის საბოლოოდ არც ხდება.

გუშინ ისევ კამათი, ისევ ნერვების შლა და არც არაფერი. დახურული მეილი. გავიფიქრე, ერთი ამ ჩხუბების დედაც-მეთქი და კომპიუტერი გამოვრთე. არც მიფიქრია, თუ ვინმეს კიდევ გაახსენდებოდა, რომ ქეთევანობა თენდებოდა. არადა თითქოს რიგითი მერკანტილური სისულელეა. არადა მაინც. მე ხომ მერკანტილური სისულელეებზე ყურადღების მიმქცევი ვარ.

დღეს სულ 4-5 ადამიანმა (ფბ-ზე მოლოცვებს არ ვთვლი ამ შემთხვევაში) მომილოცა თავისი ინიციატივით და არა სადმე ამოკითხვით თუ ვინმეს ყურის მოკვრით. და წარმოიდგინეთ რა მაგარი შეგრძნებაა, როდესაც ძალიან კარგი და საყვარელი "მეგამარჯობე" ადამიანი მოდის შენთან საგანგებოდ, რომ შენი დღესასწაული მოგილოცოს. ნახევარი დილა იმაზე ვფიქრობდი, რა საოცარია "მეგამარჯობე" მილოცავს პირველი და არა ის, ვინც "გამარჯობა"-ზე ბევრად მეტია. ის ხმას არ იღებს ამ თემაზე. არადა ვსაუბრობთ მთელი დილაა. მერე მე მომდის თავში უამრავი აზრი იმის შესახებ, რომ დაავიწყდა. არადა რელიგიური დღესასწაულები მგონი ზედმიწევნით იცის, მაგრამ ქეთევანობა დაავიწყდა. ან მოლოცვა დაავიწყდა. ან უბრალოდ არ მოისურვა ლმოცვა. მერე უცებ:
 - gmail ნახე?
 - არა, საქმეს მოვრჩები და ვნახავ.
რამდენიმე წუთში address bar-ში ვწერ mail.k84u.com, user, password  და მოლოცვის მეილი!!! და თან ღამის 2 საათზე მოწერილი. არადა ვიკამათეთ მანამდე რამდენიმე წუთით ადრე. არადა როგორ არ ველოდებოდი. სასწაულად ვიყავი დარწმუნებული, რომ არ დამხვდებოდა. მაგრამ მაგაზე მთავარი იყო ტექსტი. დამამშვიდებელი, მზრუნველი ტექსტი. ალბათ მე რომ კარგად გამიცნო, მაშინ მიხვდა, რომ შაბლონური მისალოცი ტექსტებით დიდად არ ვიხიბლებოდი.

ისე ჩემ თავზე ვბრაზდები, ოღონდ ჩუმად. ვამჩნევ, რომ ღამით უფრო გაღიზიანებული ვარ ხოლმე. დილით უფრო რაციონალურად ვაზროვნებ და ვხვდები, რომ წინა ღამით პატარა ბავშვივით ვიქცეოდი. აი დღესაც ასე დამემართა. ღამით რომ მეუბნება რაღაცას, მესმის, მაგრამ არ ვუსმენ. მგონია, რომ ვეზიზღები (ეს ყოველ მესამე ახლობელ ადამიანზე მგონია ხოლმე). მგონია, რომ მისგან აგრესია და უხეშობა მოდის და ამის გამო მე უფრო ნერვები მეშლება, აგრესიით ვპასუხობ. ის მპასუხობს "კარგი". და ამ "კარგი"-ში იგულისხმება, "კარგი, მერე დაფიქრდები და მიხვდები, რომ სულელურად მოიქეცი". მეორე დილით კი მგონია, რომ იგივე ტექსტს სხვანაირად მეუბნება. ალბათ ეგრეცაა. რბილად, თბილად, ახლობლურად, მეგობრულად და მე ისევ ვიცი, რომ ის ჩემი საუკეთესო მეგობარია. მე ეს მამშვიდებს და მანუგეშებს. აი დღესაც დავმშვიდდი.

საჩუქრის ჩუქება უყვარს ჩემ გარდა ვინმეს??? აი მე იმის ყურება მიყვარს, ადამიანი სახის რა გამომეტყველებით იღებს ხელში ამ საჩუქარს. ატრიალებს, ატრიალებს, ატრიალებს. ათვალიერებს, ცდილობს თითოეული დეტალი შეისწავლოს, მერე დადებს. შენც ღიმიალიანი სახით უყვები ეს რა ნივთია, საიდან მოვიდა და ა. შ. მერე ისევ იღებს, ისევ ატრიალებს. მერე ფიქრობს - სად დადოს, როგორ დადოს, რაში ჩადოს. და შენ უბრალოდ ჩუმად, ხმის ამოუღებლად უყურებ, აკვირდები და გსიამოვნებს მისი სახის სასაცილო გამომეტყველება, ღიმილი. და მე მიუხედავად იმისა, რომ ესეც მერკანტილური სისულელეა, მე ეს მომენტი მაინც უზომოდ მიყვარს.

არადა რამდენიმეჯერ შევეკითხე თქვენი ოთახი რომელ საათზე ცარიელდება-მეთქი და ისეთი დრო მითხრა, ვიფიქრე, ჯანდაბას სახლში გვიან მივალ-მეთქი. ვიფიქრე, ცარიელ ოთახში შევიპარები, უჯრაში ჩავუდებ და მეორე დღეს დახვდება-მეთქი. მაგრამ მერე ვიფიქრე, ზევით აღწერილი მომენტის არ-ნახვა არ შეიძლება და მოდი პირდაპირ მივცემ-მეთქი. არც მინანია.

სასწაულები ხდება ხოლმე წმინდა ქეთევანობაზე.
და იდეაში ალბათ ჩვენ სულ ასე ვიჩხუბებთ. მე ისევ აგრესიული ვიქნები და ის ისევ იტყვის: "კარგი". მეორე დღეს კი ისევ მეგობრები ვიქნებით. და ალბათ არაფერია ამაში დიდად საგანგაშო, 'cause we are best friends. :)



პ.ს. სათაურს რაც შეეხება, ჩვენი ზოდიაქოებია გარითმული. კატა ვირთხას დაუმეგობრდა. რა არ ხდება ცხოვრებაში?!

Junior Boys - This Is Goodbye  იცით ხო??? ამას წინათ დავდე აქ, მაგრამ მაშინ სხვა დრო იყო.

1. არ ვიცოდი, რა ხდებოდა;
2. იმედი მქონდა რაღაცეების;
3. იმედი მქონდა, რომ ძალიან მარტივად და რათქმაუნდა უმტკივნეულოდ მოგვარდებოდა ის ურთიერთობა, რომელსაც ასე დავკანკალებდი 12 ივლისიდან დღემდე. 

They tried to make me go to rehab but I said "no, no, no"
Yes I've been black but when I come back you'll know, know, know
I ain't got the time and if my daddy thinks I'm fine
He tried to make me go to rehab, but I won't go, go, go.










Happy Birthday, Amy :(

ვიცი, რომ ძალიან გამეწელა ეს პოსტი. არაერთხელ დავიწყე, მაგრამ იმდენად ვერ ვიპოვე კარგი ან ნორმალური ფილმები, რომ ამ პოსტის წერას მალევე შევეშვი. ახლა კი, ასეა თუ ისე გამოჩნდნენ ფილმები, რომლებიც ასეა თუ ისე საინტერესონი არიან. გასათვალისწინებელია ის ფაქტი, რომ გთავაზობთ არა მხოლოდ უახლეს, არამედ გასული წლების ფილმებსაც, რომლებიც მე პირადად არ მინახავს. მაშ ასე:

1) The Other Woman
 ფილმი, რომელშიც მონაწილეობენ ნატალი პორტმანი, ლიზა კუდროუ და სკოტ კოენი. ფილმში არის მოთხრობილი იმის შესახებ, თუ როგორ შორდებიან ცოლ-ქმარი და როგორ ქორწინდება ეს მამაკაცი სხვა ქალზე.



2) Sympathy For Delicious
მოთხრობილია ინვალიდი მამაკაცის შესახებ, რომელსაც აქვს უნიკალური ძალა, რომ მოარჩინოს და განკურნოს ადამიანები. ყველა, საკუთარი თავის გარდა. მთავარი როლის შემსულებლები არიან: მარკ რუფალო, ორლანდო ბლუმი, ჯულიეტ ლიუისი



3) Blindness
რა ხდება მაშინ, როდესაც დილით გაიღვიძებ და უეცრად აღმოაჩენ, რომ ვერ ხედავ, ბრმავდები. მერე იგებ, რომ მარტო შენ არ ხარ ასე. ერთადერთი ადამიანი, რომელსაც ეს უნარი გააჩნია, შენი ცოლია. მთავარ როლებში: მარკ რუფალო, ჯულიანა მური.



4) The Vow
ფილმი რეიჩელ მაკადამისა და ჩემი საყვარელი ჩენინგ ტატუმის მონაწილეობით. ახალდაქორწინებული წყვილი, რომელიც უეცრად მოყვება ავარიაში. ავარიის შემდეგ კი გოგოს არაფერი და არავინ ახსოვს, მათ შორის არც მისი მეუღლე.



5) Stop Loss
მიუხედავად საომარს ყველაფერი მეზიზღება, მაინც გამოიჩხრიკა ფილმი, რომელმაც დამაინტერესა. ალბათ მასში მონაწილე მსახიობების გამო. როლებში: რაიან ფილიპი, ჩენინგ ტატუმი, ჯოსეფ გორდონ-ლევიტი, ები კორნიში.



6) I Don't Know How She Does It
სარა ჯესიკა-პარკერი ისევ იმ ჩვეულ სტილშია, ვგულისხმობ ფილმის განმავლობაში ავტორის ფუნქციის კარგად შეთავსების უნარს. ამჯერად ის დაქორწინებული ქალია, რომელიც ყველაფერს სასწაულად ახერხებ, შვილები, ქმარი, კარიერა. როლებში: სარა ჯესიკა-პარკერი, პირს ბროსნანი, გრეგ კინერი.



7) 50/50
მთავარი გმირი უცბად იგებს, რომ სიმსივნე აქვს. ყველა არის საოცრად შეწუხებული. ექიმი კი მხოლოდ იმას ეუბნება, რომ გადარჩენის შანსი არის 50/50-ზე. როლებში: ჯოსეფ გორდონ-ლევიტი (რომელიც გადაპარსულ თავში სასწაულად ჰგავს რათქმაუნდა ისევ და ისევ ჰიტ ლეჯერს), სეტ როგენი და ანა კენდრიკი.



8) The Descendants
ვისაც მოგენატრათ ჯორ კლუნი, ეს ფილმი თქვენთვისაა. და თუ გინდათ იხილოთ ის მამის როლში - მითუმეტეს.



9) Moneyball
ბრედ პიტი და ბეისბოლი - ჰმმ, საინტერესოა. სულ უფრო და უფრო ემსგავსება რობერტ რედფორდს. (პ.ს. ბრედის ფრაზა, რომელსაც შვილს ეუბნება: don't google in internet, watch tv, talk to people :D )




10) The Ides Of March
პოლიტიკური დრამა ჯორჯ კლუნის, რაიან გოსლინგის, პოლ ჯიამატისა, ფილიპ სეიმუ-ჰოფმანისა და მარისა ტომეის მონაწილეობით.



ვინაიდან ზოგი მათგანი ძველია, გავითვალისწინე ეს ამბავი და ამ პოსტში ცოტა მეტ ფილმს შემოგთავაზებთ.

11) Contragion
ფილმი ეპიდემიური დაავადების შესახებ, რომელიც როგორც ტრეილერი იუწყება, საკმაოდ დრამატულად და საინტერესოდ ვითარდება. როლებში: მეტ დეიმონი, გვინეტ პელტროუ, ლორენს ფიშბორნი, ჯუდ ლოუ, მარიონ კოტილიარდი.



12) The Dark Knight Rises
არ მიყვარს ახალი ბეტმენის სერიები. ჩემთვის ბეტმენი ეპოქა არის ის, რომელშიც ჯორჯ კლუნი, კრისტიან სლეიტერი, უმა თურმანი, არნოლდ შვარცენეგერი, ნიკოლ კიდმანი, ჯეკ ნიკოლსონი მონაწილეობდნენ. ახლა კი ულტრა-თანამედროვე ტექნოლოგიები "ყლაპავს" ამ ფილმს და ის ძველი ბეტმენი სადღაც ქრება. შუმახერი კი ნოლანმა შეცვალა.  ჩემის აზრით, ამ ფილმის ყურებამდე პირველი ბეტმენიდან დაწყებული ყველა სერია უნდა ჰქონდეს ნანახი და ეს ერთობ ბუნებრივიცაა. ვინმეს წარმოუდგენია წიგნის შუაში მისვლა პირველი თავების წაკითხვის გარეშე??? მიუხედავად ამ ახალი სერიების დაწუნვისა, მაინც ვნახავ. როლებში: ენ ჰეთევეი, ჯოსეფ გორდონ-ლევიტი, კრისტიან ბეილი, გარი ოლდმანი, მარიონ კოტილიარდი, მორგან ფრიმანი, მაიკლ კეინი.



13) Margaret
გოგონა, რომელიც ხდება მოწმე ავტობუსის მძღოლის მიერ ქალის მოკვლისა. მთავარ როლებში: მარკ რუფალო, მეტ დეიმონი და ანა პეკუინი (გახსოვთ ალბათ "The Romantics"-დან)


14) Drive
აი ბოევიკიც. რაიან გოსლინგისა და კერი მულიგანის მონაწილეობით. ერთი სული მაქვს, როდის გამოვა.


15) The Rum Diary
ოხ ჯონი, ჯონი, შენ არასოდეს გეშლება სიუჯეტების არჩევა. :)))



16) Abduction
რატომღაც მომინდა ტეილორ ლოტნერის ხილვა. ხოდა აი ფილმიც მის სტილშია :D



17) Fireflies In The Garden
ოჯახური დრამა ჯულია რობერტსის, უილიამ დეფოსა და რაიან რეინოლდსის მონაწილეობით.


18) In Time
კვლავ ბოევიკი, თან სავსებით ჩამთრევი. როლებში: ჯასტინ ტიმბერლეიკი, ამანა სეიფრიდი, ოლივია ვაილდი და სილიან მერფი ( "Inception" ალბათ ყველამ ნახეთ და იცით ეს ადამიანი)


19) Straw Dogs
ჯეიმს მერსდენის მონატრებით ავხსნიდი ამ ყველაფერს.



20) Weekend
ფილმი ჰომოსექსუალისტების მიერ გატარებულ უქმე დღეების შესახებ.


21) Cafe
რომანტიული კომედია ჯენიფერ ლავ-ჰიუიტის მონაწილეობით.


22) Trespass
ვისაც მოგენატრათ ნკ და ნკ ან თქვენს ენაზე რომ ვთქვა, ნიკოლას კეიჯი და ნიკოლ კიდმანი, ეს ბოევიკი თქვენთვისაა. ნუ კემ ჯიგანდეტს მგონი არასოდეს ეღირსება დადებითი პერსონაჟის კინოროლები. :D

     ან რა სასიამოვნოა პუტკუნა მეფუნუშესთან საუბარი, როდესაც იცი, რომ ის გემრიელი და თბილი ფუნთუშებით გამოგიშვებს.
   
  დღეს უკვე 31 აგვისტოა და ველოდები შაბათ-კვირას, როდესაც მია კვლავ ჩემთან. აუ ეს იქნება ძალიან მაგარი დღე. 

ხშირად მგონია, რომ სერიოზული პრობლემები მაქვს ადამიანებთან ურთიერთობისას...

ძილის წინ მოსასმენ სიმღერათა პიკანტურობები... :))))


კიარადა...
ერთ-ერთი მათგანი..