Kate's Universe

როგორც პერიოდულად ვაქვეყნებ ხოლმე ახალი ფილმების ტრეილერებს, ახლაც არ ვუღალატებ ტრადიციას.
1) The Social Network. ფილმი, რომელიც უნდა ნახოს ყველა პირწიგნაკელმა!!!






2) Fair Game. ნაომი უოტსისა და შონ პენის მეორე ტანდემი, თუმცა ამჯერად საქმე გვაქვს სახელმწიფოებრივ და ჯაშუშურ საქმიანობასთან. საკმაოდ საინტერესო ფილმი სჩანს.



3)I'm Still Here. კეისი ეფლეკის (ბენ ეფლექის ძმა) რეჟისორობით ავტობიოგრაფიული ფილმი ხოაკინ ფენიქსის შესახებ. ერთი სული მაქვს, როდის გამოვა.



4) The Next 3 Days. რასელ ქროუს, ელიზაბეტ ბენქსისა და ლაიამ ნისონის მონაწილეობით. მკვლელობისთვის დაჭერილი ცოლისთვის ჩადენილი საშიში ქმედებები.



5) How Do Yo Know. რიზ უიზერსპუნი ვერ გარკვეულა თავის გრძნობებში ოუენ ვილსონისა და პოლ რადის მიმართ. ჯეკ ნიკოლსონი მომენატრა აშკარად.






ესეც ასე. ვისაც არ გინახავთ წინა პოსტები, აგერ N 1 და N 2 . happy watching :)

ჯერ არ დამითვლია, მაგრამ დავთვლი, სად წამივლენ.
მსიამოვნებს - არვიცი ოღონდ რა. ბლოგების კითხვა. ამ მომენტში გუგლ-რიდერი 73-ს წაუკითხავ პოსტს მიჩვენებს და მე ისეთი ბლოგერის პოსტს ვკითხულობ და ვაკომენტებ, რომელიც საერთოდ არ მყავს GR-ში.
რა შუაში იყო ახლა ეს?!
იდიოტობა რა არის???
მე რომ ჩემითვე amazon.com-დან გამოწერილ ლეპტოპს ვუზივარ და Magtifix-ის ნელი ინტერნეტით ვსარგებლობ, როცა იქით ოთახში საკუთარი კომპიუტერი "Caucasus"-ის შედარებით ჩქარი ინტერნეტით დგას.
ყოველი დღე რომ ერთმანეთს ჰგავს. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც უმუშევარი ზიხარ და ერთი სული გაქვს სადმე გაიპარო, უბრალოდ გაიქცე, მაგრამ უფულობა უუნარობა გახსენდება და უარესად გრძნობ თავს.
აქეთ-იქით რომ ვაკვირდები მოვლენებს და ასმაგად მინდება აქედან წასვლა. სამუდამოდ??? აი ზოგჯერ ისე ვარ, რომ ამ კითხვაზეც ვორჭოფობ. მაგრამ მერე ისევ მიწაზე ვეშვები და ტვინის მარცხენა ნახევარსფერო მარჯვენას ეუბნება, რომ მე ვერსადაც ვერ წავალ მთელი რიგი მიზეზების-და გამო. ნუ ერთადერთი ლოგიკური მიზეზი სწავლის გაგრძელება არის, მაგრამ მე ზუსტადაც რომ მაგას ვგულისხმობ.

ბოლო პერიოდში რაც მე ამა თუ იმ ბლოგზე კომენტარი დავწერე, მათი 90% იყო მსგავსი შინაარსის:

ხო, აი ძირითადად ასეთი შინაარსისაა. ეს უკანასკნელი კი ამ პოსტზე დავტოვე. წაიკითხეთ ეგ პოსტი, თუ გაინტერესებთ. როგორი "სასაცილოა სატირალი რომ არ იყოს" ქვეყანა ვართ იდიოტობებით ბაქი-ბუქითა და სიტყვიერ-ფიზიკური შეურაცხჰყოფებით.
 მანამდე ნანუკა ხაზარაძის ამბები. აგერ პიკოსთან არის ყველაფერი მათთვის, ვინც არ იცის.  და ჩემი ეს კომენტარი.








ამან დღეს ძალიან დამთრგუნა. იტალიიდან ჩამოსვლის შემდეგ მომხდარ ქართულ მარაზმებს შორის ყველაზე მეტად ამან გამომადებილა. თბილისი ისეთი ქალაქია, რომ ვინმე ცნობილი ადამიანი კი არა, "ჩერეზ-ჩერეზ" ვიღაც რომ არის ჰომოსექსუალისტი ის არ დაიმალება, მაგრამ ამაშია საქმე. როდესაც თავს დებ ჟურნალისტობაზე და ელემენტალურად წიგნი სახელად "ადამიანის უფლებები" არ უნდა გქონდეს წაკითხული??? კარგი, ვერ ვწვდებით ვერც მაგ თაროს და ვერც იმ თაროს, რომელზეც წიგნი სახელწოდებით "ეთიკის და ქცევის ნორმები" დევს. მაგრამ იმ თაროს მაინც ხომ მაინც ვწვდებით, რომელზეც დევს უდიდესი წიგნი სახელწოდებით "ბიბლია"??? "არა განსაჯო და არა განისჯები" ძალიან უცნობი ფრაზაა??? ან ის მაინც არ იკითხებოდა რომელიმე გვერდზე, რომ სიბოროტის ჩადენა არ არის კარგი საქმე??? რა სინდისით შეგიძლია ხვალ თვალებში ჩახედო ნანუკასა და ლევანის შვილს??? ეტყვი, რომ კარგი ადამიანი ხარ, კარგ საქმეს აკეთებ , მიუხედავად იმისა, რომ მის დედას სიბოროტეს უკეთებ??? ძალიან ცუდია, რომ ასე მძაფრად გვიყვარს სხვის უბედურებასა თუ პრობლემაზე მაზოლის დაჭერა და საკუთარი (ამ შემთხვევაში ჟურნალის ტირაჟის) ბედნიერებისთვის ადამიანის განაწყენება.


მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციო გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე.  

მერე ისევ ბრბო, რომელიც ამ ჟურნალს უნახავივით (ანუ "ხამივით") ყიდულობს და ტკბება: უიიიი, იცოდი, რომ ლევანიკოს შეყვარებული ბიჭი ჰყავდა??? უიიი, ნანუკამ "იდი ნა ხუი" უთხრა ჟურნალისტს??? დეეეეედაააა, ვაიმეეეე, უყურე შენ....

მერე ისევ საუბრები იმაზე, რომ საქართველოში მცხოვრები ყველა ცნობილი ჟურნალისტი საკუთარი საქმის პროფესიონალია.

მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციოში გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე.

მანამდე ვერ-შემდგარი გეი-აღლუმისა და მართლმადიდებელი მშობელთა კავშირის ამბები, რომელთა მოყოლა ძალიან მეზარება.


მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციოში გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე. 


მანამდე ერეკლე დეისაძის ამბები.

მერე ისევ რომელიმე საინფორმაციოში გადაცემაში პოლიტიკოსების საუბრები ნატოში, ევრო ალიანსსა და თუ სხვა სახის დემოკრატიულ გაერთიანებაში ცხვირის შეყოფაზე.


მანამდე ტელეკომპანია "კავკასია"-ს დარბევა, ცემა-ტყეპა და ღმერთის სახელით მოქმედებები.

მერე ისევ ვიღაც რიგითი დეგენერატი, ჩემს ქუჩაზე მიმავალი ღამის კიარადა დილის, კიარადა ღამის რომელიღაც საათზე ძმაკაცის მისამართით ტექსტებით: "აუ ეგ ხო მაგარი *ლეა, იმდენი ვაგინე, რომ ტიპი იმენა აორთქლდა ორ წამში ჩემი დედა მოვტ*ან".

მერე ისევ დემოკრატია, დემოკრატიული პრინციპები. 

მერე ვიღაცის ახალ-მოყვანილი არაქალიშვილი ცოლი და მასზე ჭორაობები.

მერე "არაქალიშვილები"-ს მიერ ქალიშვილებისა და ქალიშვილობა-მოყვარული ხალხის დაცინვა და ქილიკი.

მერე ისევ დემოკრატია, ქცევისა და ცხოვრების თავისუფლებაზე ბჭობა. არაერთი. 

მერე ისევ "შეჩემა"-ები და ხატთან პირჯვრისწერები.

მერე ისევ....


მერე ისევ რომელიმე უცხოელი ( იტალიის ამბებიდან გაცნობილი) თავის "კედელზე" (ანუ ფბ-ის ვოლზე) დაწერილი სახალისო სტატუსით და მე:


წავედი ბალიშისკენ, დილის 6 საათი სრულდება 10 წუთში. 

როდის იქნება, რომ თბილისის ანძა აჯობებს ეიფელს??? მგონი არც არასოდეს. ან ის როდის იქნება, რომ შავი ზღვა აჯობებს ხმელთაშუას???
ვგულისხმობ არა თურქეთის და ა.შ. ქვეყნების მისადგომებთან, რადგან ბევრი ჩემი ნაცნობ-არანაცნობი ქართველისგან განსხვავებით, არასოდეს დამისვენია თურქეთში, მითუმეთეს - დანარჩენ ქვეყნებში.
არა არა, არა ამ ქვეყნების, არამედ აჭარის, სამეგრელოსა და აფხაზეთის მისადგომებს. ანუ მოკლედ და კონკრეტულად - საქართველოს წყლიან მხარეებს.
აფხაზეთი არვიცი, ვერ მოვესწარი, თუმცა წინა თაობა მეუბნება შეუდარებელი იყოო.  აი მაგალითად ავიღოთ დედაჩემი (მე მაპატიეთ, ალბათ ზედმეტად ხშირად ვახსენებ მას ჩემს პოსტებში, მაგრამ თუ რამის გაგება მინდა, მას ვაკითხავ ხოლმე). ხოდა აი დედაჩემი. შეუძლია უსასრულოდ ისაუბროს გაგრაზე, ბიჭვინთაზე, ლესელიძეზე (სადაც გაიცნო სხვათაშორის მამაჩემი) და აფხაზეთის სხვა კურორტებზე. წელსაც კი, საზღვაო სეზონი ისე არ გაგვიტარებია, რომ გაგრა არ ეხსენებინა. ჩუმად ვარ მართლა, ხმას არ ვიღებ. რაც არვიცი, არვიცი. ალბათ კარგი იყო.
სამეგრელოს მხრიდან ვიყავი ანაკლიაში 1996-ში მგონი (მე 9 წლისა გახლდით)  და მაზუთისა და ნიჟარებით გაძეძგილი ზღვის გარდა არაფერი დამამახსოვრდა. ააა, კიდევ მახსოვს ბევრი ტანკი, ჯარისკაცები, შიში. მახსოვს დედაჩემი, დეიდაჩემი და ბებიაჩემი მხოლოდ მეგრულად რომ საუბრობდნენ და არა ქართულად. მასპინძელმა გაგვაფრთხილა, მხოლოდ მეგრულად ისაუბრეთო. ბავშვები - ჩუმად ვიყავით მშობლებს აფარებულნი. რა საოცარია ისე: ერთადერთი მამრობითი სქესი მიშელი იყო, რომელიც მაშინ 7 წლის ბრძანდებოდა. ზღვა - როგორც უკვე აღვნიშნე, მაზუთიანი, საშინელი, ქვიშიანი (ეს პლუსია). შიგნით ძალიან ზერელედ შევდიოდით, რადგან ეგრევე ღრმავდებოდა და ყველას გვეშინოდა. და წარმოიდგინეთ როგორი შეგრძნებაა, როდესაც მახუთი და ქვიშა ერთდროულად გეკრობა სხეულზე. პლუს ლოკოკინებით სავსე ნიჟარები, რომლებისაც მაშინ მეშინოდა. მოკლედ epic fail!
ფოთი - სამწუხაროდ ფოთის ზღვაზე მხოლოდ ის ვიცი, რომ იქ პორტია. დასვენებით არ დამისვენია.
განმუხური - შარშან (ანუ 2009 წელს) ზუგდიდში ყოფნისას მიშელის სამეგობრომ გადაწყვიტა რამდენიმე საათით წავსულიყავით. იკა მოვიდა მანქანით და გავეშურეთ. ახლაც მეცინება რომ ვიხსენებ. საჭესთან იკა, რომელმაც მოითხოვა ქეთუნა ჯდება წინო, გვერდით - მე და უკან 5-6 მამაკაცი ერთმანეთზე მიწებებულნი. :D :D :D sometimes I love being a wom, especially when there's ain't no other :D სოფელ ოტობაიას გავცდით, განმუხურს მისადგომებთან ისევ ქართველი სამხედროები. იკას საბუთები მოსთხოვეს, ცოტა დავიძაბეთ, მაგრამ არაფერი საგანგაშო, ქართველები არიან.  გაკეთებული იყო განმუხური - იცოცხლე. კაფეები, ბარები, ფეხბურთის მინი-მოედანი, ფრენბურთის მოედანი, ბუნგალოები. მოკლედ მიშა მაგარია. ეს იმ პერიოდის მომდევნო პერიოდია, "აი განმუხური, განმუხური"-ს რომ გაიძახდა. მანამდე ახალგაზრდული ბანაკიც ხომ იყო 2008 თუ 7 წელს განმუხურში. ნუ მოკლედ. ოღონდ მიშა ჩავიდეს და მერე კი აკეთებენ რაღაც-რაღაცეებს. ზღვა ნორმალური, ხალხი - რათქმაუნდა "მურე წიე" საზოგადოება. ნუ ესეც იმ შემთხვევაში, თუ ბართან გაქვს საქმე ან ყურებთან ძალიან ახლოს ჩაგიარა ვინმემ. ასე რომ ამას დიდად არ შევუწუხებივარ. "ცივი პივა" და "ცხელი სიმინდი" არ მახსოვს იყო თუ არა. ჩვენ ივლისში ვიყავით ჩასულები სულ რაღაც 3-4 საათით და ვერ ვიხსენებ ამას. ზღვა - ქვიანი, ჭუჭყიანი. გავიხედე ზღვიდან მარჯვნივ და გორაკები. გორაკებზე კი შორიდან და ბუნდოვნად ისევ სამხედროები, ამჯერად - რუსი. არასასიამოვნო გრძნობა დამეუფლა. აქეთ ჩვენ - რამდენიმე ასეული საცურაო კოსტუმში გამოწყობილი მშვიდობიანი მოქალაქე, იქით ავტომატ-მომარჯვებული რუსი ჯარისკაცები ჩვენი დაზვერვით დაკავებულნი.  მოკლედ fail!
ეს მე და მიშელი იკას მანქანაზე შემოდებული ჩემი "ნიკონი"-თა და მზის აკომპანიმენტით.
ქობულეთი - ბოლოს ვიყავი 2001 წელს. მე, მამაჩემი და მიშელი. საერთოდ არაფერი. მთელი სოფელი არის აღმაშენებლისა და რუსთაველის ორი უგრძელესი გამზირი მილიონი საჭმელი ობიექტით. ზღვა - ბინძური, სიტუაცია - არაფრისმთქმელი, ანუ რომ ამბობს "არაფერი"-ო. fail!
ბათუმი - ზედა აბზაცს თუ არ ჩავთვლით, 2000 წლიდან მოყოლებული აგერ უკვე 10 წელია ჩავდივარ. (გამონაკლისი იყო 2008 წელი ომისა და სამსახურის გამო და 2009 წელი - სამსახურის გამო) ცვლილებები შეიმჩნევა. წელს განსაკუთრებული. ბათუმელი მოსახლეობა გმინავს მთელი ბათუმი თურქეთისააო. მართლა ეგრეა. ახალი შენობა-ნაგებობები თურქულ-ბანძოსტან სტილში გადაწყვეტილი. კოშმარი. ფასები - კიდევ უფრო კოშმარული. სამაგიეროდ გადაძეძგილია ტურისტებით :მიშასგაცისკროვნებულისახეგამანახეთ: და ფულიც მათზე კეთდება. ერთმა ბათუმელმა არქიტექტორმა გვითხრა რა ჯანდაბად გვინდა ეს სასტუმროები, თუ ქართველს შიგ ფეხი არ დაედგომებაო. ვეთანხმები. საქართველო უპირველეს ყოვლისა ქართველისთვის უნდა იყოს და არა უცხოელი ტურისტისთვის, იმჰო. მაგრამ დიზაინია ისეთი საზიზღრული, რომ თურქული ხელწერა ეგრევე ეტყობა უმეტესობას. კარგი რაღაც ის იყო, რომ ბულვარში რკინა-ცემენტი დააგეს, რაც ძალიან მოსახერხებელია. ნაპირი ისევ ქვიანია და რატომღაც ბათუმში ძალიან დიდი ზომის ქვებია. ზღვა - უჭუჭყიანესი!!! "ცივი პივა" და "ცხელი სიმინდი" ისევ აქტუალურია და მანამდე ტელევიზორში გაშუქებული სიცრუე, თითქოს სანაპიროებზე გარე-მოსიარულე ვაჭრობა აიკრძალა. ღამის კლუბების რაოდენობა ერთი-ორად შემცირდა და რაც არის, ისინი იმაზე ძვირია, ვიდრე მაშინ, ჩემი თინეიჯერობის ჟამს. აი ზუსტად მაშინ, როდესაც ჩემი და და მისი უახლოესი სამეგობრო ყველგან დამათრევდა. შეზლონგი ადრე თუ 3 ლარი ღირდა, ახლა საათობრივ აღრიცხვაზე გადავიდნენ და თუ დღეში დაახლოებით 7 საათი გაჩერდები (ჯამში 7 საათი), მაშინ 7 ლარი დაკარგულია ქვებზე არ-წოლისთვის. აჭარული ხაჭაპური 8 ლარამდე ავარდა და ერთი ოთახი კაცზე 15-20 ლარი ღირს.
სარფი, გონიო, კვარიათი - შედარებით ნორმალური სიტუაცია. ქვები ბათუმთან შედარებით მცირე ზომის და ზღვა - საუკეთესო მთელ საქართველოში. მაგრამ ფასებს აქ მითუმეტეს არ უნდა მიეკაროთ.
ზღვაში მოშარდვა ისევ აქტუალურია, ისევე როგორც ნაგვის ჩაყრა და ფურთხება.


ამ დროს ხმელთაშუა ზღვა.
ვაიმეეე!!!
აქაც დადიან, ოღონდაც მხოლოდ ფერადკანიანები ( კიარადა კუპრივით შავი აფრიკელები) სიმინდისა და ლუდის მაგივრად სარაფნებსა, პირსახოცებსა და მზისგან დამცავ საშუალებებს ჰყიდიან "prego"-ს (გთხოვთ, ინებეთ - იტალიურად) ძახილით. სანაპირო ოქროსფერ-ქვიშიანი,
უსუფთავესი, ულამაზესი.
აი ნახეთ რა მაგარი ზღვაა.
მე და სლოვაკი გოგო. 


ესეც ორმხრივი ნაპირი, ადრეც დავდე ამ ადგილის სურათი, მაგრამ საკუთარი თვალით ნანახმა მოლოდინს გადააჭარბა.














მეტი რა შემიძლია დავწერო??? არ შემიძლია შავი ზღვა უფრო მომწონდეს, ვიდრე ხმელთაშუა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქართველი მქვია. ამბობენ, თურქეთს რომ ესაზვრება ის ხმელთაშუა ზღვა საშინელია და არ ბანაობენო, კი, მეც გამიგია, მაგრამ რაც მე ვნახე, არაჩვეულებრივია.

შემიძლია მინიმუმ 10 პოსტი დავწერო იტალიაზე, იტალიელებზე, აეროპორტებზე, ხალხებზე (სიტყვა "ხალხი" მრავლობით რიცხვში მხოლოდ იმ შემთხვევაში გამოიყენება, როდესაც სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლებზეა საუბარი, სხვა შემთხვევაში უნდა ვთქვათ "ადამიანები".), იტალიურ საჭმლებზე, ხმელთაშუა ზღვაზე, მამაკაცებზე, ფლირტებზე, უცხოეთში წარდგენილ და საქვეყნოდ გატანილ ქართულ სულსა და ქცევებზე, საინტერესო და განსაცვიფრებელ სანახაობებზე, ფულით შეძენილ ნივთებზე შემიძლია დავწერო, მე შესვენებას ვიღებ საკუთარი თავისგან. 

რომელი პუნქტის აღწერით დავიწყო, არც კი ვიცი. დადებითით თუ უარყოფითით. თუ სჯობს ერთმანეთში შევრწყა და ისე დავახასიათო ისინი. ან იქნებ ქართველებს შევადარო და საერთო და განსხვავებული შტრიხები ჩამოვწერო. მართლა არ ვიცი.

სათაური რომ ყოველთვის პოსტის დასაწყისია, ამას ჯერ კიდევ ვერ შეგაჩვიეთ??? მაშ დაე მიცნობდეთ!!!
კიარადა აწი იცოდეთ.
****************************************

საოცარია პირდაპირ, მეფიქრება ხოლმე რამეზე და...ან შეძლება საერთოდაც არ მეფიქრება და ეგრევე რეალობაა და უცბად რომელიმე სიმღერა თავისით მპოულობს მე და მეუბნება: "გამარჯობა, მე აქ ვარ ზუსტად იმ ტექსტითა და მელოდიით, რომელიც შენ გიტრიალებს გონებაში. ან არ გიტრიალებს, მაგრამ უკე მომხდარია ან აუცილებლად მოხდება."

გაუგებარია არა???
თავიდანვე ვიწყევლები რა შუაშია და "ვიფრთხილები", რომ ძალიან არეული ვარ.
ა და კიდევ თავიდანვე "ვიფრთხილები", რომ ეს პოსტი წუწუნზე საერთოდაც არ არის, თუ რამე არ ამომიტივტივდა გონებაში. ეს პოსტი უბრალოდ ჩემია და ჩემი არეული აზრების, რომლებმაც სულ რაღაც ივლისის ჭიშკარსა და აგვისტოს მისადგომებთან დაიდო ბინა. არადა რას ვიფიქრებდი, თუ ამდენად დამაფიქრებელი იქნებოდა.

რომ გავფრინდი, პარასკევი იყო (დღე იგი 30 ივლისი)
რომ ჩამოვფრინდი, შაბათი იყო (დღე იგი 14 აგვისტო და ანუ დღე იგი დღევანდელი)
ანუ პარასკევს წასული შაბათს ჩამოვედი. ამას არ მივუყურადე გონება, მერე რა 7-დან რომელიმე ხომ უეჭველად იქნებოდა, მაგრამ მე უბრალოდ სიმღერა შემეფეთა დღეს.

იმდენი რამ მიტრიალებს თავში.
დღეს დილის 7-ის წუთებზე ჩამოვფრინდი.
მინდა დავჯდე და ზედმიწევდით მოვყვე ყველაფერი, მაგრამ არ შემიძლია. ვერასოდეს ვიტანდი ამბის მოყოლას, გაკვეთილის მოყოლაც მეზიზღებოდა. თუმცა პირობას გაძლევთ იტალიის ამბებს მოგიყვებით. ოღონდ ამას არ ექნება "იყო და არა იყო რა"-ს ხასიათი.

მანამდე კი ეს სიმღერა.

მობილურის სიმ-ბარათი დამებლოკა კალიარიში.
მოწყვეტილი ვარ კომუნიკაზიციას, ერთადერთი ინტენერნეტ კომუნიკაციებს ვარ მიჯაჭვული.
რომის ასოციაციას იწვევს ეს კლიპი ჩემში.
I go out on Friday night
And I come home on Saturday morning
I go out on Friday night
And I come home on Saturday morning

დღეს ფბ-ზე დავასტატუსე: "არ მჯერა, რომ რამდენიმე დღის შემდეგ სხვაგან გავიღვიძებ." რეალურად არა მარტო გავიღვიძებ, არამედ დავიძინებ, ზღვაზე წავალ, ქალაქებს დავათვალიერებ და გავერთობი, მაგრამ უშუალოდ გაღვიძებაზე დავწერე. ეს კი იმიტომ, რომ დღეს, გაღვიძებისას, სიზმრიდან გამოსული, რამდენიმე წამი (ალბათ 5-7) აქეთ-იქით ვიხედებოდი. უკვე სხვა ლოგინში ხომ არ ვარმეთქი. ჩემი სახლის ლოგინის დანახვისას კი უზომოდ შემომიტია რაღაც გრძნობამ. ეს გრძნობა ალბათ ნივთების მიმართ მიჩვევა და მათი სიყვარულია. რამდენადაც სწორად ვიცი, ფეტიშიზმი ჰქვია ნივთების სიყვარულს და ალბათ საკმარისი კატეგორიით მახასიათებს, თუმცა მშვიდად ვარ, რადგან მე არ ვარ მარტო. ხალხს უყვარს თავისი მობილური, საფულე, ჩანთა, ტანსაცმელი და კიდევ მილიონი ნივთი. მე მაგალითად ძირითადად მობილურსა და საკანცელარიო ნივთების მიმართ მაქვს მსგავსი გრძნობა.

ხო, გუშინ კონსტიტუციის ქუჩაზე რომ არის "კან-ვენ-სნეულ-დერმატ-რაღაცა" (ვერ დავიმახსოვრე სახელი) იქ ვიყავი პროფესორ ალეკო (ალექსანდრე) კაციტაძესთან. რაღაც მალამოები ერთმანეთში (მათ შორის ერთ-ერთია ბავშვის კრემი) და ის წაისვიო. და კიდევ რაღაც წამალი დალიეო. ერთხელ დამხედა მხოლოდ და წადი შაქრის ანალიზი აიღეო. აუუ, მე ხომ ნემსს ორგანულად ვერ ვიტან, თან ექთანს ვეუბნები ერთი წლის ავიღე ანალიზი ზუგდიდში და 88 მქონდამეთქი. მან ყოვლად უშინაარსო სახით: "არვიცი, ახლაც უნდა აგიღო". მართკუთხედის ფორმის რაღაც ნივთის ერთი კუთხე ჩამასო თითში (მართლა ჩამასო). მერე ის რაღაც აპარატში ჩადო და აპარატმა გაჭედა. ნუ რათქმაუნდა ჩემზე უნდა გაეჭედა   . უი, თავიდან უნდა ავიღო ანალიზიო   , ამიღო სხვა თითიდან. ცოტა მომატებული მქონია, მაგრამ არაფერი საგანგაშო, ნორმაში მაინც ვჯდები  . მერე შემიყვანეს ისევ ბ-ნ ალეკოსთან, ოღონდ ამჯერად კაბინეტში. კითხვები დამისვა ხოდა მოკლედ ის, რომ არაფერი არ გჭირს, უბრალოდ შენ თვითონ გაქვს ნაწვალებიო. აბსოლუტურად ჯანმრთელი ხარო. რეცეპტის პურცელს, დიეტის ფურცელიც მოაყოლა, თანხა გადავიხადე და ფრიად კმაყოფილი წამოვედი. გზაში დიეტის ფურცელს ვკითხულობდი და სიცილი ამივარდა   . ისეთი რაღაცეები არ შეიძლება, საერთოდ არ უნდა მივდიოდე იტალიაში. საწებელი არაო, ტომატი არაო, ძეხვი არაო. აბა იტალიური პიცა როგორ ვჭამო??? ცარიელი ცომი??? ან სპაგეტი უსოუზოდ???     ნუ მოკლედ არ ვაპირებ დაცვას. დაე კუჭმა და კანმა ერთად მაგინონ (ნუ აქამდე მხოლოდ კუჭი მაგინებდა, ახლა კი - კოლექტიურად). დღეს პსპ-ში გადავედი, ბავშვისთვის რაღაცეები უნდა მეყიდა. ჩამოვთვალე ეს, ის, ეს, ის და ბოლოს დავამატე: "და რამე უბრალო, იაფფასიანი ბავშვის კრემი"-მეთქი. ფარმაცევტს თვალები გაუფართოვდა და სათვალის ზემოდან ამომხედა. იფიქრა ბავშვისთვის იაფფასიანსა და უხარისხოს რატომ ყიდულობსო. მაგრად ვიხალისე   .მერე ავუხსენი ჩემთვის მინდამეთქი. ნუ მოკლედ. მთავარი ისაა, რომ სრულებით ჯანმრთელი ვარ და არაფერი მჭირს.

ხვალ უკვე უნდა ნელ-ნელა გადმოვიღო ტანსაცმელი.
ეს ის.
იმედია არაფერი დამრჩება.
თუ რამე მოგაფიქრდათ, შემახსენეთ კომენტარის სახით.
მინდა რამე წიგნი ვიკითხო გინდ თვითმფრინავში, გინდ - რავიცი. სადაც დრო მექნება.
ვფიქრობ სელინჯერის "თამაში ჭვავის ყანაში" წავიღო თუ ფრედის "99 ფრანკი" ან არვიცი, აქაც მჭირდება რჩევა. თუ არ დაგეზარებათ, იქნებ მირჩიოთ.


დღეს 27-ია უკვე.
28 - წვრილმანი საყიდლები, ლინზები, მზის დამცავი რომელი ვიყიდო თაას უნდა ვკითხო.
29 - ჩავალაგო ყველაფერი. თან ისე, რომ 15 კილოზე მეტი არ იყოს.
30 დღე - მორალურად მოვემზადო იმისთვის, რომ უნდა ვიფრინო და უნდა გადავიდე უცხო ტერიტორიაზე.
30 საღამო - უნდა ვინერვიულო და ამის ფონზე კბილები კანკალს დამიწყებენ. დაველოდო როდის გადასცდება ღამის 12 საათს.
31 გამთენია - ღამის 2 საათზე აეროპორტში უნდა ვიყო. რეგისტრაცია: მგონი 03:00, ჩასხდომა: 04:00, მიუნჰენი: 05:55, ჩასხდომა: 13:05, კალიარი: 15:00
მიუნჰენის აეროპორტში უნდა ველოდოთ მთელი 6 სააათი   , იქნებ სადმე გავიდეთ ორ ნაბიჯში და ვჭამოთ რამე   . იქნებ მიუნჰენში ლუდსაც გამოვკრა ხელი   .

ესეც შესაბამისი სიმღერა.
მთელი დღეა ამ ვიდეოს ვუყურებ და ვცეკვავ.





ეს ზუსტად ის სიმღერაა, რომელსაც ჯუდ ლოუ და მეთ დეიმონი მღერიან "Talented Mr. Riply"-ში.
ესეც აგერ, თუ მოგინდათ:

დიახ!!!

უბრალოდ იტალიის ვიზა ჩამირტყეს და დღეს მე უბედნიერესი ვარ.

სულ ეს მინდოდა დამეწერა.
კიარადა...
ემოციებისგან სავსე კი არა, აი წყალი ჭიქაში რომ აღარ ეტევა ხოლმე და რომ ისხმება ხოლმე.
კიარადა
ანუ ემოციების წყლის მაგივრად.
კიარადა...
ვაიმე...
რას ვიფიქრებდი.
თან ჩემი პირველი გასვლა ქვეყნიდან.
თანაც რა ქვეყანაში.
ჩემს საოცნებო ქვეყანაში.
აი აი აი აი აი იმდენი რაღაც და იმდენი ღიმილი და ღიმილაკი
და სიცილი და სიცილაკი, რომ მეტი არ შეიძლებოდეს.
თან ერთი სულელური თვისება, რომელიც მახასიათებს...
თუ რამე მიხარია, აუცილებლად მინიმუმ 5 ადამიანს უნდა დავუმესიჯო.
რატომ ვაკეთებ ამ დებილობას, არვიცი.
იქნებ იმ ადამიანს სრულიად ფეხებზე ჰკიდია ჩემი სიხარული?!
მაგრამ რავიცი, მე მაინც ეგრე ვიქცევი.
და მინდა ხოლმე, რომ ისიც ბედნიერი იყოს.
უჰ...
ცოტას ამოვისუნთქებ და მერე კიდევ დავწერ რამეს.
რა ხდებოდა საკონსულოში და ასე შემდეგ.

იტალია...

არა..
კი ვიცოდი, მაგრამ ახლა ერთი-ორად დამაფიქრა ამ საკითხმა.
რა ძნელი ყოფილა 100%-ით დამოუკიდებელი გადაწყვეტილების მიღება.
ფიქრობ, ფიქრობ, ფიქრობ და მაინც არაფერი.
დადიხარ წინ და უკან.
ხან ამას აკეთებ, ხან - იმას.
ხან აქ მიდიხარ, ხან - იქ.
მერე ცდილობ მეგობრები მოიკრიბო გარშემო...
არა მეტიც.
ფუტკრებივით მოისიო.
"არიქა რჩევა მინდა და მოდით."
"არვიცი, რა ვქნა."
"არვიცი რა იქნება ამის შემდეგ."
მაგრამ ისინიც კითხვას აქეთ გიბრუნებენ, თანაც უპასუხოდ.
"და შენ რა გინდა???"
"და შენ როგორ გირჩევნია???"
"ჯერ შენ გაერკვიე, რა გინდა."გარღვეულივით დაბარბაცდა და გადაეშვა ქარაფიდან შორენა.
თითქოს ამით ორ კურდღელს იჭერენ.
პირველი ის, რომ რეალურად აინტერესებთ, შენ რა გინდა. რომ მერე უკეთესად მოახერხონ დახმარება.
მეორე კი ის, რომ თავიდან მალე მოგიცილონ. ქვე-ტექსტი ისაა, რომ "რაც გინდა, ის გიქნია" და "როგორც საჭიროდ ჩათვლი, ისე მოიქეცი. მერე მე არ დამაბრალო".

ვდგავარ ტრიალ მინდორზე.
სრულიად მარტო.
სრულიად.
ვუყურებ მზეს დღისით,
ვუყურებ მთვარეს ღამით.
ვითვლი ვარსკვლავებს ყოველ ღამე.
და მე დავდივარ ამ მინდორზე.
და მე ყველაფერს ვაკეთებ ამ მინდორზე.
იდეაში.
და მე ვიხედები ამ ტრიალი მინდვრის იქით.
რა არის???
უცბად შორენა მახსენდება, რომელიც "გარღვეულივით დაბარბაცდა და გადაეშვა ქარაფიდან".
ქვევით უფსკრულია.
ლამაზი, ფერადი, თავისუფალი, როგორშიც მინდა მოხვედრა.
მაგრამ არ შეიძლება, რადგან ეს კარგს არაფერს მომიტანს.
ეს ხომ უფსკრულია, რაც ზიანს მომაყენებს.
ირგვლივ არავინაა.
მხოლოდ ბანალური არსებები.

ამ ჩანაწერს ვაკეთებ არა იმიტომ, რომ უკვე მე-8-ედ გამომიშვეს სამსახურიდან.
ამ ჩანაწერს ვაკეთებ არა იმიტომ, რომ პირადი ცხოვრება მაქვს აწეწილი.
ეს ჩანაწერი საბოლოო ჯამში არც იმას ეხება, და მითუმეტეს არც იმას.
უბრალოდ ეს ჩანაწერი ყველაფერს ეხება.
ალბათ დგება მომენტი, როდესაც უნდა მიიღო არც თუ ისე დიდი გადაწყვეტილება.
მე კი დავდივარ აქედან იქ, იქიდან - აქ.
და რა???
არც არაფერი.
ხალხი გამუდმებით რაღაცას მოითხოვს ჩემგან.
ოჯახის წევრები - გამოცოცხლებას.
თანამშრომლები (აქ უკვე ყოფილნი) - ნაკლებ პანიკას, "არ-განცდას", უპანიკობას და მეტ ღიმილს.
მეგობრები - კარგ განწყობას.
ქალები - დაინტერესებას ყველა იმ ქალური სისულელით, რაც მათ აინტერესებთ.
მამაკაცები - მათთან ფლირტს.
ნეტავ ვინაა ის თუნდაც ერთადერთი ადამიანი, ვინც არაფერს ითხოვს ჩემგან და ჩემთანაა მიუხედავად იმისა, როგორი ვარ და როგორ ვიქცევი.
არ შემიძლია ხელოვნური ხასიათები და ქცევები.
რაღაც ახალი მინდა გავაკეთო, რითიც საკუთარ თავს ვასიამოვნებ და არა სხვას.
ვდგავარ უფსკრულის პირას და ვფიქრობ.
გადავხტე თუ ისევ ასე ვიყო.
და იქნებ გადახტომა ჭრელ ფერებში უკეთესია, ვიდრე დადგენილი წესების მიხედვით ცხოვრება.
მიჭირს და ძნელია.
მთელი 2-3 თვე მკაცრი დრეს-კოდის მიუხედავად სამსახურში კეტებით ვიარე.
და რომ ვინმეს ვენახე, პასუხი მზად მქონდა.
უტაქტო, უზრდელური, მაგრამ სამართლიანი და ლოგიკური.
"არ ვარ თანამშრომელი და როგორც მინდა, ისე ვიქცევი.
ეგ თქვენი შინაგანაწესები და "უნდა"-ები კი მხოლოდ თანამშრომლებზე ვრცელდება.
ასე რომ ... " და ეს ყველაფერი ღიმილის თანხლებით.

რაღაც მომენტში უკვე დავიძახე "ჰოპლა" და არვიცი ახლა სად ვარ...
მგონი ჰაერში.
თუმცა ისევ ჩემი გონება თუ მეტყვის საითკენ გავაგრძელო არსებობა.
ჯერ-ჯერობით ჰაერში ვარ.
ისევ.

იმდენი რაღაც მიტრიალებს კიდევ თავში და სიტყვების ნაკლებობას განვიცდი.
ვერ ვახერხებ კონცენტრირებას.
არადა მინდოდა ყველაფერი ამომეღო, რაზეც ამ დღეებში ვფიქრობდი.
რაღაც გაუფასურებას ვგრძნობ და გული მწყდება ამაზე.
ეს დღეები თუ კვირეები მეფიქრება იმაზე, რომ ზოგიერთები როგორც ქალს ისე მიყურებენ და არა როგორც ადამიანს.
და ამაზე არაადამიანურად მწყდება გული.
თითქოს სიამოვნებთ ჩემთან თამაში.
და მე ისევ ტრიალ მინდორზე ვარ.
დავდივარ აქეთ-იქით და ვფიქრობ ამ ხალხთან გადავხტე თუ ისევ ერთფეროვან და ერთ ფერში გადაწყვეტილ მინდორზე დავრჩე.
არადა მათთან უფრო საინტერესოა.

ვერ ვიტან, როდესაც გრძელი ფრჩხილები მაქვს.
არადა მანიკურს ხშირად ვიკეთებ, მაგრამ ფრჩხილები ჯინაზე ძალიან მალე მეზრდება.
და თითების მაგივრად, ფრჩხილებს ვურტყამ კლავიშებს.
ამიტომაც სიმღერასთან ერთად, ფრჩხილების ტკაცა-ტკუცს ვუსმენ.
და მაღიზიანებს მე ჩემი გრძელი ფრჩხილები.
და აღმაგზნებს ჩემი ხმაურიანი კლავიატურა.
აღმაგზნებს მე ის, რომ დიდი, ბუთქუნა და ძნელად რომ დასვამს ეკრანზე ბგერებს, ისეთი კლავიშები აქვს.
მაგრამ მე მაინც მაღიზიანებს გრძელი ფრჩხილები.

და მობილურზე ისევ მესიჯებია.
ფლირტებისა და გახალისებების შესახებ.
და მე ისევ ვცდილობ თავი დავაღწიო ამ ყველაფერს.
და მინდორზე დარჩე.
ვახ.


რაღაც სხვაგან ვიყავი, ამ პოსტის წერა რომ დავიწყე.
და ახლა სხვაგან ვარ, რომ ვასრულებ.
არადა ორივე შემთხვევაში სახლში ვარ და რავიცი აბა...
ხოდა ისა...
დეპრესიაში არ ვარ საერთოდ.
უბრალოდ ასეთი ვარ.



თურმე ამ სიმღერის გარდა არაფერი ჩამირთავს ამ პოსტის წერის განმავლობაში.
კლიპი ამ წამს ვნახე და სიცილი ამივარდა.
რამდენი დამთხვევა...
მეტროდან მგონი აღარ ამოვდივარ.
და რავიცი, რა აღარ.

• ჩემი უშველებელი კოსრპუსის უკან (თუ წინ) რომ კორპუსია. კიარადა დიაგონალზე უკან... ნუ მოკლედ როგორცაა,მცხოვრებმა ბიჭმა გადაწყვიტა, რომ The Beatles, Radiohead, Coldplay, Stereophonics Robbie Williams-ის სიმღერათა ტექსტები თუ იცის, ე. ი. გიტარით ხელში უნდა იჯღნავლოს კიდევაც. პლუს დრამერიც უნდა აჰყვეს. სანამ მე მეძინა, ჩემი ოჯახის დანარჩენი წევრები კედლებზე გასულან მათი სმენით. მე კიდევ კარგი ისეთ ოთახში მძინავს, მხოლოდ ჩიტები, მანქანები და ხალხის ხმამაღალი საუბრები თუ გამაღვიძებს. ჯერ ბავშვთან მივედი, მერე მიშელთან გამოვედი და ვეკაიფე, რა ერთი და იგივე playlist-ი გაქვთ ორივე ოთახშიმეთქი. :D
• სანამ მე მეძინა, ერთი დღის განმავლობაში 4-ჯერ მივიღე ცხელი შხაპი და 3-ჯერ გავიხეხე კბილები. 
• მეზობელ ქალს ვუსმინე, რომელიც თავის შვილს "მიშკუნას" ეძახის მთელი ეზოს გასაგონად. მერე რა, რომ ვიღაცას, ვისაც 1 კვირა დღე აქვს გამოსაძინებლად, ტკბილად სძინავს. 
• 4 ივლისი დადგა, ამერიკის დამოუკიდებლობის დღე. Barack, happy independence to you and your country :* You should know, I love U. 
• სანამ მე მეძინა, დაგეგმილა ლიტერატურულ კონკურს "საბა 2010"-ის გამართვა. ვეღარ გავიგე რა. შარშან აპრილში იყო. ახლა უკვე აზრიც აღარ აქვს ტვ-ის ჩართვას. "ოსკარი" ქე-მაინც ვიცი, რომ თებერვლის რომელიმე დღესაა და ყურადღებით ვარ ხოლმე.
• ოთხშაბათს პირველი გამოცდა მაქვს. თან აუდიტში. 250-ე და 500-ე საერთაშორისო სტანდარტი უნდა შევისწავლო საფუძვლიანად. კობა რა ლექტორიაო??? კობა ის ლექტორია, ვისთანაც შეგიძლია საგანი კარგად არ ისწავლო, მაგრამ არ-სწავლა ძალიან, ძალიან, ძალიან გაგიტყდება, ქეთევან!!! სხვა ლექტორებისგან განსხვავებით.  ასე რომ აზიდე სხეული ლოგინსა ზედა. 
• წინა კორპუსში (თუ უკანაში) მიმდინარე გიტარისა და დასარტყამი ინსტრუმენტების ურითმო რტყმას უკვე "alter vision" ვუწოდეთ. ცოტა-ღა უკლია მაქამდე და იმიტომ. :D
• რამეფრად ხელებს უნდა ვქნა რამე. ძვირფასო კოღოებო! ნუთუ ასეთი გემრიელი სისხლი მაქვს??? ახლა ვზივარ აივნის კარ-გამოხსნილ ოთახში და ფარდა ვერ გადამიწევია გემოზე, ვიხუთები და სამაგიეროდ კოღოებს ვემალები. 
• ხალხს რომ ვეუბნები ლუდი მინდამეთქი, "+1"-იო მაუწყებენ, მაგრამ რომ ვაყოლებ: "და ხინკალი"-მეთქი, განცვიფრებას ეძლევიან, ზაფხულიაო. არადა ვაიმეეე... როგორ სასწაულად მენატრევა ცხელი, პირის მთუთქავი ხინკალი. 

ჩანაწერებს ვაკეთებ არა მხოლოდ ბლოგში, არამედ ბლოკნოტში. ეს კი იმიტომ, რომ წერა ყველგან მინდება:სამსახურში, მეტროში, ლექციაში, ავტობუსში, ყველგან.